Bloggers


John Willems

Onze ‘Panvisser’ John Willems verzorgt de vaste visreceptenrubriek in Zeehengelsport magazine.

Cor Juffermans

Cor Juffermans is als specialist op het gebied van onderlijnsystemen vast auteur van Zeehengelsport magazine.

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Michel van Spankeren

Student MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit en gepassioneerd zee- en roofvisser.

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

Blog overzicht

Net één dag terug van een al dan niet verdiende vakantie kon er gelukkig gevaren worden. Eerst dacht ik een verslagje te maken over onze visavonturen in den verre maar de horde die Wiesje bevolkte afgelopen vrijdag is zo’n dankbaar onderwerp van gesprek dat die wahoo-tarpon-snapper-rainbow-runner-king mackerel verhalen maar effe in de ijskast gaan voor een volgende keer.



Avonturen met gul en schar

Waarom ik in de titel van deze blog de gul en schar heb genoemd, is simpel: ik heb geweldige visdagen gehad op gul en schar de laatste weken. Facebook-vrienden hebben al de nodige postings en de daarbij behorende foto’s gezien van mij, maar uitleg over de vistechnieken heb ik daarin niet gegeven. Ga ik nu doen door jullie mee te nemen naar twee heerlijke visavonturen.



Groot, graatmager én klein

De maanden februari en maart zijn zeker niet de maanden dat jij je helemaal klem kan vissen vanaf de Nederlandse stranden. Ik schrijf bewust ‘stranden’, want ga je vanaf een pier of havenhoofd vissen, dan kan je emmertje heel snel gevuld zijn met een zooitje prachtige scharren of mooie wijtingen. Kortom, weet je wat dieper water te bereiken vanaf bijvoorbeeld zo'n pier, havenhoofd, misschien je eigen kleine bootje of charterboot, dan is er verdomd goed een visje te vangen, maar nogmaals, vanaf een strand moet je toch echt vreselijk je best doen en de kans op een dikke nul is heel groot.



In de vroege ochtend van onze vierde visdag schiet ik wakker. Vandaag is het zover! Na de soorten uit deel 2 gaan we vandaag voor de zeewolf (Anarhichas lupus)! Roman en ik gaan weer op pad, halen een belegd stokbroodje bij het tankstation en rijden dan door naar een ander fjord, iets verder naar het noorden. Omdat Pascal en Chris op deze plek al een zeewolfje scoorden zitten we goed, en dankzij de aanvullende informatie van Raphael zijn de verwachtingen hoog gespannen.


‘Ist dass ein Scholle?!’ klinkt het vanachter mijn rug terwijl ik geconcentreerd mijn hengels in de gaten houd op een zonnige januaridag aan het strand. Ik draai om, loop naar de wandelaars die zich rond mijn emmer met schar hebben verzameld en leg ze uit dat het gaat om ‘Kliesche’ wat de Duitse naam is voor deze winterse lekkernij. Verbaasd herhalen ze vragend de naam, ‘Kliesche?’ Blijkbaar hebben ze zoals zo velen nog nooit van schar gehoord, laat staan er één in zijn compleetheid aanschouwd.



Na een paar uurtjes rusten, is het tijd voor een ontbijtje en een bak koffie. Maar daarna staat de focus weer strak op het vissen. We rijden naar een veelbelovend haventje, waar ik vorige keer ook gevist heb.  Helaas is het geen mooie dag, maar daardoor laten we ons niet kisten. In het haventje zou er voor Roman in elk geval nog een rotslipvis (Centrolabrus exoletus) te vangen moeten zijn



Nadat ik na de eerste trip naar Noorwegen weer terug in de lage landen ben, begin ik meteen na te denken. Op mijn lijst ontbreekt de zeewolf nog; de gevlekte griet hebben we niet eens geprobeerd en ik zou ook maar wat graag een snotolf aan mijn lijstje toevoegen...


Waar slaat die titel nou weer op, John Willems? Nou eeh, niet alleen op nog meer vis vangen, of nog meer leuke ontmoetingen aan of op het Zilte Nat. Niet noodzakelijk alleen op het drinken van een lekker biertje met vrienden, maar zeker ook op het aantal blogs dat ik wil gaan schrijven. Op allerlei manieren komen namelijk jullie enthousiaste reacties binnen. 


Een jaar vol uitdagingen

Aan het eind van een jaar kijk ik bijna nooit achterom, maar altijd naar voren. Wat komt er op mijn pad, wat ga ik doen en hoe ga ik daar invulling aan geven. En dan beperk ik mij in deze wel even tot het vissen. ‘t Is tenslotte een blog die zich voornamelijk richt op de hengelsport. Hengelsport? Inderdaad, ik vis niet alleen op en aan zee, maar mag ook graag zo af en toe een beetje knoeien op het zoete. Vandaar hengelsport en niet zeehengelsport.



In de naïeve ouderlijke veronderstelling dat onze eerstgeboren telg wel stond te trappelen om mettertijd de marginaal winstgevende rederij over te nemen (lees: krijgen) werden mijn dromen ruw verstoord. Het in onze ogen vrij wilde plan om een wereldreis te beginnen begon steeds vastere vormen aan te nemen. Langzaam maar zeker begon iedereen aan het idee te wennen. Jerom en Bente die voor onbepaalde tijd zouden vertrekken. Zouden ze over drie weken terug zijn? Of over drie maanden? Of over drie jaar?



‘Hoe was jouw visjaar!?’ Wellicht niet de eerste vraag die je elkaar stelt terwijl je je tegoed doet aan de volgende gang tijdens een chique kerstmaal of die veel te volle schaal oliebollen. Want of het nu de desinteresse van jouw schoonmoeder in jouw visavonturen is, of het gebrek aan uren op een dag om het visjaar door te lopen, er zijn vast tig andere zaken die de voorkeur krijgen aan tafel. Maar tussen al dat eten en gezellig doen door is het wellicht even fijn om terug te denken aan de vissige verrassingen en avonturen die 2018 voor je klaar had staan.



De maand november 2018 was een heerlijke vismaand. Volop vis op het strand en ook een gouden tijd voor het vissen met de boot. Ik voelde me dan ook als een kind in een snoepwinkel met het strand, twee prachtige pieren en een boot in de haven van IJmuiden, bij de hand. Uiteraard neem ik jullie, in deze blog weer mee, tijdens visavonturen. Een onvergetelijke avond op het strand en een heerlijke bootdag.  Bovendien leg ik meteen wat uit over het gebruik van afhouders, haaklijnen en werpgewichten.


Ik constateer net dat ik tussen mijn vorige blog en nu, maar twee keer gevist heb. Dat is voor mijn doen heel weinig. Eigenlijk probeer ik in een weekend altijd wel ergens een keertje te vissen. Meestal op mijn eigen strand van Castricum aan Zee, maar je zou me ook zomaar op de Noordpier van Wijk aan Zee kunnen aantreffen. De kans dat jij mij daar aantreft, is in de winter vele malen groter dan in de zomer, en dat heeft een reden.



Ieder jaar wanneer het na de zomer kouder wordt, slaat het weer in mijn kop... Het vangen van die zeldzame wintervissen, waar maar enkele meldingen van zijn... Begin dit jaar ving ik er eentje van, de vorskwab (Raniceps raninus). Dat is natuurlijk geweldig, maar daar wordt het lijstje met overgebleven nog te scoren soorten niet makkelijker op. Want wat te denken van snotolf (Cyclopterus lumpus), slakdolf (Liparis liparis), harnasmannetje (Agonus cataohractus) en op zoet water de kwabaal (Lota lota).