Een dag op de Deense microvissen - blog

24 mei 2019 | Sjors Waterschoot

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

Vandaag gaat de wekker om 7 uur. Ik sta op, trek mijn schoenen aan en wandel naar het andere huisje om koffie te zetten en naar het toilet te gaan. Dat klinkt misschien vreemd, maar ik ben in Denemarken met twee visgidsen, die ik als vrienden heb ontmoet. Leonard Muys en Ron Smits gaan regelmatig samen op visvakantie en ik mocht mij deze keer bij hen aansluiten, om het één en ander op te pikken over het vissen in Denemarken…

 

David heeft zijn dagplanning gewijzigd om met mij te gaan vissen...

 

De afgelopen dagen heb ik me natuurlijk ook met soortenjagen bezig gehouden. Door gewoon goed te kijken kwam ik er snel achter dat het in Denemarken stikt van de microvisjes! Zo ving ik in een paar dagen een leuk lijstje van mini’s bij elkaar. Dat bleef niet onopgemerkt, want soortenjager David Nielsen (van magazine Fisk & Fri en www.specineers.dk) pikte via Leonard op dat ik al vijf soorten te pakken had die nog op zijn lijstje ontbraken!

 

David heeft vandaag dus zijn planning overhoop gegooid om met mij te kunnen vissen. We hebben gisteren al uitgebreid besproken wat we vandaag gaan doen; eerst drie kleine grondeltjes voor hem ‘scoren’, daarna naar Nyborg rijden om op smelt en zandspiering te vissen en deze als aas voor de griet te gebruiken.

 

 

Driedoornige stekelbaars...

 

Wanneer David arriveert stellen we ons voor en drinken we nog een bak koffie. Leonard en David kennen elkaar goed en hebben elkaar al lang niet gesproken, maar na een kwartiertje bijpraten is het echt tijd om te vertrekken. David en ik stappen in de auto en zo’n twee minuten later staan we in de haven.

 

Ik geef hem een pakje Tanago haakjes cadeau en vertel hem dat hij alleen één knijploodje op zo’n 3 cm boven zijn haak hoeft te zetten. Daarna loop ik met mijn netje naar het water, ik schep wat kreukels en garnalen als aas, en hiervan hangen we een heel klein stukje aan het haakje. We proberen twee plekjes in de haven en vangen meteen al twee van de doelwitten, brakwatergrondel en blonde grondel! Daarnaast vangen we ook een paar driedoornige stekelbaarzen, kliplipvissen en zwarte grondels. Omdat we geen kleurige grondel gevangen krijgen, rijden we naar één van de plaatsen waar Ron graag op de zeeforel vist. Bij aankomst blijkt echter dat het te hard waait voor de grondeltjes om op het ondiepe te zitten. ‘I’m afraid you will have to catch it another day, David, I’m sorry,’ zeg ik. David zegt dat hij al lang blij is met de stek en nog wel eens terugkomt. Daarom besluiten we om maar weer te verkassen.

 

 

Brakwatergrondel...

 

 

Blonde grondel...

 

Onderweg naar Nyborg passeren we de haven van Rudkøbing, waar we eventjes met een iets groter haakje en een stukje garnaal langs een kadewandje aan de slag gaan. We vangen allebei wat zwarte grondels en kliplipvissen en besluiten daarom al snel dat dit niet de plaats is om iets nieuws te vangen. We zetten daarom koers naar de verlaten cruise terminal van Nyborg. Daar zou voor mij de smelt zwemmen, die David al vaak gevangen heeft. Omdat de smelt vaak samen zwemt met de zandspiering (het kleine broertje van de smelt), heb ik een haringpaternoster maat 30 geknoopt voor David.

 

 

De brug bij Rudkøbing van Funen naar Langeland...

 

Na een rit van zo’n 80 km staan we op onze beoogde plek. We beginnen met een sabiki-rig maat 16 en een lange platte lepel, waar geen haak aan zit. De lepel schittert in het water, waardoor het voor de smelt lijkt alsof er al een soortgenoot achter de haringpaternoster aan zit! In een mum van tijd heeft David er al twee te pakken! Een vismaat van hem is een stukje verderop ook op smelt aan het vissen en hij heeft er zelfs al acht! De smelten worden in een emmertje met zeewater, met een zuurstofpompje bewaard, zodat ze straks ingezet kunnen worden als aas. Niet veel later weet David ook nog een koolvisje van zo’n 30 cm te vangen.

