Bloggers


John Willems

Onze ‘Panvisser’ John Willems verzorgt de vaste visreceptenrubriek in Zeehengelsport magazine.

Cor Juffermans

Cor Juffermans is als specialist op het gebied van onderlijnsystemen vast auteur van Zeehengelsport magazine.

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Michel van Spankeren

Student MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit en gepassioneerd zee- en roofvisser.

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

Blog overzicht

In de verte zien we haar al aan komen. Viskoffer op de rug, hengels en driepootsteun in de hand. Ze maakt geen haast, maar geniet zichtbaar van de zoute wind, de golven, de meeuwen. Op zo’n honderd meter afstand verschijnt een stralende glimlach, handje omhoog. Nathalie van den Berg komt haar hoofd leegmaken op het strand van Bakkum. Jeroen van het Veer en ik gaan met haar vissen.



Een zomerse visserij, dat schrijf ik niet zomaar. Dat heeft een reden. Ga ik uitleggen. Elk seizoen kent zo zijn charmes voor wat betreft de visserij en de visvangsten. Ik durf echter zonder meer op te schrijven dat bij mij de herfst en het voorjaar beide ex aequo op één staan. De visserij is dan altijd, tot nu toe, top en deze ‘tussenseizoenen’ staan garant voor een hele mooie visserij en de daarbij behorende vangsten.



“Zeg John Willems: Waarom heb jij het toch steeds over gul, zelfs hartje zomer? Vis je niet op zeebaars dan?” Absoluut wel hoor; ook die zeebaars heeft al mijn interesse, vooral omdat die het nu ook goed doet in de omgeving van IJmuiden. In het havengebied, op de stranden en ook op de wrakken zijn de stekelridders prima te vangen. Toch ben ik nog regelmatig op gul aan het vissen. Waarom? Omdat ze er nog zijn!



Alweer een poos geleden raakte ik via Facebook aan de ‘praat’ met Martijn Dekkers van Dutch Fishing Stuff. We kwamen er al snel achter dat we elkaars visserij interessant vonden en dat leidde tot de conclusie dat we maar eens samen moesten gaan vissen. Uiteindelijk kwam Martijn met het voorstel om vanuit Vlissingen met de charterboot ms. Wiesje richting de wrakken te gaan, om daar lekker licht makreel, horsmakreel en eventueel een rode poon te kunnen vangen. Zoals ik eerder al berichtte, heb ik die soorten als kind vaker gevangen, maar ik heb geen foto’s en dus tel ik ze niet mee op mijn soortenlijst.


Prachtig weer, verlaten stranden en geweldige vangsten; kan het nóg beter? De Zeeuwse stranden waren ondanks het prachtige weer van de afgelopen weken verbazingwekkend rustig en dat zorgde voor ons locals voor heerlijke dagen aan de waterkant. Dat dit toevallig ook samenviel met een doldwaze visserij was als een droom die uitkwam. Niet alleen geep ging compleet los, ook wemelde het op werpafstand van de maatse scharren en volgevreten wijting, liet menig zeebaars de hengeltoppen dansen en bleek de (bij)vangst van haai geen uitzondering meer. Reden om fanatiek vismaat en goede vriend Jori met spoed naar Zeeland te halen voor een volle dag vissen. 



Ik word er nu al een beetje kierewiet van. Op 8 juli komt er een gezelschap op haai vissen en reeds geruime tijd zoemt het in de rondte : “Ik wil een haai, ik wil een haai, ik wil een haai.” Met licht bravoure krijg ik regelmatig een berichtje voorgeschoteld waaruit zou moeten blijken dat het haaienbestand in de Noordzee wel eens eventjes (figuurlijk dan toch) gedecimeerd gaat worden op deze 100% zekere haaienorgie van Neptunus. Als dat maar goed komt…



In mijn laatste blog van 4 mei 2018 eindigde ik met een tekening van de geclipte Wishbone Rig van Sjaak Lobs. Zoals te doen gebruikelijk mocht ik weer veel positieve reacties ontvangen, maar toch ook een paar met de opmerking dat het best lastig is om twee haken geclipt te krijgen bij de Breakaway IMP2. Zelf heb ik daarmee nooit problemen ervaren omdat ik altijd mijn haakpunt en zelfs een stukje van de haaksteel uit mijn aas laat komen. In dat geval heb ik dus maar twee hele dunne haken die ik moet clippen en mijn aas zit hoog genoeg zonder de boel in de verdrukking te zetten. 

Mijn vorige blog eindigde ik vol bravoure: “De zeebaars is in aantocht…” Nou dat valt, tot de derde week van mei, in ieder geval bij ons in IJmuiden best wel tegen. Na twee sessies blanken kan ik gerust stellen, dat ze nog niet erg aanwezig zijn. Toegegeven: cracks als Mourat Akkouh vangen al wel zeebaarzen (jaloers; hij had ook een mooie zeeforel), maar geen aantallen en daar staan wel heel wat visuren tegenover. Daarvoor ben ik toch wel een beetje te lui en zodoende heb ik toch maar weer een wrakje opgezocht om een gul te vangen. Dat is wel heel goed gelukt.   

Iedereen die langs de Vlaamse of Nederlandse kust of op vakantie wel eens in een zeehaven komt, heeft vast wel eens harders zien zwemmen. Wanneer je nietwetend zo'n groepje vissen over de stenen ziet grazen, ontstaat er al snel de illusie dat ze aan het eten en dus te vangen zijn. Laat je een lekker wormpje, stukje vis, brood of wat dan ook recht voor hun neus zakken... dan zallen ze dat lekkers echter niet pakken! Tijdens dat grazen is de vis op zoek naar algen, kleine kreefachtigen en slakjes. Dan is er simpelweg geen interesse in een (in verhouding) gigantische broodkorst. Dat je ze ziet, maar in de regel niet zult vangen, heeft deze vis in Engeland de fraaie naam ‘The Grey Ghost’ bezorgd.



Tijd! We hebben er nooit genoeg van in ons leven. Na mijn laatste keertjes ontspannen langs de waterkant vloog de tijd voorbij en zonder dat ik een hengel aanraakte zaten we alweer in mei... 



“Zit jij nog in The Gambia, Skipper? Of zijn jullie inmiddels weer thuis? Kan ik jou plezieren met een uitnodiging voor een week vissen op heilbot op Sørøya? Je doet dan mee aan de Sørøya Big Fish Adventure Challenge. Dan hebben we het over de week van 12 t/m 19 juli aanstaande. Chance of a lifetime!”



De omstandigheden verbeteren, maar het gaat wel erg langzaam. Je zou er ongeduldig van worden... Voor ik mijn ongeduld verklaar, gaan we eerst een stukkie terug naar vroeg dit voorjaar.


Het bestand kabeljauw (gul) in de Noordzee is gezond.  Jazeker, ik durf het aan om binnen te komen met een bericht dat veel emotie heeft losgemaakt en dat beslist  nog verdere discussie zal losmaken. Wordt nu niet direct boos, maar lees vooral even verder. 



De houting (Coregonus oxyrynchus) die van nature voorkwam in het stroomgebied van de Rijn en derhalve in het spraakgebruik ook wel Rijnhouting werd genoemd, wordt reeds enige decennia als uitgestorven beschouwd. De houting die tegenwoordig in onze wateren voorkomt, is een andere ‘soort’ uit de vormengroep van de Coregonen, de Deense houting (Coregonus mareana). De vissen die de laatste jaren steeds vaker in zowel ons kustwateren als diverse zoete binnenwateren worden aangetroffen, zijn afkomstig van Duitse en Deense uitzettingen.