Op snotolf- en slakdolfjacht in het noorden – blog deel 2

02 augustus 2019 | Sjors Waterschoot

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

Vorige week eindigde ik blog deel 1 midden in een visdag. Een regenachtige dag, waarop we in een fjord vanaf de kant vissen met stukjes zalm. Pascal en Bart zijn er beiden al in geslaagd een sterrog te vangen. Maar ik nog niet…

 

Die onvergetelijk ochtenden en avonden in Noorwegen, met de kans op weer een nieuwe vissoort...

 

Wanneer Bart zijn foto’s heeft gemaakt en de rog terugzet, staan beide jongens hun hengels af aan mij. Nu sta ik met zeven hengels in totaal te vissen en ik heb maar moeite om het allemaal bij te houden, terwijl de twee jongens aan de picknicktafel zitten te relaxen… Ik ren op en neer, maar zelfs dan lukt het niet om alle hengels te bedienen. Gelukkig komt na nog een extra uurtje toch ook die ene aanbeet, nog wel op mijn eigen kleine reishengeltje! Het is vrij zwaar om hem binnen te halen, en dit doe ik uiterst voorzichtig omdat ik hem niet wil verspelen. Wanneer hij na enkele minuten eindelijk het wateroppervlak raakt, kan ik hem zo naar me toe laten ‘surfen’. ‘Yes, eindelijk!’ roep ik. Wat een gave soort! Binnen de Noorse soortenjagers community is er een ongeschreven regel; je eerste sterrog moet op je hoofd gefotografeerd worden! Enfin, kijk naar de begeleidende foto en je snapt het…

 

 

De sterrog!

 

En de 'verplichte' Noorse traditie...

Nadat mijn vis weer zwemt, pakken we vlug de spullen in, want iedereen is ondanks de waad- en regenpakken toch doorweekt geraakt van de regen. ‘s Avonds genieten we tevreden van een pizza en een paar biertjes, maar daarna gaan we weer op toer!

 

We rijden naar de pier waar ik de laatste keer een vorskwab ving. Bij aankomst is het wel een stuk wandelen, maar ik weet nog precies welke gaten kansrijk zijn, dankzij de tips van Sebastien. Bij Bart komt hij erg snel; wanneer ik hem een goed gat aanwijs, is het binnen enkele minuten al raak! Deze keer is Pascal degene die moet stressen. Hij glibbert en rent zo goed als het kan over de natte rotsen, maar na ongeveer een uurtje vissen mag ook Pascal zijn ‘paddetorsk’ noteren. Alweer succes! Daarna rijden we terug naar het hotel om te gaan slapen, want morgen gaan we met Seb op pad!

 

 

Pascal met zijn ‘paddetorsk'...

 

‘Hier jong,’ is het eerste wat ik hoor wanneer ik wakker word. Het is Pascal die beneden al koffie heeft gehaald. Ik kom met heel veel moeite overeind, maar bedenk me dan dat ik vandaag weer de eer heb om met Sebastien Rinaldo Pedersen te vissen! En dan kom ik snel in de benen, zodat we 10 minuten later klaar zijn om te vertrekken.

 

 

Leve de vele bootsteigers in Noorwegen...

 

We rijden eerst naar het huis van Seb, waar hij alles al klaar heeft staan voor vanmiddag en vanavond. Samen laden we alles in de auto en dan rijden we naar het haventje waar Sebastien een klein bootje heeft liggen. Bij aankomst blijkt er niet genoeg benzine meer in de tank te zitten. Pascal en Seb gaan vlug tanken, terwijl ik wadend aas ga verzamelen. We gebruiken vandaag kreukels, aan kleine haringveertjes op maat 14. Op deze manier zouden we kans maken op de IJslandse bandvis (Lumpenus lampretaeformis), die beter bekend is onder de naam snake blenny. Het seizoen is er niet goed voor, maar het zou kunnen dat we er toch enkele weten te vangen…

 

 

Met Seb gaan we de boot in op zoek naar IJslandse bandvis...

 

Na ongeveer een half uur varen, komen we op de beoogde locatie. We driften continu over de waypoints die Seb in zijn telefoon heeft staan. Dit levert om de haverklap kleine scharretjes op. We vangen allemaal goed, maar de beoogde soort laat zich niet zien. Tussen de mini-scharretjes zit nog één verdwaald scholletje, een gulletje van zo’n 10 cm en af en toe een dikkopje. Wanneer het langzaam begint te schemeren, zegt Seb dat het geen zin meer heeft om te proberen en dus gaan we maar weer terug naar de kant…

 

 

Een verdwaald scholletje...

 

Wanneer de boot weer netjes op de kant ligt, stappen we in de auto en nemen we Sebastien mee uit eten. Hij kiest een goed restaurantje uit, waar we genieten van een hamburger, friet en enkele biertjes. Er wordt veel gelachen, maar ook serieus gepraat over de kansen van de komende avond. Seb denkt dat vanavond best eens een topavond kan worden…

 

Wanneer we gegeten hebben en weer opgewarmd zijn, staan we letterlijk te springen om te vissen!

 

Maar dat lees je binnenkort in deel 3!

 

 

En af en toe een dikkopje...

 

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.