Grote dikke tjopperts - blog

14 juni 2019 | Hank Perrée

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Het is iets of wat druk op onze Wies dus het maken van een maandelijks blog is door de ontploffende agenda én het voortdurend mooie weer letterlijk wat in het water gevallen. De met een enkele avondvisserij gelardeerde dagvisserijtjes zorgen voor een avond-thuiskom-scenario wat ons Detteke de haren te bergen doet rijzen…

 

Het begon dit jaar op 15 mei met Peter...

 

Dat ziet er ongeveer zo uit: man komt thuis na een dagje vissen. Man kletst gezellig bij met vrouw. Man eet met vrouw. Man vecht met oogleden tot middenin het 8 uur journaal. Man in coma.

Tot grote vreugde van eerdergenoemde eega waait het vandaag en misschien morgen en overmorgen ook nog. De eerste vrije dag is er ook voor het blog want anders loopt Berend van Zeehengelsport zijn blog-agenda helemaal in de soep.

 

Mei is aangebroken en dan wordt de schippert altijd ongedurig. Wanneer komen ze weer? In Zeeland kun je zo ongeveer vanaf half mei weer de kans maken op een haai. Voor de aantallen blijft Neeltje Jans volgens zeggen een goede uitvalsbasis maar wil je een echte tjoppert vangen dan is Vlissingen de meest aangewezen vertrekhaven. Waarom weet niemand, het is zo.

 

Vooral voor de kust van Zoutelande maar ook op wat plekjes wat verder de zee op zitten die Big Fat Mamma’s. Want vrouwtjes, dat zijn die grote bijna per definitie. De mannetjes blijven altijd wat kleiner. En dat het vrouwen zijn is eigenlijk ook meteen de pest. Eigenwijze rotkrengen zijn het. Vreten heel de dag maar doen precies waar ze zin in hebben. Lig je precies goed dan vang je ze. Lig je 80 meter verkeerd dan belieft het de dames niet om in het geurspoor naar het aas te komen. Zo’n beetje van ‘Wij zwemmen vandaag langs dit richeltje en als je niet op dit richeltje zit hebbie pech.’

 

 

Een tjoppert...

 

Op16 mei waren het Charel, Jacky en Edwin die mochten poseren...

Die vrouwen zijn sterk, vooral als ze hoogzwanger zijn leggen ze behoorlijk gewicht in de schaal. Je kunt dan ook het geluk wel een beetje afdwingen. Natuurlijk met het aas. Grote steekzagers maar vooral heremietkreeftjes en krabbetjes is de truc. Het allerbelangrijkste is je materiaal aanpassen. Natuurlijk, ze worden ook wel gevangen aan een normaal platvistuig maar als zo’n freule gas geeft moet je : 1) Goed kunnen vissen. 2) Een retegoed afgestelde slip hebben en 3) veel geluk hebben om ze aan dat gewone platvistuig binnen te krijgen.

 

De aangewezen onderlijn is dan ook de ouderwetste 2-haaks gulpaternoster of een variant daarvan met een flinke 1/0 of 2/0 haak erop. Stevige haaklijntjes van minimaal 10 kilo trekkracht. Grote zager met een rijgnaald, heremietkreeft met elastiek opbinden en de harde krabbetjes gewoon de haak door het kontje. Liever gebruik ik geen zagers want dan kan er ook ander gespuis aan het aas liggen rotzooien. En dat vinden de meiden niet fijn. Het aas moet doodstil op de bodem liggen. Daarom vist de muneer van de boot het liefst met schaaldieren want daarbij geldt; als je beet hebt is het haai. Punt uit! Gek genoeg inderdaad nog nooit een baars gevangen aan die krabben dus beet = haai. Een ankerlood met VASTE ankers in plaats van die carnavalsloden met klapankers zorgt ervoor dat dat muisstil liggen ook goed komt.

 

Om ook de gewone vissers kennis te kunnen laten maken met de haai is er op Wiesje ook een ‘samen-hengel’  aanwezig. De bemanning vist gewoon op platvis en wijting en de ‘samen-hengel’ (een kort ding getooid met een stokoude Mitchel 498 die draait en slipt als een trein) staat in een speciaal hoekje. Zodanig dat ik hem vanuit de kajuit precies kan zien. Krabben eraan en gaan met die banaan. Er zijn dagen bij dat het ding heel de dag voor Jan Oeteletoet in de steun staat maar er zijn ook dagen bij dat alle haaien per se die krabbetjes willen hebben. Stiekem vindt ik de beet en de eerste run het mooiste.

 

Na de ouderwetse ‘gullenbeet’ of een paar zeer subtiele tikjes stormt er dan een soort losgeslagen olifant door de kajuitdeur naar buiten. De bemanning kijkt verbaasd toe hoe de olifant in kwestie de haaienkiller uit de steun grist en de eerste run opvangt. Onder luid geroep van de woorden: ‘Wie? Wie?’ krijgt de meest alerte visserman de hengel in zijn handen geduwd en het feest kan beginnen.

Op 15 mei van dit jaar was het Peter die de eerste Noordzeekanjer van het jaar na een zeer flink gevecht binnenboord wist te krijgen. Alles staat eerst ademloos toe te kijken tijdens de dril. Iedereen is vol spanning of het wel zal lukken. Tot wel 3 of 4 keer rost de haai net zo veel lijn van de molen af als de arme visserman even daarvoor gewonnen heeft. Als het beest dan uiteindelijk in het net ligt breekt er een kakofonie van geluid los en de telefoons fotograferen dat het een lieve lust is. Zeker als de vis een meter of meer op de meetlat brengt. Want dan krijgt de vangert een eervolle vermelding in de Zeehengelsport en als trofee een heuse Noordzeekanjerbadge. Peter heeft hem in ieder geval al te pakken.

