Bloggers


John Willems

Onze ‘Panvisser’ John Willems verzorgt de vaste visreceptenrubriek in Zeehengelsport magazine.

Cor Juffermans

Cor Juffermans is als specialist op het gebied van onderlijnsystemen vast auteur van Zeehengelsport magazine.

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Michel van Spankeren

Student MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit en gepassioneerd zee- en roofvisser.

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

Blog overzicht

Mijn vorige blog eindigde ik met de aankondiging dat ik mij ging voorbereiden op een weekendje zeevissen vanaf de stranden op Texel. Het doel? Zeebaars! De afgelopen jaren was Texel ons zeer goed gezind en wisten wij, mijn zwager, twee broers en ik, er vele zeebaarzen te vangen. En met veel bedoel ik echt veel. Aantallen zijn niet belangrijk, maar weet dat er op Texel in het naseizoen een mooi zooitje zeebaars te vangen valt. 



In de vorige twee delen van mijn drieluik over mijn recente visavonturen in Noord-Spanje beschreef ik hoe ik samen met mijn gastheer Ton Nientied bij het Light Rock Fishing (LRF) op  verschillende locaties al een vracht aan voor mij totaal nieuwe vissoorten wist te vangen. En het is nog niet over…



In het vorige deel van mijn drieluik over mijn recente visavonturen in Noord-Spanje beschreef ik hoe ik goed en wel geland in Girona door Ton Nientied werd opgehaald van het vliegveld en dezelfde dag meteen al twee korte sessies op verschillende locaties heb gevist. Vandaag is het echter tijd voor het echte werk: Light Rock Fishing (LRF)!



Een paar vrienden die ik dankzij het skateboarden heb leren kennen, zijn naar Barcelona verhuisd. Omdat ik hen wel eens wilde opzoeken, begon ik een plan te maken om een weekje van de zon te genieten, te vissen en een beetje te skaten. Dave van Balkum, waarmee ik laatst in IJmuiden heb gevist, is niet zo lang geleden ook in Spanje geweest. Hij gaf mij al de nodige tips, maar vertelde me ook dat Ton Nientied dé Spanjeexpert bij uitstek is en ook nog eens hofleverancier van Nederlandse NCRZ-records.


Aan het vissen, de naar mijn mening mooiste hobby ter wereld, raak je niet verslingerd vanachter een suf stralend scherm. Het zijn de wonderlijke verhalen, die gaan van mond tot mond, van generatie op generatie, die inspireren en intrigeren. Het zijn díé verhalen, die het diepste van ons menselijk wezen aanspreken en de instinctieve oerdrang in ons naar boven brengen. De drang om naar buiten te treden, te verbinden én één te zijn met de natuur. Ik groeide op met deze verhalen, met de ruimte om de natuur te verkennen, te verbinden, om één te mogen zijn.



“Morgenochtend kwart voor zeven verzamelen om de boot van half negen naar Texel te halen.” Bij een goed glas wijn geeft Ben ons vriendengroepje ‘De Zilte Vrienden’ de laatste instructies. De auto´s zijn geladen. We zijn klaar voor een lang weekend vissen op Texel. Targetvis is uiteraard weer de zeebaars. Vorig jaar stormde het net voor ons jaarlijkse weekend en vielen de vangsten enorm tegen. Zeker in vergelijking met het jaar daarvoor. Gelukkig lijken de windgoden ons nu wel goedgezind…



Voor wie in het oosten van het land woont, Deep Down South of juist Om de Noord, zijn het welhaast exotisch klinkende namen: de Banjaard en Neeltje Jans… Maar nadat ik nóg een nieuwe soort had gevangen op dat ene zo bijzonder soortrijke stekje in IJmuiden, besloot ik dat ik het tijd was om iets nieuws in Zeeland te gaan proberen. Ik richtte mijn peilen op het vangen van tarbot (Psetta maxima) en/of zwartooglipvis (Symphodus melops); twee bijzondere vissoorten die je elders langs onze kust niet zoveel zult zien, maar daar met enige regelmaat worden gevangen. En dan ook nog eens redelijk dicht bij elkaar; de lipvis vanaf het voormalige werkeiland Neeltje Jans in de monding van de Oosterschelde en tarbotjes van het Banjaardstrand, gelegen aan het zuidelijke eind van de Pijlerdam.


