Terug naar Denemarken op soortenjacht (deel 2)

15 oktober 2019 | Sjors Waterschoot

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

Na de vangst van de kleine zeenaald in de haven van Kerteminde (zie deel 1) pakken we in en vertrekken we richting Davids huis. Na een opfrisbeurt gaan we een paar uur slapen en ’s ochtends vroeg de auto weer inladen met alles wat we de komende dagen nodig hebben. Luchtbedden, een groot zeil, slaapzakken, de barbecue plus alle benodigdheden, het waterkokertje en alle vismaterialen.

 

De prachtige natuur van Jutland...

 

Wanneer we ’s ochtends klaar zijn drinken we nog een bak koffie, maar daarna is het echt tijd om te gaan. We rijden eerst naar een sierwatertje op een bedrijventerrein, omdat hier voor David de blauwband zou zitten. We gaan beiden op zoek met maden en onze mini-haakjes, maar we vinden helaas alleen baars en voorn. Omdat ze zich na een uur nog niet gemeld hebben, stappen we zonder blauwband maar weer in de auto.

 

 

Nog even een foto van de kleine zeenaald, die we in Kerteminde vingen...

 

Nu rijden we door naar Grenaa, waar we van de pier zullen vissen. Helaas waait het hier veel harder dan verwacht en komt de wind ook uit een andere richting. Hierdoor is de buitenkant van de pier niet prettig te bevissen. We proberen het wel, maar vangen alleen drijfvuil. Aan de binnenkant is het een stuk prettiger en daar vang ik al snel weer de nodige kliplipvissen. Volgens David hebben we echt pech met de omstandigheden. We blijven echter stug doorvissen, wat uiteindelijk nog één bot oplevert voor mij.

 

 

Uiteindelijk ook  nog een bot in Grenaa...

 

Omdat we geen zin hebben om een hele dag niets te vangen, besluiten we om bij deze omstandigheden maar beter richting Kilen Struer te rijden. Dit is een brak ondiep meer, wat op zee aangesloten zit. Je kunt er zeeforel, bot, paling en grote marene verwachten volgens de info op internet. Wij focussen ons op de grote marene.

 

Na ongeveer twee uur rijden komen we in de schemer aan bij het meer. We moeten even zoeken, maar dan vinden we een mooie open plek in het bos, aan het water. Er is een plek om vuur te maken en er staat een picknicktafel. We maken eerst de slaapplek klaar. We hangen het grote zeil op aan twee bomen, zodat het dubbel kan hangen. Op het stuk wat op de grond ligt gaan de luchtbedden en dan is het tijd om de hengels klaar te maken.

 

 

Een vuurplaats en een picknicktafel...

 

Normaal gesproken zou ik met een enkele haak vissen op een soort als deze, maar omdat hier vooral op zeevis gevist wordt, zijn dezelfde onderlijnen gebruikelijk. Daarom kies ik voor een haringpaternoster in maat 10, waarvan ik de veertjes afknip. Ik beaas de haken om en om, met kleine mestpieren en met maden. Zo gooien we beiden één hengel uit en genieten we tijdens het wachten van de barbecue en een biertje. Helaas blijven de hengels verdacht stil. Na een aantal keer het aas ververst te hebben, besluiten we maar om te gaan slapen. Morgen is er weer een dag.

 

 

Hengels in de aanslag...

 

In de vroege ochtend word ik wakker gemaakt door het zeil wat naar beneden valt. Het heeft geregend en daardoor heeft het stukje visdraad waarmee deze hoek vastgemaakt was het begeven! Gelukkig viel het water niet op mij. Ik gooi het zeil van me af en zie meteen in de verte een rugvin van een zilveren vis bovenkomen! Dat is er één! Ik spring overeind en wil meteen mijn aas gaan verversen en mijn lood op de juiste afstand gooien. David is ondertussen ook wakker. Ik til mijn hengel uit de steun en draai deze binnen. Er zit al iets aan…

 

Voorzichtig draai ik verder. Het is maar een klein visje, maar ik wil deze niet verspelen. Wanneer mijn onderlijn in beeld komt, zie ik een zilverachtig visje. Een voorn? Nee, dat kan hier toch zeker niet? Ik wip het visje uit het water, hou het op mijn hand en sta even stomverbaasd te kijken. Dit is gewoon een grote marene! ‘It’s the right species!’ roep ik. Er is weinig groots aan deze grote marene, maar het is hem wel! Vissoort nummer 188 voor mij!

