Het vaarbewijs - blog

12 juni 2019 | Michel van Spankeren

Michel van Spankeren

Gepassioneerd zee- en roofvisser. Studeerde MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit.

Wie droomt er niet van om zijn eigen schip het avontuur in te sturen? Om schipper te zijn van de ultieme viservaring? Om naast de Scheldes en Zuidelijke Noordzee, op vakantie in verre oorden de riffen af te driften of fjorden te bevaren en huiswaarts te keren met de sterkste verhalen en de geheimzinnigste visstekken op het grote nat…

 

Stel dat de droom werkelijkheid kon worden...foto www.esplanadenationalharbor.com

 

Voor velen is het een levenslange droom en zo ook voor mij. Sinds een jaar woelt in mijn grijze massa het idee om die droom vorm te geven. Ik vergaap mij graag aan de prachtigste vaartuigen, afgebouwd voor de mooiste hobby op aarde, vissen. Terwijl ik het internet afvaar op zoek naar de mooiste visboten realiseer ik mij dat alles waarbij ik watertandend blijf plakken een flinke stal paarden achter de boot heeft hangen. En laat er nu net een vaarbewijs nodig zijn om die juweeltjes te mogen besturen…

Dus al zou ik al het geld van de wereld ter beschikking hebben, ik zou éérst de vaarbewijzen moeten halen…

 

 

Keihard aan de bak!

 

Om de eerste stap te zetten kocht ik een jaar geleden het vaarbewijs cursusboek. Vol enthousiasme dook ik als universitair boekenwurmpje direct in de leesstof maar al snel verslapte de focus en verloor ik het momentum, en tot een examen kwam het niet. De tijd verstreek, er kwamen en gingen wat baantjes en anderhalve maand geleden kwam ik tot mijn spijt wederom op de bank te zitten. Het ging niet zo lekker, ik zat in een dipje. Ik kan echter niet zo goed stilzitten en bovendien zie ik stilstand als achteruitgang. Misschien is het de last van een millennial te zijn, continue verbonden zijn met een wereld die totaal niet stil staat. Altijd mee willen doen, altijd willen vlammen, héél graag vooruit blijven gaan. Als dat dan even niet wil lukken… afijn een heel ander verhaal. Of toch niet? Iemand zei namelijk ooit: ‘elk nadeel heb se voordeel’.

 

Doordat ik op de bank zat en niet kon niksen pakte ik weer het cursusboek op. En om af te rekenen met het verslappen van de focus plande ik direct keihard een examen in. Precies één maand na dato zou ik opgaan voor de theorie-examens van vaarbewijzen I en II. Ik stelde een leerschema op en zou in drie weken studerend het boek doorwerken om in de laatste week de tijd te hebben de puntjes op de ‘i’ te zetten. Er stond veel op het spel want niet alleen zou het behalen van het vaarbewijs een eerste stap zijn in het vervullen van een droom;  het succesvol afleggen van het examen zou tevens mijn gekelderde moraal een grote zet in de goede richting geven.

 

Ik sloeg het boek weer open en na één weekje merkte ik alweer dat het een lastige opgave ging worden. Die vaarbewijzen zijn geen kattenpis! Stuurboord, bakboord, hogerwal, uiterton, iso-fase licht, laterale markering, dat ging allemaal nog wel maar doe er nog ruim 300 pagina’s bij en het is toch flink stampen. Bovendien werd er niet verwacht dat je de termen alleen begreep, je moest ze ook nog toe kunnen passen, varen gebeurt na het behalen van het examen namelijk niet alleen meer in je dromen… Naarmate de tijd verstreek en ik mijn weg door het boek baande kwam ik aan bij hoofdstukken die ik een jaar eerder nog niet had behandeld of gelezen. De reglementen op ruim water, de praktijk van het varen, meteorologie en navigeren op een zeekaart waren pittige stukjes stof die stuk voor stuk van levensbelang zijn op het water.

