Blogger


Michel van Spankeren

Gepassioneerd zee- en roofvisser

Wageningen | Nederland

OVER DEZE BLOGGER

Michel van Spankeren is al sinds hij de kaplaarsjes van pa en ma aan mocht een gepassioneerde (zee-) visser. Wat begon als kinderlijke interesse in de natte natuur, ontwikkelde zich in de loop der jaren tot veel meer. Door vele dagen (wedstrijd-) te vissen met pa aan de Zeeuwse kust, vormde zich een passie waarop een aantal welgekozen studies aansloten. Zijn verhuizing naar Wageningen betekende iets minder in de zilte thuiswateren vissen, maar stond hem ook toe nieuwe visserijen in het Hollandse zoete en buitenlandse zilte te ontdekken. Zo heeft de bioloog in spé zich bijvoorbeeld met hart en ziel gestort op het roofvissen in zowel meer, rivier en zee.

Blog overzicht Michel van Spankeren

Oktober, met haar herfstelijke geel-oranje-rood decor; het toneel van de korter wordende dagen en het kalende loof. Als de zachte oktoberzon begint aan haar kruipende tocht richting de gezichtseinder, de geur van heerlijke Hollandse kost de straten vult en de hordes dagjesmensen huiswaarts keren, komt het strand tot rust. Wervelende regenbogen van gevallen blad dansen op de maat van een koele zeebries door de kronkelende duinpaden, als ik aan het strand richting de waterlijn marcheer. 



De zonovergoten zomer zorgde een paar maanden voor heerlijke ‘T-shirt-en-teenslippers-temperaturen’. Zeker zonder wind liep het kwik stevig op en waanden wij Zeeuwen ons even in een heel 'Nieuw Zeeland'. IJlend van de warmte bedacht ik mij dat de tropische taferelen in ons 'Nieuw Zeeland' compleet waren geweest als het provinciebestuur geheel in de sfeer van het moment had besloten wat Yellowtail Kingfish uit Colijnsplaat in de Oosterschelde te laten uitzetten. De kering dicht en achter het groot wild aan met z'n allen! Hoe mooi een dergelijk scenario ook mag klinken, het is uiteraard niet meer dan een stoute vissersdroom… 



Na een aantal weken van ware haaiengekte aan de Zeeuwse stranden hoorde ik een verontrustend bericht. Er was een gevlekte gladde haai (Mustelus asterias) gevangen die ogenschijnlijk grote schade vertoonde, terwijl deze netjes voor in de bek gehaakt zat. Het leek er bij deze vis op dat de ingewanden uit de bek naar buiten kwamen. Dat was schrikken voor de sportvisser die zijn vangst weer volledig gezond wilde laten zwemmen!



Prachtig weer, verlaten stranden en geweldige vangsten; kan het nóg beter? De Zeeuwse stranden waren ondanks het prachtige weer van de afgelopen weken verbazingwekkend rustig en dat zorgde voor ons locals voor heerlijke dagen aan de waterkant. Dat dit toevallig ook samenviel met een doldwaze visserij was als een droom die uitkwam. Niet alleen geep ging compleet los, ook wemelde het op werpafstand van de maatse scharren en volgevreten wijting, liet menig zeebaars de hengeltoppen dansen en bleek de (bij)vangst van haai geen uitzondering meer. Reden om fanatiek vismaat en goede vriend Jori met spoed naar Zeeland te halen voor een volle dag vissen. 


Tijd! We hebben er nooit genoeg van in ons leven. Na mijn laatste keertjes ontspannen langs de waterkant vloog de tijd voorbij en zonder dat ik een hengel aanraakte zaten we alweer in mei... 



