Nederlandse makreel, eindelijk die foto!

06 september 2019 | Sjors Waterschoot

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

Als soortenjager heb ik al aardig wat vissoorten op de gevoelige plaat vastgelegd, maar makreel was tot nu toe een apart geval, ook al lijkt dat nogal vreemd misschien. Makreel heb ik wel vaker in het buitenland gevangen en gefotografeerd, en vroeger viste ik met mijn pa jaarlijks op deze vissoort met soms wel tweehonderd stuks op de teller als resultaat… Eigenlijk was deze soort zo doodgewoon voor ons, dat het niet één keer in me is opgekomen om ze in NL te fotograferen...

 

We zijn er klaar voor...

 

Net als het LRF evenement waar ik eerder dit jaar over berichtte, stond er nu via het Zeevis forum Nederland een makrelentocht op de planning. Uiteraard ben ik deze keer niet de gids, maar gewoon opstapper, net als iedereen die dag op de Ms. Marion vanuit IJmuiden.

 

Het is 5 juli en omdat we pas in de avond gaan, slaap ik lekker uit en ga ik eerst met wat vrienden een rondje skaten. Rond 15 uur ben ik weer thuis, want over een half uurtje staan Roel van Assche en zijn vismaat Joe Beton bij mij voor de deur. Deze twee Belgische vissers geven er niks om dat ze een eind moeten rijden, want ze weten dat het sowieso gezellig gaat worden!

 

Wanneer het duo bij mij op de stoep staat, gooi ik vlug mijn hengel en mijn rugzak achterin en rijden we meteen door naar IJmuiden. Bij aankomst staat Bob Kuiper al op de kade om iedereen te verwelkomen. Er staan zelfs al enkele vissers op de boot te trappelen van ongeduld, maar we hebben nog ongeveer 20 minuten voor vertrek. Daarom stappen we op ons gemakje de bouwkeet in, waar we onze namen afkruisen op de lijst met deelnemers.

 

Iedereen is druk bezig met bijpraten, grappen maken en visverhalen vertellen. Joey Leblans, die vorige keer zo fanatiek was met het stenen peuteren, komt naast mij staan. We praten bij over onze recente visavonturen, terwijl ik mijn hengel optuig. Vanuit de boot krijgt iedereen een biertje voor vertrek, maar dan is het echt tijd om te gaan varen. Bob komt langs met een tas vol vismaterialen en hij geeft iedereen een plastic zakje met daarin twee verschillende onderlijnen en een loodje. Dit cadeau hebben we te danken aan Hengelsport IJmuiden.

 

 

Het zeegat uit...

 

Voordat we tussen de pieren uit zijn, zien we al overal meeuwen duiken, maar hier kan helaas niet gevist worden… Na ongeveer twintig minuten varen klinkt de scheepshoorn, die aangeeft dat we de montages mogen laten zaken. De eerste paar driften levert maar weinig vis op voor alle deelnemers, maar ik zie hier en daar toch al een enkele makreel of horsmakreel, wanneer ik naar links of rechts kijk. Voordat ik echter een stootje gevoeld heb, klinkt de toeter alweer, wat betekent dat er opgedraaid moet worden. Als dat gedaan is, legt de schipper de boot weer in positie voor een nieuwe drift.

Op deze manier vissen we verder, maar bij mij en Joey blijven de aanbeten toch nog even uit. Op de vierde drift echter voel ik opeens gespartel aan de andere kant van de lijn! Yes! Ik laat mijn lijn expres nog even vieren in de hoop dat er zo meteen meerdere tegelijk aan hangen. Na een minuutje wachten draai ik op en daar zijn dan ook de eerste vangsten voor mij; twee kleine horsmakreeltjes. Niet de soort waar ik op hoop, maar de kop is er af!

 

 

Horsmakreel!

 

Ook Joey vangt op dat moment zijn eerste vissen. ‘Volgens mij is iedereen nu van de nul af’, zeg ik tegen Joey, die meteen zijn montage weer laat zakken. Zo wordt er lekker verder gevist en bij de volgende drift vang ik ook mijn eerste makrelen. Met de eerste makreel loop ik eventjes langs Bob, want deze moet levend op de foto voor het archief. Nummer 92 in Nederland is een feit!

 

 

Verenpaternoster cadeau...

 

Ik heb een klein koeltasje bij met daarin twee halve liter flesjes met ijs. Per vijf makrelen loop ik even langs de schoonmaakplek, om ze schoon te maken. Dit doe ik expres tussen het vissen door, om mijn vis zo vers mogelijk op het ijs te kunnen leggen. Wanneer ik zo’n 15 makrelen heb, is mijn tasje tot de rand toe gevuld. Nu is het tijd voor iets anders! Ik haal mijn verenpaternoster van de wartel af en pak een speciale onderlijn, die ik van mijn Noorse vismaat Sebastien heb gekopieerd. Deze onderlijn bestaat uit een schuivende hoekafhouder, zoals we die uit het feedervissen kennen, maar in plaats van één haak, heb ik drie haken onder het lood gemonteerd. Daarna maak ik mooie langwerpige reepjes vis van één van de horsmakrelen, en daarmee beaas ik mijn haken. Zo laat ik het geheel weer zakken. Deze montage zou erg goed werken voor de poon…en elke poon zou welkom zijn voor mij, want daar heb ik nog niet één soort van!

 

 

En daar is dan eindelijk de foto van een Nederlandse makreel...

 

Terwijl iedereen druk bezig is met verschillende waterlagen afzoeken, sta ik juist steeds lijn bij te geven, om mijn aas wat langzamer over de bodem te laten gaan. Helaas blijven met mijn methode de aanbeten uit. We vissen zo een paar uurtjes verder. Ik vang zelf niks meer, maar de andere deelnemers vissen vrolijk verder en de koelboxen worden langzaam maar zeker goed gevuld. Sommigen zijn, net als ik, al tevreden met hun vangst, want ik zie steeds meer mensen overstappen van hun hengel naar een biertje.

 

 

IJmuiden here we come...

 

Wanneer de scheepshoorn tweemaal achter elkaar klinkt is dat het eindsignaal van deze visdag. Iedereen die nog vis schoon te maken heeft doet dat, terwijl ik mijn hengel alvast aftuig. Op de terugweg is het alsof iedereen elkaar al jaren kent; er wordt zelfs al enthousiast gepraat over eventuele volgende evenementen.

 

 

Dat wordt een heerlijke maaltijd...

 

Wanneer de Marion weer aangemeerd is, gaat iedereen van boord. Roel, Joe, Bob, Rijk, Michiel en ik blijven nog even op de kade hangen voor een praatje en een biertje. Het is ondertussen al 23 uur geweest en vooral Roel en Joe moeten nog een eind rijden, daarom nemen we na een half uurtje afscheid en vertrekken we met zijn drieën weer richting het zuiden. Roel en Joe heel erg bedankt voor het ophalen en brengen, super dat jullie me mee wilden nemen! Bob, jij ook bedankt voor de organisatie en de foto! Gaan we volgende keer gericht op de poon?

 

 

Waar zou die rode poon toch zitten...

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.