De Hel van het Noorden - blog

08 november 2019 | Michel van Spankeren

Michel van Spankeren

Gepassioneerd zee- en roofvisser. Studeerde MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit.

Herken je het? Je boekt ver van te voren een visweek(end) in het buitenland en bereidt in de aanloop naar die trip je spullen tot in de puntjes voor. Je houdt nauwlettend de vangstberichten in die regio bij en ziet het ene na het andere positieve bericht langskomen. Helderblauwe hemel, rustig water en een zalig zonnetje zetten een prachtig decor voor de foto van je medevisser die pronkt met een goede vangst. Maar dan, vlak voor jij in de auto stapt om te vertrekken, slaat het weer om…

 

​Onder deze omstandigheden konden we de branding en de mui nauwelijks van elkaar onderscheiden…

 

Ik maakte iets soortgelijks mee toen we klaar stonden voor vertrek naar een buitenlandse viswedstrijd die we inmiddels tot de ‘Hel van het Noorden’ hebben gedoopt.

 

Onlangs namen mijn vader, broer, Jeffrey Boonman en ik deel aan een van de grootste strandviswedstrijden in Denemarken, de Nordsø cup. De wedstrijd met Deense naam voor ‘Noordzee cup’, werd gehouden aan de stranden van de westelijke kustplaats Hvide Sande. Gewapend met twee hengels met daaraan elk twee haken werd er gedurende zes uur door 130 vissers uit Denemarken, Duitsland, Zweden, Engeland en Nederland gestreden om een plekje aan de zeer rijk gedekte prijzentafel, met als hoofdprijs 10.000 Deense kronen (ruim 1300 euro)!

 

Weken voor de wedstrijd werden we warm gemaakt met vangstberichten vol vis bij verrukkelijke omstandigheden, echter sloeg vlak voor ons vertrek het weer abrupt om. De voorspelling voor de wedstrijd bestond uit stormachtige wind, hoge golven en een constante stroom hemelwater die de aarde zou doordrenken…

 

 

Een rijk gedekte prijzentafel met als kers op de taart een hoofdprijs van ruim 1300 euro contant!

 

Zonder enige vorm van ervaring aan de vreemde stranden stapten we een dag voor de start van de Nordsø cup uit op een onverharde parkeerplaats onder aan een duin langs het wedstrijdparcours. Met geknepen ogen keek ik op tegen een Deense duinovergang der verdoemenis. De duinen waarlangs ooit hordes plunderende Vikingen hun weg naar het zuiden maakten bleken niet voorzien van trappen. Ik leunde voorover en zette mijn voet in het mulle zand, nog nooit eerder had ik zo’n steile overgang beklommen met volle bepakking zonder iets van trap of treden. Centimeter voor centimeter ploeterde ik over de losse gele grond de heuvel op. Terwijl ik snakkend naar adem de top bereikte vulden mijn longen zich met merkbaar zoute lucht en stuwde de wind grof stuifzand in alle openingen van mijn gelaat.

 

Ik hield een hand voor mijn gezicht en tussen mijn vingers door zag ik de korte strook strand overgaan in een tientallen meters brede kolkende witte massa. Een druppel zweet bewoog zich bijna horizontaal over mijn wang tijdens de zoveelste wervelende windstoot waarop ik mij afvroeg waar ik in hemelsnaam aan was begonnen. Terwijl ik moeizaam mijn weg langs de woelige waterlijn maakte vond ik het strand in zekere zin lijken op het strand dat ik een paar weken eerder bij Wijk aan Zee bevist had. Mijn tactiek aldaar om niet al te ver uit de kant te vissen bleek er succesvol, en dit deed mij besluiten wederom zo te vissen aan dit Deense strand.

 

 

Voor mij een ‘nieuwe soort’, deze kleine pieterman...

 

Tijdens het proefvissen bleek de visserij alles behalve simpel te worden. Metershoge golven sloegen stuk op grove kiezels aan de waterlijn en de vis bleek alles behalve los. Bovendien telde alleen vis die voldeed aan de wettelijke minimummaat mee voor de wedstrijd. Van de zes vissers op het strand die elk twee hengels gebruikten was ik de enige die twee van dergelijke vissen wist te landen. Hoewel de twee vissen niet heel veel houvast boden had ik wel het vermoeden dat de combinatie tussen kort onder de kant vissen en het gebruik van mesheften als aas wel eens doorslaggevend kon gaan zijn…

 

Na een goede nachtrust stonden we vroeg op voor de lange visdag die ons te wachten stond. Ik spiekte door het gordijn en zag dat het zoals voorspeld onophoudelijk regende buiten. Ik trok snel mijn regenkleding aan en liep vanuit het vakantiehuis naar het strand om de omstandigheden aan het water te bekijken en merkte dat de wind die ons een dag eerder zo pijnigde iets in kracht was afgenomen. De golven waren er overigens helaas niet minder op geworden en sloegen nog steeds met veel kabaal kapot op de grove kiezels aan de waterlijn.

