Bloggers


John Willems

Onze ‘Panvisser’ John Willems verzorgt de vaste visreceptenrubriek in Zeehengelsport magazine.

Cor Juffermans

Cor Juffermans is als specialist op het gebied van onderlijnsystemen vast auteur van Zeehengelsport magazine.

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Michel van Spankeren

Gepassioneerd zee- en roofvisser. Studeerde MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit.

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

Blog overzicht

Dit keer gaat mijn bijdrage over een mini met een prachtige naam: het koornaarvisje. Die soort heb je toch al lang? Ja, dat klopt. Twee soorten zelfs: koornaarvis (Atherina presbyter) en kleine koornaarvis (Atherina boyeri). Die tweede soort is minder bekend en het is dus leuk om eens wat meer te vertellen over waar hij vandaan komt, de leefwijze en het verschil tussen beide soorten.



Wie mij een beetje volgt, weet dat ik een onwijze koukleum ben. Voor wat betreft het vissen, kijk ik dan ook helemaal niet uit naar de winter. Wat mij betreft, mogen ze de maanden januari, februari en maart zo in de prullenbak gooien. Heb ik niks mee. Kijk ik naar mijn auto, dan mag er van mij best een pakkie sneeuw vallen. Ik heb een 4x4 en dan heb je met een flinke laag sneeuw een hoop pret. Maar goed dat is meer iets voor Autoweek, hier beperk ik mij tot het vissen en bespreken we vissige zaken.



In mijn vorige blog maakten jullie kennis met Gerry, op wiens boot ik tegen deling van de kosten een dagje mee mocht op flathead (Platycephalus sp.) en red snapper (Pagrus auratus), met de fraaie Nederlandse naam guldenkop. Gerry wist een mooi putje midden in Port Phillip, dat altijd goed zou zijn voor een hoop lol en wat vissen voor de pan. Door het wegvallen van de wind na aankomst op de stek, dreef de boot in een bijna onmerkbaar tempo over de visstek en kregen we ruim de tijd om de diepe put vol platkoppen af te romen. Vrijwel direct bij het raken van de bodem dreunden de aanbeten al door in de arm en werd het duidelijk dat er zich onder onze voeten een waar flatheadbal voltrok.



Mijn stage in Tasmanië was over en het grote (vis)avontuur kon beginnen! Met de Tasmaanse kust op zes uur, trotseerde ik aan boord van de ferry ms. Spirit of Tasmania samen met mijn nederige busje de beruchte ‘Bass’ zeestraat. Deze zeestraat die Tasmanië scheidt van het Australische vasteland staat bekend om haar onstuimige karakter en daarmee is de oversteek in de regel voor velen een ietwat onplezierige ervaring. 


Natuurlijk gebeurt er ook in een brillenwinkel wel eens iets leuks, in een supermarkt zal best wel eens iets aardigs voorvallen en op een gemiddelde fabrieksvloer gebeuren eveneens dingen die de moeite waard zijn om als anekdote te verhalen. Mocht je echter daadwerkelijk verlegen zitten om bijna dagelijks iets wat niet van deze planeet af lijkt te komen mee te maken, dan is een charterboot de aangewezen werkplek…



Of ik meteen al in de eerste week van januari een blog kon aanleveren, vroeg hoofdredacteur Peter Dohmen mij tijdens één van de laatste winderige dagen van december. Wel Peter: dat lukt, want ik heb de laatste maand van een toch al memorabel visjaar enorm veel gevist en ook ontelbare foto’s gemaakt. Maar laat ik eerst eens beginnen met jullie allemaal veel visplezier, geluk en gezondheid te wensen voor 2018.

 


In de door Sportvisserij Nederland uitgegeven ‘Veldgids De Nederlandse zeevissen' staan 119 vissoorten beschreven. Maar als je deze soorten pagina voor pagina gaat bekijken, kom je er achter dat het overgrote deel in onze Nederlandse wateren eigenlijk zelden of nooit (aan de hengel) wordt gevangen. Bij een soortenjager roept dat natuurlijk vraagtekens op. Maak je dan nog enige kans als je een dergelijke soort gericht wilt proberen te vangen? Of moet je ze puur als gelukstreffers beschouwen, doordat slechts zeer sporadisch voorkomen? Of worden ze zelden of nooit aan de hengel gevangen, doordat wij voor die bepaalde soort de verkeerde vismethode toepassen? Wordt bijvoorbeeld een dwergtong (Buglossidium luteum) weldegelijk vaker gevangen, maar niet als dusdanig herkend? Vist iedereen met een te grote haak om pitvissen (Callionymus lyra) te vangen? En waar zijn alle harnasmannetjes (Agonus cataphractus) die bij visserijkundige onderzoeken met een sleepnet wél worden gevangen? 