 

 

Verkeerspost Hansweert uit mijn examenboeken: die locatie moest ik nog eens van dichtbij zien... Foto https://beeldbank.rws.nl, Rijkswaterstaat / Joop van Houdt

 

Het weer verbeterde en met een prettig zonnetje zat ik ondertussen in de achtertuin te lezen, schrijven en routes uit te plotten op kaarten. Na een paar uur stampen lopen bij een ervaren stamper als ik zo langzaamaan ook alle letters en woorden door elkaar en is het dus hoog tijd voor een welverdiende pauze. Gezien het met een graadje of 20-25 prima buitenweer was leek het mij een goed idee om de actuele verkeerssituatie op de Westerschelde rondom Hansweert eens te verkennen. Bovendien ging het verhaal dat er weer wat zeebaars te vangen zou zijn aan de dijken aan de Westerschelde, dus de hengel ging natuurlijk ook mee. Terwijl er met mijn zojuist vergaarde kennis een wereld voor mij open ging aan de betekenis van borden en boeien op en aan het water wilde er ook nog een zeebaarsje meewerken aan een fotootje en was de verkennings- & vispauze een geslaagd concept dat in de laatste week voor het examen misschien íéts te vaak werd toegepast op mijn leerprogramma…

 

 

Tja, als die baarsjes dan ook nog meewerken… (Foto met dank aan Sophie Neitzel)

 

De laatste week oefende ik naast de tekst en opgaven in het cursusboek ook de nodige oefenexamens online en helaas leek het erop dat de verkennings- & vispauzes nuttiger besteed hadden kunnen worden, ik haalde weliswaar een deel van de examens, maar met de hakken over de sloot. Zo gingen die echte examens toch nog verdraaid spannend worden! De pauzes die goedbedoeld waren maar meer vissen dan verkenning werden, gingen in de denkbeeldige vuilnisbak en het was de laatste 48 uur gewoon ouderwets hard stampen. Het nét wel, nét niet halen van de examens bleek overigens de juiste stimulans op het juiste moment want ik presteer het beste als ik het ook écht moet…

 

 

De metaalgrijze glans van een Westerscheldebaars...

 

Lichtelijk gespannen stapte ik op de examendag in de auto naar Dordrecht naar het VAMEX kantoor aan de Korte Parallelweg. Mocht ik het meerkeuze examen niet halen dan was er natuurlijk altijd de optie om het niet al te lang erna nog eens in te plannen, maar voor mijn moraal was er geen herkansing mogelijk, dit examen móest en zóu ik gaan halen. Terwijl ik het kantoor van de VAMEX locatie binnenstapte schakelde ik de knop om en zette ik de nerveuze spanning om in focus en scherpte. Ik was ruim van te voren aanwezig en doordat er eerder al plek was zou ik een half uurtje voor de geplande tijd al plaats mogen nemen in de examenruimte, de twee-en-een-half uur lange zit kon beginnen.

 

Het eerste uur was bestemd voor het examen voor vaarbewijs I. In 60 minuten tijd was het de bedoeling 40 meerkeuzevragen te beantwoorden. Mijn intensieve en lange voorbereiding bleek zijn vruchten af te werpen want ik ging in sneltreinvaart door de vragen en kon na mum van tijd al aan het examen voor vaarbewijs II beginnen. De tijd die ik over had van het eerste examen kreeg ik echter niet als extra tijd bij het tweede examen, waar 90 minuten voor stonden. Overigens bestond het examen voor vaarbewijs II uit minder vragen, namelijk 27 waarvan er vier open vragen waren met betrekking tot het navigeren, al met al een lastiger examen. Gelukkig ging ik ook vrij vlot door het tweede examen en kon ik al snel plaats nemen in de wachtruimte om de uitslag te ontvangen…

 

 

Vaar ik binnenkort zo’n Noorse zonsopgang tegemoet achter het stuur?...

 

Hoewel het redelijk druk was in de examen- en wachtruimte waren de dames van de VAMEX al vrij snel klaar met het nakijken en kwamen ze met goed nieuws, ik was namelijk hartstikke geslaagd voor zowel vaarbewijs I als II! Ik kon direct overgaan tot de aanschaf van mijn levenslang geldige vaarbewijspas die ter plekke van een foto werd voorzien en geprint. Zo trots als een pauw liep ik daarop al dagdromend het kantoorgebouw uit, met mijn hoofd niet in de wolken maar op zee…

 

 

Trots als een pauw...

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.