 

 

Helaas hing er de hele wedstrijddag een grijze deken over de kust.

 

Na het ophalen van onze wedstrijdkaarten vertrokken we samen met de andere vissers richting de stranden. Door wat onduidelijkheid met betrekking tot de exacte locatie van de overgangen en het afzetten van mijn broertje en Jeffrey op hun plek verloren mijn vader en ik kostbare tijd. Met nog een half uur op de klok tot de start van de wedstrijd begon de spanning te stijgen; zouden we nog vóór de wedstrijd onze spullen op kunnen stellen? Ik was er voor mijzelf wel van overtuigd dat het moest gaan lukken, al had ik geen rekening gehouden met de helse heuvels die de Deense kustlijn verdedigen tegen de zee. Deze duin bleek nog steiler dan die van een dag eerder en met de nodige moeite klauterde ik mijn weg omhoog. Zoals een bergbeklimmer na een barre tocht zijn vlag plant op te bergtop stak ik mijn nog ingeklapte hengelsteun in het zand.

 

Ik keek achterom en zag dat de oudere en veelal minder fitte deelnemers aan deze editie van de Nordsø cup het zichtbaar zwaar hadden op de steile helling. Ik gleed aan de andere zijde van de duin haast vanzelf naar beneden en zette mijn materiaal af op het strand. Op het strand bleek alle haastige spoed voor niets geweest aangezien de controleurs twintig minuten voor de start rustig hun eerste biertje opentrokken en op het gemakje begonnen met het uitzetten van de nummers. Aangezien dat betekende dat ik toch nog even niet terecht kon op mijn plek aan de waterlijn, liep ik zonder spullen terug de duin op om mijn vader te helpen met zijn spullen - hij is immers ook niet de jongste meer!

 

 

Een mooie vis om de spits mee af te bijten!

 

 

Mijn vader die als verzopen kat gelukkig nog kan lachen bij zijn goede vangst!

 
Eenmaal op mijn stek had ik de spullen vlot klaar staan en kon ik de wedstrijd zonder vertraging starten. De onderlijnen vlogen met een ferme doch rustige zwiep een metertje of 40-50 uit de kant waar naar mijn gevoel het diepere water in de vorm van een mui hoorde te liggen. Deze keuze bleek juist en bij het binnenhalen van de eerste lijn vond de eerste maatse bot haar weg al richting mijn emmer. In het daaropvolgende uur deden de mesheften goed hun werk en wist ik vis na vis door de beestachtige branding te slepen, waaronder twee mooie zeebaarzen. Mijn vader stond twee plekken van mij verwijderd en leek het ook uitstekend te doen. Het leek er zelfs op dat iedere vis en met name de zeebaarzen die hij ving een stuk groter waren dan die van mij. Er was dus werk aan de winkel!

 

 

Op het nippertje ontsnapt aan het drama dat vismaat Jeffrey even later wél overkwam. Je kunt aan het schuim naast de quad zien hoever de golf bij mijn stek doorrolde!

 

Een quad met daarop een fotograaf van de organisatie bromde zijn weg over het regenachtige parcours en kwam ook even bij mij kijken hoe het ermee ging toen ik net een panoramafoto probeerde te maken van mijn stek. Terwijl ik mij richting de waterlijn draaide voor de foto verscheen plots een grote golf die meters ver uitrolde over het strand en mij en mijn spullen plots onderwater zette! In een reflex kon ik nog net de belangrijkste dingen vastgrijpen maar het was te laat voor mijn emmer met vis die de volle laag van de ruig uitrollende golf kreeg! Even vreesde ik voor het ergste maar gelukkig had ik de emmer zo vol water gezet dat hij ongedeerd op zijn plek bleef staan. Ik keek op naar de fotograaf die net als mij een zucht van opluchting slaakte toen hij zag dat alles op de plek was blijven staan.

