Op snotolf en slakdolf jacht in het noorden – blog deel 1

26 juli 2019 | Sjors Waterschoot

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

De snotolf is één van de gaafste soorten die in onze vissengids staat en ik was er al een keer dichtbij vorige jaar in Noorwegen. Helaas moest ik uiteindelijk naar huis, nadat ik er eentje had gezien, bij een lokale visser aan de hengel. Dit was in juni, wat niet echt de beste tijd is om zo’n ‘lumpsucker’ te pakken te krijgen. Ik had dus niet hetzelfde geluk als die local, maar je raadt het al:  de volgende trip had ik alweer in gedachten…

 

Zou het dan toch lukken?

 

Na die eerste trip naar Noorwegen werden er geen doekjes om gewonden. Twee maanden later was ik alweer in Noorwegen! Maar tijdens deze trip was het Wakamewier (waar de snotolf graag in huist) helemaal verrot door de grote hitte van 2018. Tijdens deze trip sprak ik al meteen met de lokale soortenjagers Raphael Pederson en Sebastien Rinaldo Pedersen af, dat ik deze winter nog een keer terug zou komen, want die snotolf moet en zal er aan geloven!

 

In de loop van de herfst werden mijn plannen concreter, daarom sloot vismaat Pascal Rommelaere al snel aan. Enkele weken voor vertrek besloot soortenjager Bart om zich ook bij ons te voegen. Het is dan 19 februari: ik kan die ochtend maar moeilijk uit bed komen. Mijn koffer staat gelukkig al klaar en na een bakje koffie vertrek ik richting het station. Ik heb alleen een rugzak en een koffer bij me, met daarin twee reishengels. Daarmee zal het moeten gebeuren! Wanneer ik op Schiphol aan kom, check ik in en wanneer ik door de bagagecheck heen ben, zie ik Pascal en Bart al op een bankje zitten wachten.

 

We hebben elkaar alweer een tijd niet gezien en dus is er genoeg om over bij te praten, waardoor de reis maar heel kort lijkt. Wanneer we na een paar uurtje vliegen in Stavanger geland zijn, gaan we vlug onze huurauto oppikken en richting het hotel. Ons hotel zit boven het ziekenhuis, wat een rare uitkomst lijkt voor een stel soortenjagers, maar dit was de dichtstbijzijnde optie voor ons belangrijkste doelwit!

 

 

Stavanger...

 

Wanneer de spullen op onze kamers liggen, wil iedereen meteen gaan vissen. Daarom rijden we meteen naar de supermarkt om garnalen op te pikken en dan door naar de dichtstbijzijnde haven. Deze stek zou goed moeten zijn voor de snotolf, maar ’s nachts vissen zou beter zijn… Omdat we het niet kunnen laten, beginnen we maar vast.

 

 

Zoeken, zoeken...

 

 

Zwarte grondel...

 

Afgelopen zomer zat het hier vol met pollak, gul, makreel en lipvis, maar nu is er bijzonder weinig te bekennen. We zien geen vissen in de kant en krijgen ook maar bijzonder weinig beten. De enige soort die zich laat zien is de zwarte grondel (Gobius niger), waarvan we er allemaal enkele weten te vangen. We splitsen op en na een tijdje hoor ik Pascal uit zijn dak gaan ‘Yessss!!’ Ik ren vlug naar hem toe en zie hem trots poseren met een prachtige roodgekleurde snotolf! Wow! Is dat even snel!

 

 

Is dat even snel! Pacal heeft een snotolf...

 

We zijn pas net hier en nu al zo’n mooi exemplaar, niet te geloven! Na deze vis is het echter weer bijzonder rustig en voordat het begint te schemeren besluiten we om eerst maar eens wat te gaan eten. Na een hamburger, wat friet en een biertje, besluiten we om weer terug naar dezelfde haven te gaan. Deze keer vissen we met de hoofdlampen; hiermee zoeken we naar visjes tussen de wieren die aan de drijvende steigers hangen. Het duurt niet erg lang voordat ik een blauwgroen bolletje naast een groot blad wier zie hangen, dat is er één! Omdat deze wel erg klein is, wissel ik vlug naar een Tanago-haakje, hierop prik een klein stukje garnaal. Maar wanneer ik het aan wil bieden is mijn doelwit alweer verdwenen!

