Beetje in de war

10 mei 2019 | Cor Juffermans

Cor Juffermans

Cor Juffermans is als specialist op het gebied van onderlijnsystemen vast auteur van Zeehengelsport magazine.

Op het moment van dit schrijven, ergens rond het eerste weekend van mei, weet ik nog steeds niet waar het naar toe gaat voor wat betreft het weer en de over het algemeen daar aan gekoppelde resultaten voor wat betreft visvangsten. Want wees nou eens eerlijk, het is de afgelopen weken toch net een loterij? Het ene moment sta je fantastisch te vissen vanaf een strand en draai je de ene na de andere vis binnen en een paar dagen later, op dezelfde locatie notabene, vang je zo goed als niks. 

 

Een schijnheilig zonnetje in mei, maar ook een dikke winterjas...

 

Is met het weer precies hetzelfde. Ik heb een paar weken geleden heerlijk in een T-shirtje met korte mouwen in de tuin gezeten, vandaag heb ik een lekkere warme hoodie aangetrokken om de kou niet te voelen. Terwijl ik samen met mijn hond volop in de zon loop! Dus een prachtig zonnetje en toch gewoon kouwe klauwen...

 

Moet niet gekker worden toch? Ik ben niet vaardig genoeg om met jullie een discussie aan te gaan over het opwarmen van de aarde en de veranderingen die daarvan het gevolg zijn. Maar wat ik wel weet, is dat er tot aan de dag van vandaag nog niet echt een peil op te trekken valt met wat er allemaal om ons heen gebeurt. Weet nog dat in maart de eerste zonnestralen het pierenbad een beetje opwarmden en dat op dat soort momenten vriend bot helemaal los ging in dat ondiepe, ietwat opgewarmde, water. We zitten nu in mei en nog steeds kijken wij hier in Castricum aan Zee reikhalzend uit naar dat zonnetje. Want wij weten dat dat kleine beetje opwarming voor een hele leuke opleving in de vangsten kan zorgen. Maar als je dan een zonnetje hebt en toch ook, in mei, een klein beetje kouwe klauwen, dan weet je ook dat ons meest belaagde visje, de bot, best wel moeilijk tot een aanbeet is te verleiden. Is het weer nou in de war of is de bot een beetje in war? Of zijn zij beide een beetje in de war? Of is het een het gevolg van het ander...?

 

 

Het strand is er klaar voor, maar we staan nog steeds in een dikke winterjas...

 

Ik heb nog een voorbeeld. Dit jaar heb ik meegedaan aan de editie 2019 Gullen Meppers Gilde Noordpier. Het gilde is vanzelfsprekend het hele jaar actief, maar 1 x per jaar organiseren zij één fantastisch grote wedstrijd met waanzinnig mooie prijzen voor de toppers in de wedstrijd en tijdens de tombola kijk jij je ogen uit naar die ongelofelijk mooie prijzen die dan via een verloting eruit gaan. De prijzen die te winnen waren voor de beste vissers lagen ergens tussen de 1000 en 500 euro per prijzenpakket. Ongekend mooie prijzen die allemaal belangeloos beschikbaar waren gesteld door een heel zooitje prachtige sponsors. Die zelfde sponsors hadden ook de tombola tafel gevuld en ook daar rolden prijzen van de tafel af waar een gemiddeld visser zoals jij en ik likkebaardend naar uitkeken.

 

Mijn lootjes werden helaas niet getrokken, maar vlak naast mij vielen twee mensen die ik erg goed ken in de prijzen. En ik kan jullie vertellen, best wel een beetje jaloers dat ik niet zo'n winnend lot had. Kortom, aan de prijzen en de organisatie viel niets af te dingen. De organisatie was super en de prijzen echt ongekend! En dit gewoon zo maar even een overweging... als wij allemaal onze spulletjes gaan bestellen bij Ali Express wie zijn dan straks de sponsoren...?

 

 

Gullen Meppers Gilde Noordpier Festival editie 2019...

 

Maar ik kom dan toch weer terug bij ‘beetje in de war’. Want voor we over konden gaan tot de uitreiking van de prijzen en het verloten van nog meer prachtige prijzen, moest er natuurlijk nog wel even gevist worden. We starten om 13 uur in de middag en om 20 uur in de avond mochten we stoppen. Inderdaad... mochten we stoppen. Want 7 uur vissen is best wel lang en al helemaal als je in die 7 uur vissen maar drie keer beet hebt gezien. Tenminste, dat was bij mij het geval! Heeft misschien een reden. Als je goed hebt gelezen, staat er ergens ‘Gullen’ in de naam van het organiserend comité. Gul is en was de enige vis die telde voor deze wedstrijd. Dus! Gericht op gul! Komt nog bij dat alleen maatse gullen meetelden. Allemaal niets mis mee, dat zijn gewoon de regels. Ik kan jullie vertellen dat aan het eind van de wedstrijd 6 mensen van de 100 deelnemers een maatse gul op de meetlat hadden gehad. Dat is niet veel. Toch? Een van mijn aanbeten heb ik verzilverd. Dat was een gulletje van 28 cm. Die telde dus niet mee en zo had ik ook een buurman, Paul Blanken, die het met twee ondermaatse gulletjes moest doen. Kortom, een hele zuinige visserij en dan is 7 uur vissen best wel een opgave.