 

De topdag was dit jaar op 16 mei toen het gezelschap van Charel uit Tholen zijn opwachting maakte. Daar zitten een aantal die-hard doordouwers bij die visten volgens het principe ‘dan maar geen bijvangst, ik wil haai’.  De krabbetjes vlogen er doorheen maar het betaalde zich dubbel en dwars uit.

Het duurde één verspeelde haai voor Patrick maar toen was iedereen doordrongen van het feit dat te kleine haken en fluthaaklijntjes echt niet genoeg is. Toen die franc gevallen was haakten ze 15 vissen. Zes ervan kozen het hazenpad maar negen kwamen er in het net. Waaronder drie Noordzeekanjers van 105, 106 en 107 centimeter voor Jacky, Edwin en Charel. Als extra bijzonderheid dient vermeld dat Charel - die werkelijk nooit lachend op de foto te krijgen is - met de grootste glimlach van de wereld zijn 107 centimeter vrouwelijk visvlees toonde aan iedereen die het maar wilde zien.

 

 

Een dagje platvissen met Joop en Jack...

 

Het kan ook anders. Tijdens een dagje platvis-vissen was het eerst Jack die enigszins verbaasd meldde dat zijn hengel ineens krom stond. Was de boot soms aan het draaien? We lagen zo strak als een huis op de stroom dus maar eens gaan kijken wat dat ‘vast’ nou was. Dat ‘vast’ begon als een wezenloze te zwemmen tegen de stroom in en dan weet je wel genoeg. Platvis-vissend stond de slip zo vast als een huis maar na wat halsbrekende toeren kwam er beweging in de vastgeroeste slipplaten en als door een wonder kon een fraaie dame het net in. Dat is bar, op een plek waar ik ze nooit verwachtte ineens een tjoppert. Ik was nog aan het bijkomen van de verbazing toen ook Arthur er een verspeelde en bijna tegelijkertijd deed Joop het kunstje nog eens na met wéér een meterplus vis. Duidelijk een gevalletje van ‘Wij zijn eigenwijze wijven en omdat je ons hier niet verwacht zullen we toch eens langs dit richeltje trekken...’

 

 

Het zouden hele andere platvissen worden...

 

De leukste waren misschien wel voor Jannik en Andries. De jonge Jannik had helemaal zelf een bootje bij elkaar getrommeld in de hoop ook een haai te vangen. Het vorig jaar hadden hij en papa Andries de pech dat ze door gerotzooi van andere vissers beiden hun eerste haai verspeelden. Dat moest op 31 mei natuurlijk goed komen. En dat deed het. Na erg mooie drillen konden de heren in de annalen van Zeehengelsport bijgeschreven worden

 

 

Jannik en Andries dan: vader en zoon op herhaling met elk dit keer een goeie op de foto...

 

 

Missie volbracht...

 

De laatste gruwelijke tjoppert was voor Heidi. Ik had me door Martijn van Dutch Fishing Stuff behoorlijk in de luren laten leggen voor zijn Haaien-clinic. Nadat ik in januari Nathalie van den Berg en overig vrouwelijk volk een dag aan boord had gehad wist ik het zeker. Een autist aan het stuur en kakelende dames is niet de meest gelukkige combinatie. Dagenlang heb ik tetterende oren gehad.

 

Komen er op 1 juni weer 10 dames en dametjes aan boord… Na eerst 20 minuten van de schrik te moeten bekomen ontwikkelde zich een (net als in januari) zeer gezellige dag. Het is wel anders zeg maar… Je moet echt uit je comfort-zone en vooral het taalgebruik aanpassen. Alhoewel heel de horde zeer ondeugend schaterde toen ik uitlegde dat je een haai het beste vasthoudt door je vingers bij haar k*tje te houden om zo geen hand maar haai op de foto te krijgen. Maar dat terzijde.

 

 

Heidi was niet te houden op de damesdag...

 

 

Vier dames op de foto...

 

Het was niet de beste visserij ter wereld maar er kwam wat vis en ook Shannon had een mooie haai geland toen Heidi op een gegeven moment een stoomtrein haakte in de volle stroom. Er was op afstand geen beweging in te krijgen en zelfs Heidi die behoorlijk wat heilbot ervaring had stond ervan te kijken. Er volledig van overtuigd dat het een misschien wel niet zo’n grote was die zich in de onderlijn gewikkeld had en dwars binnengetrokken moest worden begon ik met toestemming dan maar met het buigen of barsten werk. Hand over hand binnentrekken terwijl Heidi de lijn strak draaide. Wat schertst onze verbazing dat keurig in de bek gehaakt er een enorme knoepertdame van 114 cm achter de boot verschijnt. Rap het net gepakt en binnenboord ermee. Supervis. Bijna helemaal ontgaan dat Bente, de dochter van Martijn ook een mooie vis van dik 90 centimeter ving.

 

Twee en een halve week vanuit Vlissingen leverde tot nu toe negen Noordzeekanjers op. Het seizoen duurt nog tot eind september dus we hopen dat er nog wat bijkomen. Wie weet…

 

Zo, dat was het weer. Tot de volgende.

 

www.wiesje.net

 

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.