Na vijf prachtige maanden is mijn stage op het Australische eiland Tasmanië voorbij. In mijn vrije tijd heb ik gedurende deze leerzame stageperiode met volle teugen mogen genieten van de fabelachtige natuur die het eiland rijk is en heb ik er -uiteraard veel te- veel foto’s genomen. Hoewel Tasmanië warm en exotisch mag klinken, leek de winter verdraaid veel op wat zich momenteel ontwikkelt in ons koude kikkerlandje aan de andere kant van de aardbol. Als ik door mijn fotolijst heen blader, warm ik echter alsnog helemaal op bij het zien van de prachtige bergen, bossen, kustlijn en uiteraard alle visfoto’s. Tussen die visfoto’s valt het op dat één soort vis zich wel heel vaak liet vangen, namelijk de Melbourne vleet (Spiniraja whitleyi). Groot, klein, puntgaaf en gehavend - ik heb ze allemaal gevangen.


Wat een heerlijk idee: een nieuw visjaar voor de boeg. Een jaar vol uitdagingen en kansen op en aan het zilte nat. Daar krijg ik zoveel energie van. Verwacht van mij derhalve geen melancholieke bijdrage over de donkere dagen voor Kerst. Over wat het ooit was en hoe het vroeger allemaal beter was. Ik geniet nu en er valt zoveel te ontdekken en te vangen. 



Eigenlijk wilde ik dit blog niet schrijven. De woorden ‘arrogant’ en ‘eigenwijs stuk vreten’ razen waarschijnlijk al vooruit nadat de eerste letters gelezen zijn. Toen ik vanochtend weer zo’n eigenwijze flapfleuter aan de telefoon kreeg die blijkbaar een theoretische L.O.I.-cursus ‘Meteorologie voor beginners’ had gevolgd, maakten er wat neuronen in mijn verder volledig lege hersenpan kortsluiting en was het kwaad geschied. Ik schrijf het gewoon op… (Maar écht: ik wilde het eerst niet doen…)



Memorabele momenten moet je gewoon delen! Daarom wil ik dan ook beginnen met onze op één na laatste clubwedstrijd. Deze was alweer een tijdje terug, op 15 oktober 2017 en ik weet het, mijn vorige blog dateert van 20 oktober, maar die had ik al klaar gemaakt op 14 oktober. Ik deed toen al wel kond van die wedstrijd, maar wist toen nog niets van de resultaten. Vandaar dat ik er nu nog even op terugkom…



“Sjors, ben je nou van plan om ons een stuk uit een kinderboek voor te lezen? Of wat is de bedoeling?” Helaas - wie daar op hoopte, moet ik helaas teleurstellen. Dat belangrijkste visje van de zee is niet de hoofdpersoon uit een kinderboek, maar betreft een even bescheiden als importante vissoort: de zandspiering (Ammodytes tobianus). 


De weersvoorspelling voor komende dagen ziet er niet al te best uit. Regen en daarnaast ook veel wind. Alleen voor morgen geeft Windfinder Pro nog een redelijke dag. Wat een geluk dat ik juist dán vrij kan nemen. Het plan is om ’s morgens voor de Zuidpier te gaan vissen. Dat moet lukken tot een uur of twaalf, daarna trekt de wind aan tot Zuid 5 Bft, met uitschieters naar 6. Met een dergelijke harde zuidenwind kun je dan weer prima vissen in de luwte van de Noordpier en vervolgens weer veilig thuis komen ook. Ik voorzie dus geen problemen…

 



Iedereen heeft wel zo’n vriend, zo’n visser met sterke verhalen. Zo’n vriend die na een paar biertjes in het café een waar epos reciteert over het gevecht met Moby Dick. Zo’n vriend die vervolgens de armen wijd uit slaat om aan te geven hoe groot die verspeelde of misschien zelfs gevangen vis wel was. De groep dorstige luisteraars begint dan te schateren van het lachen en roept “laat een foto zien dan!”, terwijl ze een nieuw biertje bestellen. In een al te vaak voorkomend scenario antwoordt de verteller dat de batterij van de camera leeg was, de flitser het niet deed, de harde schijf met foto’s kapot is gegaan óf dat hij alleen was… Om maar nooit met dat laatste op de proppen te hoeven komen heb ik daarom een driepoot en afstandsbediening gekocht, maar als het even kan neem ik veel liever een ooggetuige mee!