Emotie | blog Cor Juffermans

Heel lang geleden, ik zal niet ouder dan zo'n jaar of acht - misschien negen zijn geweest, viste ik in de grote vakantie dag in dag uit op karper. Niet zoals nu met piepers, bivvies, legbedden en voerboten, maar gewoon ouwerwets. In mijn rechterhand een stevige korte volglas werphengel met daarop een flinke molen en op de spoel 35/00 nylon. Je kon immers maar beter geen risico nemen! In mijn linkerhand een schepnet en een grote emmer en in dat net zat een zak met de kapjes van een witbrood. Ik viste toen met drijvende korsten.


Mun Bankske | Blog Hank Perrée

Ik ben begin deze week 54 geworden. Ben er niet trots op, ben er niet verdrietig om, ben er niet blij mee en ik ben er ook niet rouwig om. Het is nou eenmaal zo. “Ja”, zegt Odette, “Je wordt ouder jongen.” Op zich is dat fijn, want als je niet langer ouder wordt, ben je dood.



“Nog één keertje proberen dan…?” Dat is wat ik dacht toen ik ‘s avonds aan mijn diner begon in de mensa van Jane Franklin Hall. Zoals in mijn vorige blog beschreven, hadden de verdwaalde Viking en ik maar weinig geluk met het vangen van giganten. Na tig taaie sessies begon mijn vertrouwen in de stek te dalen en won de gedachte ‘dat de vangst van mijn monstrueuze vleet simpelweg toeval was’ steeds meer land...



Na het Engelandavontuur samen met Dirk waarover ik eerder in een tweedelig blog berichtte, stond het vissen even op een lager pitje. Er moest weer even wat meer gewerkt worden ter voorbereiding op de zomer. In heel juni en tot en met 15 juli ben ik uiteindelijk slechts twee keer naar zee geweest en beiden keren ving ik weinig vis en al helemaal niet de gewenste targets.



Nauwelijks wind en volop zon, wordt voor morgen gegeven op het k14-c platform. In mijn zonnige achtertuin lees ik al voor de derde, of vierde keer de weersvoorspelling op windfinder. Telefoon naast me, want charterschipper Nick Marinus zal zo bellen hoe laat we morgenochtend vertrekken. “Kwart over vijf ”, herhaal ik als ik ‘m aan de lijn krijg. “Ja, wat denk jij dan? Wil je liever uitslapen?”, vraagt Nick enigszins grinnikend.  Natuurlijk wil ik dat niet. Hoe langer de visdag duurt, des te beter.


Afgelopen vrijdag konden jullie deel 1 lezen van mijn tweeluik over de recente visavonturen die vismaat Dirk en ik mochten beleven tijdens onze korte soortenjacht in Ramsgate, aan de overkant van de Noordzee. Onze tweede visdag visten we vrijwel het etmaal rond en de volgende dag staan we daarom laat in de ochtend op in ons hotel. Uiteindelijk zijn we zelfs pas rond 14.00 uur  klaar om te vertrekken. We besluiten om eerst eten en drinken te gaan kopen en ook brood om te proberen een harder te vangen. Dan meteen door naar de tackleshop Fishermans Corner om wat verse zagers en nog meer informatie over goede kantvisstekken te scoren.



Tijdens onze eerste gezamenlijke sessie aan de Waal, vertelde ik mede-soortenjager Dirk dat ik graag eens met de bus naar Engeland zou gaan, om daar dan een paar dagen van de boot te vissen. Het doel zou daarbij dan vooral zijn om aan de overzijde van de Noordzee in ieder geval één haai en één rog te vangen. Er ging nog de nodige tijd overheen voor we er aan toe kwamen om die eerst nog wat ‘vage’ plannen te concretiseren, maar toen ging het ineens snel en hadden we uiteindelijk drie weken van te voren alles geregeld. We zouden op 24 mei jl. de bus nemen om vervolgens om 23.00 te vertrekken met de ferry naar Dover. Vanuit de veerhaven aan de overkant was het vervolgens zo’n 20 minuten sjouwen tot een pinautomaat en een bushalte. Dan tenslotte nog een iets langer dan een uur met de bus naar onze eindbestemming Ramsgate en dan nog tien minuten lopen naar het hotel waar we B&B hadden geboekt. Je moet wat tijd inruimen voor zo’n buitenlandtripje met het openbaar vervoer…