De mooiste periode voor de zeevisser: het najaar!

13 september 2019 | Cor Juffermans

Cor Juffermans

Cor Juffermans is als specialist op het gebied van onderlijnsystemen vast auteur van Zeehengelsport magazine.

In mijn vorige blog, zo rond half augustus, schreef ik nog: ‘de zomer zit in de overgang’. Daarmee sprak ik voor mijzelf de hoop uit dat het weer een beetje de overgang zou maken van badgastenweer naar een lekker nazomerweertje. Aangenaam weer qua temperatuur, beetje wind uit - bij voorkeur - het zuidwesten, met een mooie branding. Met als gevolg, dat de mooie dikke botten en de grotere zeebaarzen wat dichter bij de kant zouden komen…

 

In het najaar mag je altijd mooie zeebaarzen verwachten...

 

Omdat de vakanties erop zitten, is het aantal badgasten al drastisch verminderd en komt er daardoor alweer een beetje meer ruimte voor de zeevisser. Als we dan ook nog goeie afspraken kunnen maken met de kite-surfers, dan staat ons niets meer in de weg om de te starten met de mooiste periode voor de zeevisser. Het najaar!

 

Nahhh, gaat nog niet helemaal op! Als ik tussen toen en nu kijk, zie ik dat ik maar één keer gevist heb de afgelopen periode. Dat was een avondwedstrijd van onze Zinderend Zilte Zomeravondcompetitie. Die wedstrijd moest ik mijn meerdere erkennen in Hielke Boomsma. Die wist bijna 6 meter aan vis de kant op te brengen. En dat in drie uurtjes tijd en met bijna alleen maar botten. Ik moest het met anderhalve meter minder aan vis doen. Ik had twee zeebaarsjes van rond de 30 cm, een zeebaars van precies 50 cm en de rest allemaal botten. Kortom, heerlijk gevist en goed gevangen. Toch? Ja, dat wel, maar waar we heel erg veel last van hadden is apenhaar. Bossen met apenhaar! Zelf had ik de mazzel, en misschien verklaart dat wel de hoeveelheid vis, dat ik een kleine geultje voor mijn neus had waar dus veel vis zat, maar relatief gezien weinig apenhaar. Toch lag na die drie uur de grond rondom mijn hengels ook vol met apenhaar. Veel medewedstrijdvissers zijn die avond slecht aan vissen toegekomen vanwege de overvloedige aanwezigheid van die nare zeegroente.

 

 

Apenhaar, maar ook een botje!

 

Het weekend van 1 september viste mijn club De Salamander uit Castricum aan Zee de eerste reguliere competitiewedstrijd na de zomerstop. Zelf kon ik er niet bij zijn vanwege andere verplichtingen. Een weekendje slap ouwehoeren - of moet ik zeggen: sterke verhalen vertellen met mijn zwagers, beetje barbecueën, ook een beetje vissen, zelfs een paar uur gevaren rondom Graft de Rijp in een fluisterbootje en ja we hebben ook een borreltje tot ons genomen. Mijn hoogtepunt dat weekend? Een giebel! Yes, ik heb daar mijn eerste giebel gevangen. En ook een paar hele mooie rooie rijers! Prachtige ruisvoorns. Daar kan ik echt heel blij van worden.

 

Toch even terug naar die wedstrijd. Met een man of 25 waren er 12 met vis. De nummer één, alweer Hielke, had dit keer 134 cm. Die totaallengte was dus viereneenhalve meter minder dan op die avondwedstrijd. Waren de omstandigheden minder? Nou, niet echt, als je er over nadenkt waren ze misschien wel super. Op één ding na dan. En dat was weer dat apenhaar. Deze keer was het nog erger dan tijdens de avondwedstrijd. Pakken van die bende werden keer op keer het strand op gedraaid. Eigenlijk was vissen onmogelijk, maar tegen beter weten in blijf je altijd de wedstrijd uitvissen. Het zou zomaar kunnen veranderen.

 

 

Mag het ietsje meer zijn, groenteboer?...

 

Tussen mijn vorige blog en die je nu leest, was het weer dus wel aan het opknappen, maar kregen wij er een nieuwe uitdaging bij met dat apenhaar. Ik kan mij herinneren dat ik er vorig jaar ook vaak en veel over bericht heb. Feit is gewoon, dat als ik er over bericht, ik het gevoel heb dat mijn vissessie verpest is door die rotzooi. Mochten jullie nou denken dat wij hier op Castricum aan Zee de enigen zijn die er last van hebben, dan moet ik jullie teleurstellen. Die bende ligt, denk ik, zo'n beetje gestapeld voor de hele Nederlandse kust en op Facebook zijn er zat die er ook over berichten. Dat apenhaar, toch ook nog een zooitje badgasten, kitesurfers, mijn werk en soms ook andere bezigheden, hebben er dus voor gezorgd dat ik in iets meer dan een maand tijd maar één keer heb gevist. Mogen jullie gerust weten, maar ik vis bij voorkeur ieder weekend en mijn vrouw ligt daar echt niet wakker van!