Grabbelend naar de dikke sjaal in mijn rugtas, liep ik mijn zojuist op Schiphol gelande vliegtuig uit. In de aankomsthal werd ik hartelijk ontvangen door mijn ouders, broer en een huisgenoot uit Wageningen. Na een koffietje op het vliegveld liepen we naar de auto en genoot ik ingepakt onder een dikke laag kleren van de prachtige laagstaande zon. Hoe fris het ook mocht zijn in Nederland, ik vond het heerlijk om voor de verandering niet te voelen alsof ik een oven instapte zoals in Australië elke eerste stap uit een winkelcentrum, vliegveld of ander gekoelde hal aanvoelde. 


Voldaan na een geweldige paar uur vissen met gave vangsten en met het vooruitzicht op een heerlijke culinaire ervaring had ik extra veel zin in het vervolg van de dag. Martin en ik zouden een ruim 30 kilometer lange wandeling gaan maken langs de kliffen van het Ben Boyd National Parc. Als ‘eindbestemming’ zouden we de ‘Boyd Tower’ gaan bezoeken, een niet heel spectaculaire toren, maar hopelijk maakte de wandeling dat meer dan goed! Na de prettige kennismaking met de rotsen van New South Wales eerder die ochtend moesten de hengels uiteraard mee, want wie wist wat voor mooie plekjes we onderweg tegen gingen komen…


“Waar blijven die grote Australische vissen toch?” Een vraag die constant door mijn hoofd heen spookte tijdens het rijden van visstek A(ardig) naar B(eter). Iedere keer als ik een winkelier in een dorpje Down Under vroeg naar stekken die wat betere vissen zouden kunnen opleveren, wezen ze op de kaart naar het noorden…



Vanuit je hippe retro-camper aan het strand de zon zien opkomen, om vervolgens vanaf de rotsen een lijntje te natten? Tijdens mijn reis door Australië dagelijkse kost! Na het vangen van die listige kogelvisjes in Lake Tyers (zie blog 24) waren ik en Martin in de kampeerbus gestapt en naar Cape Conran gereden. Ik parkeerde de bus in het holst van de heldere nacht in het nationale park en genoot toen ik uitstapte van de oneindige sterrenpracht met de Melkweg in haar midden. Lang uitslapen was uit den boze, want met zo’n heldere hemel moest de zonsopkomst fenomenaal gaan zijn. Toen de eerste straaltjes zon de bus begonnen te verlichten, gluurde ik door een spleet tussen de gordijnen en kon niets anders roepen dan: WAUW!



Aan het einde van die onvergetelijke vissessie aan de oever van Port Phillip in Melbourne stopte mijn koplamp met werken en moest ik al schuifelend zonder licht mijn weg van de steiger naar de parkeerplaats zoeken. Terwijl het schuim van de golven mij nog rond de oren vloog, stommelde ik over een visje dat door een grote golf onfortuinlijk op de houten steiger terecht was gekomen. Ik pakte het zachte blobje op en merkte dat het beestje jammer genoeg al te lang op het ‘droge’ had gelegen en aan een langzame ademnood was gestorven. Aangezien het diertje toch al was overleden nam ik het mee en bekeek ik het onder een lichtje bij de bus, waar ik zag dat het ging om een soort kogelvis


Na de hectische visserij in de storm die Melbourne teisterde, werd ik rustig gewekt door het ritmische gedruppel van water dat zich gedurende de nacht via de horren in de pop-top een weg in m’n kampeerbus had gebaand. Een straaltje zonlicht vond haar weg door een kiertje tussen de gordijntjes en streelde zachtjes mijn gezicht terwijl ik de potjes, pannetjes en bewaardoosjes in de wasbak leegde. Al rillend genoot ik van het kleine beetje warmte dat de zon mij bood en dacht ik aan de barrage van regendruppels die zich gestuwd door de wind horizontaal een weg baanden door de horren in ons verstelbare dak. Ik haalde de zekeringshaken van het dak los en zette de pop-top weer open zodat ik mijn stijve rug kon strekken en met wat meer bewegingsvrijheid door het met natte kledij en doeken gesierde slagveld kon banen.



< VORIGE1234