Blogger


Michel van Spankeren

Gepassioneerd zee- en roofvisser

Wageningen | Nederland

OVER DEZE BLOGGER

Michel van Spankeren is al sinds hij de kaplaarsjes van pa en ma aan mocht een gepassioneerde (zee-) visser. Wat begon als kinderlijke interesse in de natte natuur, ontwikkelde zich in de loop der jaren tot veel meer. Door vele dagen (wedstrijd-) te vissen met pa aan de Zeeuwse kust, vormde zich een passie waarop een aantal welgekozen studies aansloten. In Wageningen voltooide hij een universitaire bacheloropleiding ‘Biology’ en daaropvolgend twee masteropleidingen; ‘Aquaculture and Marine Resource Management’ en ‘Animal Sciences’. De opgedane wetenschappelijke kennis bood hem interessante inzichten in onze sportieve interactie met het leven onder de golven die hij tussen het schrijven van sfeervolle visverhalen door graag deelt met zijn medevissers. 

Blog overzicht Michel van Spankeren

‘Ist dass ein Scholle?!’ klinkt het vanachter mijn rug terwijl ik geconcentreerd mijn hengels in de gaten houd op een zonnige januaridag aan het strand. Ik draai om, loop naar de wandelaars die zich rond mijn emmer met schar hebben verzameld en leg ze uit dat het gaat om ‘Kliesche’ wat de Duitse naam is voor deze winterse lekkernij. Verbaasd herhalen ze vragend de naam, ‘Kliesche?’ Blijkbaar hebben ze zoals zo velen nog nooit van schar gehoord, laat staan er één in zijn compleetheid aanschouwd.



‘Hoe was jouw visjaar!?’ Wellicht niet de eerste vraag die je elkaar stelt terwijl je je tegoed doet aan de volgende gang tijdens een chique kerstmaal of die veel te volle schaal oliebollen. Want of het nu de desinteresse van jouw schoonmoeder in jouw visavonturen is, of het gebrek aan uren op een dag om het visjaar door te lopen, er zijn vast tig andere zaken die de voorkeur krijgen aan tafel. Maar tussen al dat eten en gezellig doen door is het wellicht even fijn om terug te denken aan de vissige verrassingen en avonturen die 2018 voor je klaar had staan.



“Wat waart daar onder water?” Wie de vangstberichten in de gaten houdt, mag het niet zijn ontgaan dat het wemelt van de vis op dit moment. Weelderige wijting en stevige scholen schar zwemmen zij aan zij en domineren momenteel de waterpartij langs de Zeeuwse stranden. In verre oorden worden dergelijke massale trektochten van vis op de voet gevolgd door de top van de voedselketen en zijn het juist die grote rovers die door veel vissers aldaar belaagd worden. Op veel spectaculaire beelden geschoten vanuit de lucht is goed te zien hoe de kolossale beesten omgeven door prooidieren zoeken naar een zwak individu. Tot voor kort geloofde ik niet dat zulke taferelen plaatsvonden in onze altijd troebele Westerschelde. ‘Tot voor kort’ want tijdens mijn laatste vissessie deed ik een ontluisterende ontdekking aan het uiteinde van mijn onderlijn…


Oktober, met haar herfstelijke geel-oranje-rood decor; het toneel van de korter wordende dagen en het kalende loof. Als de zachte oktoberzon begint aan haar kruipende tocht richting de gezichtseinder, de geur van heerlijke Hollandse kost de straten vult en de hordes dagjesmensen huiswaarts keren, komt het strand tot rust. Wervelende regenbogen van gevallen blad dansen op de maat van een koele zeebries door de kronkelende duinpaden, als ik aan het strand richting de waterlijn marcheer. 


De zonovergoten zomer zorgde een paar maanden voor heerlijke ‘T-shirt-en-teenslippers-temperaturen’. Zeker zonder wind liep het kwik stevig op en waanden wij Zeeuwen ons even in een heel 'Nieuw Zeeland'. IJlend van de warmte bedacht ik mij dat de tropische taferelen in ons 'Nieuw Zeeland' compleet waren geweest als het provinciebestuur geheel in de sfeer van het moment had besloten wat Yellowtail Kingfish uit Colijnsplaat in de Oosterschelde te laten uitzetten. De kering dicht en achter het groot wild aan met z'n allen! Hoe mooi een dergelijk scenario ook mag klinken, het is uiteraard niet meer dan een stoute vissersdroom… 



Na een aantal weken van ware haaiengekte aan de Zeeuwse stranden hoorde ik een verontrustend bericht. Er was een gevlekte gladde haai (Mustelus asterias) gevangen die ogenschijnlijk grote schade vertoonde, terwijl deze netjes voor in de bek gehaakt zat. Het leek er bij deze vis op dat de ingewanden uit de bek naar buiten kwamen. Dat was schrikken voor de sportvisser die zijn vangst weer volledig gezond wilde laten zwemmen!


Prachtig weer, verlaten stranden en geweldige vangsten; kan het nóg beter? De Zeeuwse stranden waren ondanks het prachtige weer van de afgelopen weken verbazingwekkend rustig en dat zorgde voor ons locals voor heerlijke dagen aan de waterkant. Dat dit toevallig ook samenviel met een doldwaze visserij was als een droom die uitkwam. Niet alleen geep ging compleet los, ook wemelde het op werpafstand van de maatse scharren en volgevreten wijting, liet menig zeebaars de hengeltoppen dansen en bleek de (bij)vangst van haai geen uitzondering meer. Reden om fanatiek vismaat en goede vriend Jori met spoed naar Zeeland te halen voor een volle dag vissen. 


Tijd! We hebben er nooit genoeg van in ons leven. Na mijn laatste keertjes ontspannen langs de waterkant vloog de tijd voorbij en zonder dat ik een hengel aanraakte zaten we alweer in mei... 



Grabbelend naar de dikke sjaal in mijn rugtas, liep ik mijn zojuist op Schiphol gelande vliegtuig uit. In de aankomsthal werd ik hartelijk ontvangen door mijn ouders, broer en een huisgenoot uit Wageningen. Na een koffietje op het vliegveld liepen we naar de auto en genoot ik ingepakt onder een dikke laag kleren van de prachtige laagstaande zon. Hoe fris het ook mocht zijn in Nederland, ik vond het heerlijk om voor de verandering niet te voelen alsof ik een oven instapte zoals in Australië elke eerste stap uit een winkelcentrum, vliegveld of ander gekoelde hal aanvoelde. 



Voldaan na een geweldige paar uur vissen met gave vangsten en met het vooruitzicht op een heerlijke culinaire ervaring had ik extra veel zin in het vervolg van de dag. Martin en ik zouden een ruim 30 kilometer lange wandeling gaan maken langs de kliffen van het Ben Boyd National Parc. Als ‘eindbestemming’ zouden we de ‘Boyd Tower’ gaan bezoeken, een niet heel spectaculaire toren, maar hopelijk maakte de wandeling dat meer dan goed! Na de prettige kennismaking met de rotsen van New South Wales eerder die ochtend moesten de hengels uiteraard mee, want wie wist wat voor mooie plekjes we onderweg tegen gingen komen…


“Waar blijven die grote Australische vissen toch?” Een vraag die constant door mijn hoofd heen spookte tijdens het rijden van visstek A(ardig) naar B(eter). Iedere keer als ik een winkelier in een dorpje Down Under vroeg naar stekken die wat betere vissen zouden kunnen opleveren, wezen ze op de kaart naar het noorden…



< VORIGE1234