 

 

Onderlijntje met crimps en sleeves...

 

Laatst plaatste ik op mijn eigen Facebookpagina een onderlijntje. Stap voor stap liet ik via fotootjes zien hoe ik hem in elkaar zette. Vaak gebruik ik gelijmde kraaltjes als stoppertjes voor mijn aaslijntjes, maar nu had ik weer eens crimps/sleeves gebruikt. En juist die crimps/sleeves zorgden voor de grootste discussie. Ging in de trend van: ‘dat je die nog gebruikt’; ‘zijn gelijk de zwakste schakels van de onderlijn’, ‘mijn lijn breekt altijd bij het gebruik van die dingen’ en ga zo maar door. Ja! Ook ik weet dat die crimps/sleeves de zwakste schakel van je onderlijn kunnen zijn, maar daarnaast zeg ik ook dat als je ze goed en met beleid plaatst, ze net zo goed, misschien zelfs beter, zijn dan die gelijmde kraaltjes. Ik weet verdomd goed hoe ik moet lijmen, welke lijm ik moet gebruiken, maar toch overkomt het mij regelmatig dat er een kraal los schiet. Vaak bij grote botten die veel tegendruk op de aaslijn weten te zetten. En dan heb ik dus een aaslijn die aan de wandel gaat op mijn hoofdlijn. Zet ik de kralen daarentegen tussen twee Tronixpro Glue Tubing plastic hulsjes die je gelijmd vastzet op de hoofdlijn van je onderlijn, dan heb ik dat probleem van losschieten niet.

 

 

Keuzes maken. Crimps of Glue Tubes...

 

Ik weet dat wedstrijdvissers zweren bij lijmen en dan bij voorkeur alleen de kraaltjes. Dus zonder die Glue Tubing pijpjes. Liefst zo klein mogelijk. Denk hierbij aan kraaltjes van rond de 0.7 mm tot zelfs 0.5 mm. ADC Sportfishing en Tronixpro hebben dergelijke kraaltjes in hun assortiment. Maar als je geen wedstrijdvisser bent, maar wel een liefhebber van het zelf in elkaar zetten van een onderlijn dan heb je dus de keuze tussen crimps/sleeves en die Tronixpro Glue Tubing. Ik had voor die onderlijn dus gekozen voor crimps/sleeves. En dat doe ik dus omdat ik een heel goed gevoel heb bij het gebruik ervan. Eenmaal aangeknepen, blijven ze bij mij altijd zitten. Schieten nooit los en gaan nooit schuiven. Kan er ook nog bij vertellen dat het mij tot nu toe nog maar 2 x is overkomen dat mijn onderlijn brak bij een slecht aangeknepen crimp/sleeve. Zonder op te scheppen, durf ik best te stellen dat ik echt al honderden onderlijnen in elkaar heb gezet. Veel daarvan met crimps/sleeves en toch maar 2 x lijnbreuk! Voor het aanknijpen van de crimps/sleeves gebruik ik een crimptang van Cormoran, maar ik heb ook geconstateerd dat die helaas niet meer in het assortiment zit. Na enig zoeken vond ik hem bij Raven Hengelsport. Hij heet 'X2 Sleeve tang' en kost 4,99 euro. Met die tang kan je heel gericht in het midden van de crimp/sleeve knijpen en laat je de schadeveroorzakende randjes lekker buiten bereik van je knijp.

 

X2 Sleeve tang....

 

Tijdens een avondje 'shadjesmijten' bij ons op het strand, betrapte ik mij erop dat ik best wel 'inspannend' bezig was. Ik had een flinke tas vol met kunstaas meegenomen en iedere keer dat ik van shad wilde wisselen, moest ik eerst wadend naar de kant, daar een nieuwe shad monteren en dan weer wadend naar de bank toe. De mooie branding zat wat verder, vandaar dat waden. Als je beseft hoeveel tijd je daarmee kwijt bent, is dat best wel zonde. Komt nog bij dat het best wel inspannend is en je gauw geneigd bent om even bij te komen op het strand. Al die tijd vis je dus niet! Dat moest anders kunnen. Zocht het eerst in de vliegvisjasjes, maar kwam uiteindelijk uit bij kanojasjes die ook nog eens als reddingsvest kunnen fungeren. Naast dat het jasje over drie hele grote zakken beschikt,  is het ook nog eens een veilig jasje dat mij laat drijven, mocht ik onverhoopt eens te vallen komen. iDrie grote zakken dus. In de ene zak zitten shadjes in verschillende gewichtsklassen, in de andere zak heb ik een doosje met zeebaarspluggen en in de derde heb ik spinnertjes en werppilkertjes. Kortom, die uitdaging heb ik ook weer tot volle tevredenheid opgelost. Ik heb de mijne in het buitenland gekocht en hij heet Jarusite Fishing Vest. Ik heb er pakweg 35 dollar voor betaald. Nu nog even tijd vinden om weer een keertje te gaan zeebaarzen met kunstaas...

 

 

Mijn Jarusite Fishing Vest...

 

 

 

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.