 

 

Soort nummer 188!

 

Na mijn vangst is de hengel voor David, hij beaast de haken opnieuw en gooit uit. Voor hem zou de grote marene niet nieuw zijn voor zijn soortenlijst, maar het is ondertussen alweer vijftien jaar geleden dat hij er eentje gevangen heeft. Wanneer de hengels weer in positie liggen, maken we koffie en eten we een broodje. Na ongeveer een uurtje vissen besluit David dat hij niet wil blijven proberen en liever voor de nieuwe soorten gaat.

 

 

Jutland...

 

Daarom pakken we alles weer in en vertrekken we naar Strandby. Onderweg hebben we nog twee tussenstops, één klein meertje in een koeienweide, waar het vetje zou moeten zitten en een klein meertje bij een moerasgebied, voor de tiendoornige stekelbaars. Deze zijn voor mij niet nieuw, maar op zo’n klein meertje is het gauw bekeken. Als ze er zijn, lukt het binnen een half uur. Voor het vetje moeten we een eind wandelen en dan een hek over, waar we tussen de koeien staan te vissen. Ik zie al snel kringetjes aan de oppervlakte en zo’n vijf minuten later is het raak; een vetje! Dat is voor David de eerste nieuwe van de trip!

 

 

Weer even op zoet water...

 

Bij het volgende meertje moeten we door een drassig gebied waden. We vissen hier met dezelfde montage, maar helaas vangen we alleen maar driedoornige stekelbaars. Na een half uurtje de ene na de andere er uit tikken, is het weer tijd voor het ‘echte’ werk. We rijden naar de pier van Strandby. Op de kop van de pier staan veel mensen te vissen op makreel en haring. Omdat het ons hier te druk is, nemen we halverwege de pier plaats op de rotsen.

 

 

Kerteminde...

 

Ik vis hier met twee hengels, met aan beide één lange wapperlijn beaasd met een halve haringfilet. Dit doe ik in de hoop op griet en grote pieterman. Ik hoeft niet lang te wachten tot de eerste felle tikken op de hengeltop zich laten zien, maar bij de eerste drie blijft de vis niet hangen. Naast mij staat David die zijn eerste aanbeet wel weet te verzilveren. David vist met twee haken en hij heeft er een flinke makreel en een grote pieterman aan hangen! Een beetje jaloers help ik hem met scheppen.

 

 

En de fraaie pier van Strandby...

 

David gaat naar de auto om zijn fileermes te halen, omdat we vanavond vis op de barbecue hebben. Terwijl hij wegloopt, beaas ik zijn hengel en gooi deze in. Wanneer het lood de bodem raakt, voel ik meteen een ruk aan de andere kant van de lijn. Ik sla aan en voel meteen aardig gespartel. Nog voordat David terug is heb ik ook mijn grote pieterman binnen! Nummer 189!

 

 

De grote pieterman: nummer 189!

 

Wanneer ik de pieterman onthaakt heb, pak ik hem voorzichtig bij zijn lip om er mee te poseren voor de foto, maar dan komt er iemand aan rennen. Hij roept: ‘No, don’t - watch out! It’s got poison!’ David en ik lachen er een beetje om en vertellen de bezorgde man dat ik weet wat ik doe bij deze stekelige en giftige vissoort.

Na de foto’s vissen we nog een paar uurtjes verder. Het blijkt dat we ons onnodig zorgen maakten over het vangen van een grote pieterman, want we vangen er samen een stuk of vijftien. Drie ervan gaan mee voor het avondeten.

 

Na het vissen rijden we naar een strand in de buurt, waar we de strandhengels weer uitgooien met de stukken haringfilet. We vangen niets, maar we genieten van de heldere sterrenhemel, een biertje en de zelf gevangen vis. De lekkere pieterman bevalt me zelfs beter dan de makreel…

 

Binnen enkele dagen deel 3 (slot)

 

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.