 

Ik loop nog even rond en gelukkig duurt het niet lang voordat ik weer zo’n mini zie. Deze heeft gelukkig wel interesse en hij slurpt het stukje garnaal zonder twijfel naar binnen. Yes! Dat is alvast de soort die ik wilde! Die kan van de lijst. Na dit visje vangt ook Bart al snel zo’n zelfde mini. Dat het de eerste dag meteen voor ons alle drie gelukt is had ik niet verwacht!

 

 

 

Een mini !

 

 

En het worden er meer...

 

In deze zelfde haven zou ook de kleine slakdolf (Liparis montagui) moeten zitten en daarom stoppen we nog niet met zoeken… Ik zie af en toe een heel klein gestreept visje, maar ze zijn erg schrikkerig en vaak verdwijnen ze al snel in het wier. Zo zijn we een hele tijd aan het proberen, maar komt er geen nieuwe soort meer boven… Alleen Bart weet nog een blonde grondel (Gobiusculus flavescen) te vangen, die nieuw is voor zijn lijstje. Ik heb ondertussen zeven kleine snotolfjes in het foto-bakje zitten, wat toch een heel leuk plaatje oplevert. Omdat het al laat is en we nog genoeg tijd hebben voor een volgende poging, besluiten we er maar mee op te houden voor vanavond.

 

De volgende ochtend is het tijd voor een rit van ongeveer anderhalf uur, we rijden naar een ander fjord vandaag en wel voor de sterrog (Amblyraja radiata). We hebben dit expres vandaag gepland, omdat het vandaag heel de dag zal waaien en regenen en dit is ons enige doelwit waarvoor we niet op het zicht vissen!

 

Tijdens de rit proberen we bij verschillende supermarkten om aan makreel als aas te komen, maar omdat het daarvoor niet het seizoen is, slagen we hier niet in. Daarom kopen we uiteindelijk maar een stuk kweekzalm… Wanneer we op de stek aankomen regent het inderdaad vrij stevig, maar gelukkig zijn het kleine druppels. We gebruiken alle hengels, met verschillende onderlijnen. Wapperlijnen, schuivende montages en vast lood. Zo vangen we al snel een aantal hele mooie scharren en botten. Mooie grote vis, maar niet waar we voor komen!

 

 

We vangen platvissen, maar niet de soort waar we voor komen. Of toch...

 

Al snel is het weer Pascal die het voor elkaar speelt, bij een aanbeet merkt hij al meteen dat het om iets anders gaat… En jawel, na een paar minuten komt er een heuse sterrog boven! Wat een gaaf beest zeg! Deze hebben we vorig jaar in juni ook al gezocht op 100 meter diepte, maar toen wilde het maar niet lukken!

 

 

Pascal flikt het wéér! Een heuse sterrog...

 

 

En zelfs een tweede...

 

Nadat de rog weer is teruggezet, staat Pascal zijn plekje af aan mij, maar wanneer hij op een andere plaats uitgooit, duurt het niet lang voordat hij zelfs een tweede rog op de kant heeft! ‘Sorry, jongens, ik had liever dat ie op uw hengel kwam’. Daarna besluit Pascal om zijn hengels af te staan aan ons, zodat wij wat meer kans hebben om deze soort ook toe te mogen voegen aan ons lijstje…

 

Enkele botten en scharren later, buigt de hengel van Bart ver door, dit lijkt wel een veel grotere rog! Maar na enkele minuten binnenhalen, komen er niet één, maar zelfs twee sterroggen boven! Helaas moeten ze de hoge kant nog op, dit gaat vrij lastig met twee roggen aan één onderlijn. Ik help Bart door op mijn buik te gaan liggen, zodat ik ze zo snel mogelijk kan pakken. Helaas wordt er hierbij één van de twee verspeeld, maar de nieuwe soort voor Bart is binnen!

 

Tot zover het eerste deel van deze blog, volgende week deel 2 over deze wintertrip!

 

 

We zoeken nog even verder...

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.