Omdat ze dus te vangen zijn, doe ik mijn uiterste best om er ook eentje te pakken te krijgen. Ik krijg wel volgers, maar het duurt best lang voordat ik er eentje weet te haken. Wanneer het eindelijk gebeurt, wil ik de smelt op de kant wippen, maar valt hij van de haak af! Plons, weg! Argh!

 

 

Ook in Denemarken is de geep gearriveerd, drukte aan de waterkant dus...

 

David en ik hebben al snel door dat de smelt hier veel te groot is om met zandspiering samen te zwemmen. Ze zijn maar liefst 30-35 cm lang en met die lengte zou een zandspiering van 10-15 cm niet veilig meer zijn! Daarom laten we het haringlijntje maat 30 maar even achterwege.

Tijdens het werpen merken we dat de smelten de veertjes na een paar worpen niet meer interessant vinden, alsof ze er gewend aan raken. Daarom vissen we zoveel mogelijk terrein af, maar alsnog blijft het voor mij bij volgers. Irritant!

 

Nadat we de hele cruise terminal afgevist hebben, besluiten we om naar de pier te rijden. Daar zitten ze ook en daar kunnen we alvast de hengels voor de griet en tarbot uitgooien. Zo gezegd zo gedaan, staan we twintig minuten later op de pier. Hier gaat aan de buitenkant eerst een verse smelt te water, op zo’n 40 meter uit de kant. Helemaal niet ver dus.

 

 

Daarna gaan David en ik weer rondkijken voor microvisjes en smelten. Het duurt niet lang voordat we weer een groepje smelt in de gaten krijgen. Ik ga geconcentreerd verder met werpen en na een worp of tien voel ik dan toch echt een aanbeet! De lepel en de veertjes zijn nog zeker 40 meter van me af. Omdat deze ‘sandeels’ vrij makkelijk los komen, draai ik langzaam maar geleidelijk binnen. Wanneer mijn lijntje in zicht komt, zie ik er maar liefst twee aan mijn veertjes hangen! Het schepnet ligt nog aan de andere kant van de pier en daarom waag ik het er op, door ze zo op de kant te zwiepen. Eentje valt er af, maar nummer twee blijft gelukkig hangen! ‘Yes, you did it! I’m so glad this worked!’ roept David. Wat een opluchting! Mijn 184ste vissoort is een feit!

Na een paar goede foto’s van deze vis gaat hij in het emmertje bij de andere smelten. Vanaf nu concentreren we ons weer op de hengels voor tarbot en griet en ondertussen probeert David nog een geep te scoren.

 

 

Yes, mijn vissoort nummer 184...

 

 

De smelt...

 

Tijdens het vissen overleggen we veel over verschillende soorten en hoe en waar je deze kunt vangen. Omdat David helemaal nieuw is met microvissen, probeer ik hem zoveel mogelijk tips mee te geven. Helaas vangen we geen vis meer. Wanneer we besluiten om op te ruimen en ik mijn hengel binnen draai, voel ik dat er iets niet klopt. De lijn is helemaal naar links gedreven en de onderlijn inclusief lood zijn weg! Hoe kan dat nou gebeurd zijn op een schone zandbodem? Vis? Dat moet haast wel… Maar wat het was, zal ik helaas nooit weten.

 

Onderweg naar de auto, wanneer we bijna van de pier af zijn, zie ik dat er in de hoek een mooi stukje kiezelstrand is met maar 10 cm water, precies zo’n zelfde plekje als waar ik de kleurige grondel ving. Daarom zeg ik tegen David dat hij beter de Tanago maar weer tevoorschijn kan halen. David volgt mijn advies op en even later staan we toch weer te pielen. Hij vist weer met een stukje garnaal en al vlug hij heeft een dikkopje en een kleurige grondel gevangen. Waarvan die laatste nieuw voor hem is!

 

 

Een kleurige grondel voor David...

 

David zet zijn nieuwe vissoort op de foto. Rechts: kleurige grondel...

 

Daarna is het echt tijd om te vertrekken en dus lopen we door naar de auto. We laden onze spullen in de wagen en vertrekken weer richting Langeland. We tellen eens na wat de score van vandaag is en komen uit op negen soorten in totaal, waarvan drie nieuwe voor David en één nieuwe voor mij, kortom een topdag!

David, det var  super hyggeligt for  at møde dig , jeg håber  vi  snart igen tager jagten på de micro fisk!

 

 

Een dikkopje met een dik buikje...

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.