 

De controleurs arriveerden niet veel later en hadden helaas een trieste mededeling voor mij. Drie van mijn vissen waaronder een zeebaars van 41 centimeter voldeden niet aan de minimummaat en telden dus niet mee voor de wedstrijd! Gezien de minimummaat voor zeebaars op 42 centimeter lag baalde ik enorm maar er zat niets anders op dan stug door te vissen. Als welkome troost kwam nog een quad van de organisatie langs die mij en alle andere deelnemers een kop warme soep en een broodje aanbood waardoor we ondanks de erbarmelijke omstandigheden toch warm en voldaan de wedstrijd voort konden zetten.

 

 

Een foto van de organisatie met daarop de mooie zeebaars die helaas net te klein bleek met zijn 41 cm...

 

Het volgende uur viel de vangst bijna stil. De paar vissen die ik wist te landen waren gelukkig aan de maat en telden mee voor de wedstrijd. Omdat de vangst wat terugviel bood ik mijn lijn verder uit de kant aan. Dit resulteerde keer op keer in vis aan de haak maar resulteerde even vaak in het verliezen van mijn lijn door lijnbreuk. De verwoestende branding begon merkbaar haar tol op mijn lijn te eisen, de rek was er letterlijk uit. Met het invallen van het donker schakelde ik daarom over op de dikste lijn die ik bij mij had en smeet ik zo ver als ik kon uit de kant in de hoop maatse wijtingen en scharren te vangen. Helaas had ik maar één spoel met dikke lijn en bleef ik de andere lijn met extra lange voorslag daarom kort onder de kant aanbieden in de hoop dat het obstakel mij bespaard bleef.

 

Foto links: Net voor het donker wist Anthonie ook een koolvis te vangen, helaas bleek ook deze ondermaats… Foto rechts: er werden flinke botten gevangen in het donker!

 

De lijn die ik ver uit de kant aanbood leverde al snel de verwachte wijtinkjes op al bleken deze allemaal nét ondermaats! De lijn die ik dichter onder de kant aanbood leverde mij plots wederom maatse vis op waarop ik besloot mijn energie te steken in het vangen van de grotere vissen dichter onder de kant en de wijtingen verder uit de kant te laten voor wat ze waren. Het bleek een gouden zet. Vissend met beide hengels op een meter of 40-50 uit de kant deden mijn cocktailtjes van leegloper en mesheft het bijzonder goed en kon ik in het laatste uur nog vijf maatse vissen in de vorm van schar, bot én zeebaars bijschrijven. Hiermee eindigde ik de wedstrijd met elf maatse vissen wat volgens de controleurs een knappe prestatie was.

 

Na de wedstrijd zetten we de doorweekte spullen af in het huisje en maakten we onze weg naar de zaal waar de prijsuitreiking plaats zou vinden. Bij onze deelname zaten niet alleen een lunchpakket, drankjes en een warm kop soep inbegrepen maar ook nog eens een traditionele Deense maaltijd, die we in de zaal konden nuttigen terwijl de organisatie de eindstand opmaakte. Met mijn elf maatse vissen had ik het meeste gevangen van onze groep maar het bleek niet genoeg voor de eindzege. De winnaar kwam uit mijn sector en eindigde met 23 vissen met kop en schouders boven de rest.

 

Mijn vader werd als tweede naar voren geroepen omdat hij met een zeer mooie zeebaars van 57 centimeter de prijs voor de grootste vis had gewonnen. Anthonie had heel knap een tweede plaats in zijn vak en eindigde daarmee als negende totaal. Ik eindigde derde in mijn vak wat goed was voor een elfde plek totaal. Jeffrey eindigde ondanks een hoop problemen veroorzaakt door een grote golf die zijn spullen de zee in spoelde, alsnog knap vierde in zijn vak wat hem de 18de plek opleverde. Tenslotte eindigde mijn vader als zevende in ons vak waarmee hij de 31ste plek in het eindklassement innam.

 

 

Mijn vader met zijn trofee voor de grootste vis van de wedstrijd.

 

Al met al een superprestatie voor een eerste deelname aan een goed georganiseerd evenement. Volgend jaar wordt de 25ste jaargang van de Nordsø cup gevierd en omwille van dit feest heeft de organisatie een hoofdprijs van maar liefst 25.000 Deense kronen beschikbaar gesteld, wat neerkomt op een geldprijs van bijna 3500 euro! Als de goede organisatie nog niet genoeg reden was om mee te doen dan is de geldprijs het wel. Wij zijn er volgend jaar dus weer bij voor deze jubileumeditie van de ‘Hel van het Noorden’, en stiekem hopen we weer op bikkelharde omstandigheden...

 

 

Gelukkig hadden we een overdekte veranda om de spullen uit te laten druipen…

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.