Bloggers


John Willems

Onze ‘Panvisser’ John Willems verzorgt de vaste visreceptenrubriek in Zeehengelsport magazine.

Cor Juffermans

Cor Juffermans is als specialist op het gebied van onderlijnsystemen vast auteur van Zeehengelsport magazine.

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Michel van Spankeren

Student MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit en gepassioneerd zee- en roofvisser.

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

Blog overzicht

Na vijf prachtige maanden is mijn stage op het Australische eiland Tasmanië voorbij. In mijn vrije tijd heb ik gedurende deze leerzame stageperiode met volle teugen mogen genieten van de fabelachtige natuur die het eiland rijk is en heb ik er -uiteraard veel te- veel foto’s genomen. Hoewel Tasmanië warm en exotisch mag klinken, leek de winter verdraaid veel op wat zich momenteel ontwikkelt in ons koude kikkerlandje aan de andere kant van de aardbol. Als ik door mijn fotolijst heen blader, warm ik echter alsnog helemaal op bij het zien van de prachtige bergen, bossen, kustlijn en uiteraard alle visfoto’s. Tussen die visfoto’s valt het op dat één soort vis zich wel heel vaak liet vangen, namelijk de Melbourne vleet (Spiniraja whitleyi). Groot, klein, puntgaaf en gehavend - ik heb ze allemaal gevangen.



Wat een heerlijk idee: een nieuw visjaar voor de boeg. Een jaar vol uitdagingen en kansen op en aan het zilte nat. Daar krijg ik zoveel energie van. Verwacht van mij derhalve geen melancholieke bijdrage over de donkere dagen voor Kerst. Over wat het ooit was en hoe het vroeger allemaal beter was. Ik geniet nu en er valt zoveel te ontdekken en te vangen. 



Eigenlijk wilde ik dit blog niet schrijven. De woorden ‘arrogant’ en ‘eigenwijs stuk vreten’ razen waarschijnlijk al vooruit nadat de eerste letters gelezen zijn. Toen ik vanochtend weer zo’n eigenwijze flapfleuter aan de telefoon kreeg die blijkbaar een theoretische L.O.I.-cursus ‘Meteorologie voor beginners’ had gevolgd, maakten er wat neuronen in mijn verder volledig lege hersenpan kortsluiting en was het kwaad geschied. Ik schrijf het gewoon op… (Maar écht: ik wilde het eerst niet doen…)



Memorabele momenten moet je gewoon delen! Daarom wil ik dan ook beginnen met onze op één na laatste clubwedstrijd. Deze was alweer een tijdje terug, op 15 oktober 2017 en ik weet het, mijn vorige blog dateert van 20 oktober, maar die had ik al klaar gemaakt op 14 oktober. Ik deed toen al wel kond van die wedstrijd, maar wist toen nog niets van de resultaten. Vandaar dat ik er nu nog even op terugkom…


“Sjors, ben je nou van plan om ons een stuk uit een kinderboek voor te lezen? Of wat is de bedoeling?” Helaas - wie daar op hoopte, moet ik helaas teleurstellen. Dat belangrijkste visje van de zee is niet de hoofdpersoon uit een kinderboek, maar betreft een even bescheiden als importante vissoort: de zandspiering (Ammodytes tobianus). 



De weersvoorspelling voor komende dagen ziet er niet al te best uit. Regen en daarnaast ook veel wind. Alleen voor morgen geeft Windfinder Pro nog een redelijke dag. Wat een geluk dat ik juist dán vrij kan nemen. Het plan is om ’s morgens voor de Zuidpier te gaan vissen. Dat moet lukken tot een uur of twaalf, daarna trekt de wind aan tot Zuid 5 Bft, met uitschieters naar 6. Met een dergelijke harde zuidenwind kun je dan weer prima vissen in de luwte van de Noordpier en vervolgens weer veilig thuis komen ook. Ik voorzie dus geen problemen…

 



Iedereen heeft wel zo’n vriend, zo’n visser met sterke verhalen. Zo’n vriend die na een paar biertjes in het café een waar epos reciteert over het gevecht met Moby Dick. Zo’n vriend die vervolgens de armen wijd uit slaat om aan te geven hoe groot die verspeelde of misschien zelfs gevangen vis wel was. De groep dorstige luisteraars begint dan te schateren van het lachen en roept “laat een foto zien dan!”, terwijl ze een nieuw biertje bestellen. In een al te vaak voorkomend scenario antwoordt de verteller dat de batterij van de camera leeg was, de flitser het niet deed, de harde schijf met foto’s kapot is gegaan óf dat hij alleen was… Om maar nooit met dat laatste op de proppen te hoeven komen heb ik daarom een driepoot en afstandsbediening gekocht, maar als het even kan neem ik veel liever een ooggetuige mee!