 

 

Paul Blanken met een van zijn twee ondermaatse gulletjes...

 

Ongeveer een jaar geleden viste het Gullen Meppers Gilde Noordpier editie 2018. Toen was de max nog 80 deelnemers (nu tijdens editie 2019 100 deelnemers) en die 80 deelnemers in 2018 wisten toen ruim 200 gul(letjes) op de meetlat te krijgen. Ruim 120 van die gullen waren aan de maat. Nu hadden 100 deelnemers samen dus maar 6 maatse gullen die meededen voor de prijzen. Ik val in herhaling, maar dat is niet veel. Toch? Zeven uur vissen, drie aanbeten, 1 ondermaats gulletje. Dan rest de vraag, is de natuur in de war of...? Ik heb deze dag trouwens wel hele leuke mensen ontmoet en daarnaast in fantastisch mooi weer staan vissen. Vissen hoeft niet altijd vangen te zijn om te genieten. Toch?

 

 

Schuim, schuim en nog eens schuim...

 

Vandaag heb ik ook beelden gezien van een wedstrijd op Hoek van Holland. In plaats van prachtige vissen met een trotse vanger op de foto heb ik heel veel schuim gezien. Bizar veel schuim. En laat dat schuim nou net niet datgene te zijn waar de vis op zit te wachten. Het resultaat? Weinig vis. Te weinig vis. Daar is dat schuim zeker debet aan, maar als dat schuim er niet geweest zou zijn, zou er dan veel meer vis gevangen zijn? Ik denk het niet. Een windje uit het noorden of noordwesten is over het algemeen al niet goed voor mooie vangsten. Dat gore kouwe weer met die winterse buien werken ook niet echt mee. Ik heb vandaag kleine windhoosjes gezien, maar ook enorme winterse buien met hagel. We zitten verdorie in mei, dan zou het aangenaam warm moet zijn. Het is gewoon verrekte koud en dat gekke weer ervaren de vissen ook. Die raken daar een beetje van in de war en helaas besluiten ze dan om maar even niet te azen. In ieder geval minder dan anders. Het resultaat, wedstrijden worden op het moment gewonnen door winnaars die maar weinig vis op de meetlat weten te brengen. Nog altijd wel meer dan hun collega vissers, want ze zijn immers wel de winnaar!

 

 

Geep - zouden ze er al zijn?...

 

Michel van Spankeren zette in zijn laatste blog voor Zeehengelsport.nl de geep in het zonnetje. Zijn laatste diepvriesgeep zat in zijn laatste geepsalade en het werd tijd om de diepvries weer aan te vullen met verse geep. Geep gevangen in 2019. Wat volgt is een prachtig beschreven tocht naar zijn eerste geep van dit jaar. De titel van zijn blog is de vraag die ik mijzelf ook al een tijdje stel: ‘Zitten ze er al?’. Diezelfde vraag lees je bijna dagelijks op Facebook en eigenlijk lees je overal hetzelfde antwoord: ‘Nog even geduld’ of ‘de aanhouder wint, maar je moet wel geduld hebben’. Kortom, ook de geep neemt wat langer de tijd met zich te melden. Er zullen echt wel zo her en der wat gepen gevangen worden, maar nog niet van die aantallen waar Michel en nog velen onder jullie op zitten te wachten. Zou ook de geep een beetje in de war zijn?

 

 

Noorwegen, het eerste weekend van mei. Het lijkt wel winter...(Bron: John Willems)

 

Als je wat verder kijkt en de berichten over bijvoorbeeld Noorwegen leest, lees je ook daar dat er veel dagen verwaaien en dat het hartstikke koud is. Zo koud, dat als de vissers in Noorwegen in de ochtend naar buiten kijken de hele wereld wit is. En daar waar het niet wit is, waait het al dagen knetterhard waardoor uitvaren geen optie is. Gelukkig kan niemand het weer regelen, maar het is wel sneu wanneer je een jaar lang uitgekeken hebt naar je buitenlandse trip, dan het weer een week lang spelbreker is. Al die voorpret die je vooraf had, is gauw vergeten als het weer zo tegen zit en je weet dat het altijd kan gebeuren, maar het is absoluut niet leuk. En je gaat je afvragen of een volgende trip naar Noorwegen nog wel de moeite waard is. Zou toch jammer zijn als je door deze pech besluit om het een tijdje niet te doen. Misschien helpt het als ik zeg dat het weer daar in Noorwegen misschien een beetje in de war is, maar dat ik ook denk dat het uiteindelijk wel weer goed gaat komen.

 

 

Aan elke dip komt een einde, zo ook deze...

 

En dat denk ik dus ook bij ons op de stranden of vanaf de pieren. Het weer zit nu gewoon even in een dipje, maar als we een paar weken verder zijn, kan het zomaar weer anders zijn. Dan lees je bij mijn cluppie op de Facebookpagina weer geweldige vangsten en zie je weer foto's vanuit Noorwegen van vissers met enorme biggen van kabeljauwen. Zelf ga ik binnenkort een weekje vissen in IJsland en daar is het zelfs in de zomer koud. En dan nog vangen ze daar geweldig. Kortom, er zijn ook vissen die goed gedijen in de kou. Nou ik nog!

 

 

Misschien sta ik binnenkort ook wel zo in IJsland...

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.