Het prachtige visrijke jaar 2019…

31 december 2019 | Michel van Spankeren

Michel van Spankeren

Gepassioneerd zee- en roofvisser. Studeerde MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit.

Neem zo’n verrukkelijke oliebol, schenk jezelf een stevig glas champagne of adem even diep in en uit en denk mee aan de prachtige visdagen die we het afgelopen jaar weer hebben mogen beleven. Wat zijn jouw mooiste vis momenten van 2019? Was het die onvergetelijke zomeravond met vrienden, of het verbreken van dat persoonlijk record? Mijn 2019 zal ik hieronder beschrijven in deze blog…

 

Zeebaars in donker!

 

Wie van vissen houdt weet dat de winter een toptijd is aan de Zeeuwse stranden! De eerste maanden van 2019 waren wellicht wat frisjes maar voor degenen die de kou trotseerden lagen de vissen zowaar gestapeld en was het aan de stranden prijsschieten in het begin van het jaar. Zeker bij afgaand tij in de avonden en nachten kon je aan het strand een hele leuke klus vis bij elkaar vangen met slechts een paar onsjes pieren en wat tappen. De start van het jaar was daarmee een vrij veilige keuze voor vissers die van ver moesten komen om de pan te vullen. Bovendien werd er over de gehele Westerschelde goed gevangen, want ook de dijken leverden goede aantallen vis op. Het formaat wijting varieerde zoals de laatste jaren helaas nog wat rondom de minimummaat maar wie door de aantallen heen kon vissen ging zonder twijfel met een leuke maaltijd huiswaarts.

 

 

Er zaten heel veel wijtingen!

 

Lichtelijk vermoeid van de ‘wijting-en-scharrenkoorts’ viel de overgangsperiode van winter naar lente mij wat zwaar. Ik probeerde iets ‘nieuws’ dat al lang op mijn lijstje stond, maar daarover zal ik het kort houden, het leverde niets op. De start van de lente ging niet veel soepeler en de geep-intocht waarnaar ik zo hunkerde liet lang op zich wachten. Sterker nog, in vergelijking tot het voorgaande jaar leek de geep in 2019 vrijwel onvindbaar… Wie niet onvindbaar waren, waren de vissers. Hordes vissers schaarden zich op de dijken rondom Ritthem en Vlissingen en hoewel ik een beetje gezelligheid aan de waterkant niet schuw, werden deze doldwaze aantallen mij toch echt te gek, we stonden bijna schouder aan schouder.

 

 

Toen het nog rustig was…

 

Je kunt dus wel stellen dat ik tegen het einde van mei gewoon helemaal uit mijn ‘biologische vis-ritme’ was. Moest ik met de opening van het roofvisseizoen maar weer richting het zoete water trekken om die afgepaaide hongerige rovers achter de schubben te zitten? Een verleidelijke gedachte, maar er stroomt zout Zeeuws bloed door mijn aderen… Dus wat doe je dan? Juist, ‘Luctor et Emergo’, ofwel ‘ik worstel en kom boven’. In mijn geval betekende het schakelen naar andere visserijen aan het zoute, en dié beslissing pakte wel héél gunstig uit.

 

 

Krab vangen met krab, dát is pas andere visserij!

 

Afgewisseld met het verkennen van ‘nieuwe’ zeebaarsstekken zette ik mij rond het inzetten van de zomer met name in op het verbreken van mijn persoonlijk record gladde haai dat op 101 deftige centimeters stond. Geen makkelijke opgave maar met genoeg volharding en een beetje geluk ook zeker niet onmogelijk - er werden immers vrij regelmatig vissen van ver boven de 110 centimeter gevangen… Na een reeks zeer lange visloze dagen was het op een onstuimige middag in juni eindelijk flink raak en wisten mijn maten en ik 7 mooie haaien te landen. Ik brak die dag bovendien twee keer mijn record, eerst met een vis van 109 centimeter en als kers op de taart even later nogmaals met een juweel van maar liefst 116 centimeter!

 

 

De kanjers van het Zeeuwse zilte!

 

Met de zomer in volle gang was het heerlijk afkoelen aan de Zeeuwse badstranden. In de avonduren joegen grote scholen makreel de in groten getale aanwezige aasvisjes, soms letterlijk, de kant op en kon je al werpend met een verenlijntje goede zaken doen. Met name horsmakreel joeg zeer kort onder de kant de aasvis uit het water en met het juiste materiaal kon je de grootste lol beleven aan deze trevally-achtige uit eigen water!

Tot dusverre een prachtig 2019, maar wat mijn jaar écht maakte was de ongelooflijk goede zeebaarsvisserij. Op die zwoele zomeravonden trok ik er veelvuldig op uit met mijn lichte materiaal en wat plugjes en wist ik naast goede aantallen vrijwel iedere sessie één of meerdere vissen van door de 60 centimeter te vangen. Op zichzelf is het voorrecht van het vangen van zulke sterke en prachtige vissen in Nederlands water al geweldig, maar dat al wadend in het donker te doen terwijl grote boze zeebaarzen vlak voor je voeten langs door wolken zeevonk heen schieten is onbetaalbaar. De mooiste aanbeten waren nog wel die op ondiep lopend aas dat een blauw oplichtend pad door de zeevonk trok en vervolgens middels een aanval van onderen in een blauwe explosie bruut het water uit klapte, fenomenaal!

 

 

Zo’n uitrusting en dan zó een zeebaars tussen de zeevonk haken…

 

De herfst heeft bij mij onbewust in het teken gestaan van de wedstrijdvisserij aan vreemde stranden. Zo viste ik als invaller mee aan de Nederlandse teamcompetitie kustvissen bij Wijk aan Zee en had ik een paar leuke wedstrijden gevist in Denemarken en Duitsland. Als ik de herfst in één woord zou moeten samenvatten zou ik zeggen: wind. De visserij werd zoals altijd gedicteerd door het weer en in dit seizoen was met name de wind zeer bepalend voor de tactiek. Zowel in binnen- als buitenland leverde gebruik maken van de door de wind geproduceerde branding leuke visserij op waarbij mooie botten de hoofdmoot vormden, afgewisseld met mooie zeebaarzen. In de buitenlanden werd ik bovendien prettig verrast met leuke vissoorten als kleine pieterman en zeeforel.

 

 

Duitse zeeforel op een leegloper, ik teken ervoor!

 

Nadat de temperatuur eindelijk begon te zakken werd het weer tijd voor de bodembedekkende deken van schar en grote scholen wijting in de Zeeuwse delta. De wijting leek iets eerder te arriveren maar zo rond de afsluiting van 2019 is de schar ook weer compleet terug en is de visserijklok weer rond. De terugkeer van de wintervis is niet onopgemerkt gebleven en afgelopen zondag sierden de hengels van zeker een twintigtal vrije vissers het Nollestrand. Onder het genot van een frisse maar prachtige zonsopkomst boven Vlissingen was het genieten van een goede vangst, dik in de dubbele cijfers. Ik had van voorbijgangers begrepen dat niet iedereen zo gemakkelijk aan een visje geraakte maar hopelijk volgt voor deze medevissers een succesvolle herkansing in een visrijk 2020. Proost!

 

 

Komend jaar mogen ze weer langskomen!


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.