Piet zit altijd achterop het dek van Wiesje. Ik denk dat hij 75 is, maar 65 zou ook heel goed kunnen. Piet is redelijk prima opgetrokken, zullen we maar zeggen. Een eenvoudige man, die gewoon verschrikkelijk graag vist. In de euvele moed te pogen om hem te typeren, is Piet voor mij hét prototype van een ouderwetse visser. Zo heeft Piet altijd zo’n oranje overlevingspak aan. Zomer én winter. In de winter is dat een prima outfit, maar in de zomer komt volgens mij de reuzel rechtstreeks zijn bilnaad inlopen. Als Piet ’s avonds thuiskomt moet het bijna wel zo zijn dat hij dat pak als een soort cocon uittrekt. Ik denk dat hij het pak rechtop in de garage zet, om er bij een volgende Wiesje-expeditie pardoes in te springen… 


Mijn vorige blog eindigde ik met de aankondiging dat ik mij ging voorbereiden op een weekendje zeevissen vanaf de stranden op Texel. Het doel? Zeebaars! De afgelopen jaren was Texel ons zeer goed gezind en wisten wij, mijn zwager, twee broers en ik, er vele zeebaarzen te vangen. En met veel bedoel ik echt veel. Aantallen zijn niet belangrijk, maar weet dat er op Texel in het naseizoen een mooi zooitje zeebaars te vangen valt. 



In de vorige twee delen van mijn drieluik over mijn recente visavonturen in Noord-Spanje beschreef ik hoe ik samen met mijn gastheer Ton Nientied bij het Light Rock Fishing (LRF) op  verschillende locaties al een vracht aan voor mij totaal nieuwe vissoorten wist te vangen. En het is nog niet over…



In het vorige deel van mijn drieluik over mijn recente visavonturen in Noord-Spanje beschreef ik hoe ik goed en wel geland in Girona door Ton Nientied werd opgehaald van het vliegveld en dezelfde dag meteen al twee korte sessies op verschillende locaties heb gevist. Vandaag is het echter tijd voor het echte werk: Light Rock Fishing (LRF)!



Een paar vrienden die ik dankzij het skateboarden heb leren kennen, zijn naar Barcelona verhuisd. Omdat ik hen wel eens wilde opzoeken, begon ik een plan te maken om een weekje van de zon te genieten, te vissen en een beetje te skaten. Dave van Balkum, waarmee ik laatst in IJmuiden heb gevist, is niet zo lang geleden ook in Spanje geweest. Hij gaf mij al de nodige tips, maar vertelde me ook dat Ton Nientied dé Spanjeexpert bij uitstek is en ook nog eens hofleverancier van Nederlandse NCRZ-records.


Aan het vissen, de naar mijn mening mooiste hobby ter wereld, raak je niet verslingerd vanachter een suf stralend scherm. Het zijn de wonderlijke verhalen, die gaan van mond tot mond, van generatie op generatie, die inspireren en intrigeren. Het zijn díé verhalen, die het diepste van ons menselijk wezen aanspreken en de instinctieve oerdrang in ons naar boven brengen. De drang om naar buiten te treden, te verbinden én één te zijn met de natuur. Ik groeide op met deze verhalen, met de ruimte om de natuur te verkennen, te verbinden, om één te mogen zijn.



“Morgenochtend kwart voor zeven verzamelen om de boot van half negen naar Texel te halen.” Bij een goed glas wijn geeft Ben ons vriendengroepje ‘De Zilte Vrienden’ de laatste instructies. De auto´s zijn geladen. We zijn klaar voor een lang weekend vissen op Texel. Targetvis is uiteraard weer de zeebaars. Vorig jaar stormde het net voor ons jaarlijkse weekend en vielen de vangsten enorm tegen. Zeker in vergelijking met het jaar daarvoor. Gelukkig lijken de windgoden ons nu wel goedgezind…