Het seizoen is begonnen! - blog

05 april 2019 | Cor Juffermans

Cor Juffermans

Cor Juffermans is als specialist op het gebied van onderlijnsystemen vast auteur van Zeehengelsport magazine.

In mijn blog van 14 april 2017 maakte ik melding van het feit dat ‘de koeien weer naar buiten mochten’. Van koeien is bekend dat, als die na een lange saaie winter in de stal weer naar buiten mogen, ze helemaal uit hun bol gaan. Onder hun poten vers riekend mooi groen gras en via hun neusgaten snuiven ze een heerlijke frisse lucht in. Niet meer die bedompte lucht uit de stal, maar zo'n heerlijke lentelucht die ook wij herkennen na een verfrissend regenbuitje. 

 

Wat mij betreft is het seizoen begonnen..

 

Als jonge honden dartelen ze over het weiland en ze maken de meest fantastische sprongen en huppies. ‘Vroegguh’ de meest normale zaak van de wereld, maar tegenwoordig ‘wereldnieuws’ en er staan tegenwoordig dan ook steevast camera's klaar om al dit moois vast te leggen. Ergens op een facebookpagina of nieuwssite heb ik dan ook weer glimlachend naar die ‘gekke’ koeien gekeken die dit jaar weer voor het eerst naar buiten mochten. En nu hoor ik jullie al denken, wat moet ik als zeevisser nou met dat ‘gekke koeien nieuws’? Zal ik uitleggen. Voor mij is namelijk de dag dat die koeien het nieuws halen, de dag dat voor mij het seizoen echt weer is begonnen.

 

 

Geregisseerde koeien...

 

Ergens in januari, soms februari gaat de knop om bij het zeevissen en wordt het schrapen voor een visje vanaf de Nederlandse stranden. Clubwedstrijdjes bij mijn eigen club zeevisvereniging De Salamander in Castricum aan Zee worden gewonnen met drie visjes en de berichtgeving in den lande over zeevisinspanningen vanaf de stranden vermelden vaak een dikke nul. Er zit altijd wel ergens een uitzonderingsdag tussen, maar over het algemeen kan gesteld worden dat de maanden januari, februari en maart niet de topmaanden zijn voor de zeevisser.

 

De roofvisser op het zoete daarentegen gaat nog even helemaal los voor het seizoen op slot gaat en vangt zich vaak helemaal klem aan mooie dikke baarzen en snoeken terwijl wij het moeten doen met een paar hele kleine botjes. Het wachten is dus op die ommezwaai. En vaak is dat zo rond de datum dat het roofvisseizoen even dicht gaat om de roofvis de gelegenheid te geven om zich ongestoord voort te planten, maar ook de datum dat de koeien weer het weiland in mogen. Dus die koeien hebben wel mijn aandacht, maar de achterliggende gedachte is een andere dan die bij die koeien.

 

 

Vissen van dit formaat in januari, februari en maart zijn bonusvissen...

 

Ik ben een sportvisser, maar toch betrap ik mij er ieder jaar weer op dat ik vanaf januari niet even de overstap maak naar het roofvissen op het zoete. Nee, ik blijf gewoon thuis als Buienradar en Windfinder aangeven dat het ‘geen’ weer wordt. Weet het! Slap en waardeloos. Zal wel een beetje toegeven aan mijn leeftijd zijn, denk ik. Toch, ik weet het, ga ik een keer die stap maken. Naar nu blijkt, het afgelopen jaar nog niet.

 

Ga ik weer terug naar die koeien. Die werden dus zo half maart los gelaten of laat ik het anders omschrijven ‘geregisseerd gefilmd’ en wij mochten zo rond die periode weer een clubwedstrijd vissen bij ons op het strand. De dagen vooraf waren best wel aangenaam. Niet teveel wind, kwam nog uit het zuidwesten ook en een mans zonnetje wist de aanwezige vissers uit hun jas te krijgen. Van bot is bekend dat als de zon de boel een beetje begint op te warmen dat ze heel graag in ondiepe zwinnetjes gaan genieten van dat ietwat opgewarmde water en ze hartstikke actief worden wat azen betreft. Op zo'n dag waren wij dus aan het vissen!

 

 

Peter Mourits, onderweg naar zijn 11 meter vis...

 

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen, de nummer 1 bij ons, die dag, was Peter Mourits en hij had ruim 11 meter aan vis in drie uurtjes tijd. Zo lang duurt bij ons een wedstrijd. Hielke Boomsma had ruim 6 meter aan vis en het ereschavot werd compleet gemaakt met mijn zwager Peter Hollenberg. Ruim 5 meter aan vis. Als ik jullie vertel dat ik ongeveer op de 20e plaats eindigde met ruim 2 meter aan vis, dan zullen jullie ook wel begrijpen dat wij die dag onwijs veel vis hebben gevangen.

 

Was dat een ‘uitzonderingsdag’? Nee want koud vijf dagen later sta ik weer op het strand met mijn broer Frank en mijn zwager Peter en stopt de teller na 4 uurtjes vissen op bijna veertig vissen. Weliswaar door ons drieën gevangen, maar tijdens dat soort sessies staat ons vissen meer op de modus ‘sociaal’ dan op de modus ‘wedstrijd’. En dan zijn dit soort aantallen dus best wel aangenaam, ook als je lekker ontspannen staat te vissen. Kan er nog bij vermelden dat de zeepier het net zo best deed als het mesheft. Van mesheft is bekend dat het vlak na een storm topaas is, maar zelfs nu met dat heerlijke rustige zonnige weer hebben ze nog niets aan vangkracht ingeleverd.

 

 

Dit is dus eigenlijk maar een klein lullig botje...

 

Na die prachtige dag op het strand ben ik 's avonds naar de jaarvergadering gegaan van onze club. Naast hele belangrijke zaken die aan de orde moeten komen, is er ook altijd de prijsuitreiking van onze zondagochtendcompetitie. En als je de statistieken hoort die dan even als ‘opmerkelijk’ worden genoemd, val je steil achterover. Zal een paar voorbeelden noemen. Wij, de zeevissers, en daar hoor ik ook bij, vinden dat het beroeps de zee helemaal leeg vissen. Klopt ook wel een beetje, zeker als het om commercieel interessante vis gaat, maar als ik jullie nou eens vertel dat de nummer 1, misschien 10 jaar geleden, bij ons op de vereniging ongeveer 4 meter vis ving tijdens de gehele competitie en dat diezelfde nummer 1 dit jaar ruim 55 meter vis nodig heeft om nummer 1 te worden, dan kan ik mij voorstellen dat jullie, net als ik, best wel even slikken. De nummer 2, dit jaar, had ook ruim 55 meter aan vis. En dat geldt dus ook voor de nummer 3, 4, 5 en ga zo maar door. Er zijn bij ons, door de gezamenlijke wedstrijdvissers tijdens de competitie echt honderden meters vis gevangen. Over het algemeen bot, maar ook zeebaars, wijting en schar. En die trend van steeds maar meer lijkt zich ieder jaar voort te zetten.

 

 

En deze is eigenlijk best wel lang, maar ook mager. Maar wel mijn eerste zeebaars in 2019!

 

Vraag die dan opkomt, is ‘worden wij beter?’ of ‘zit er gewoon veel vis?’ of is het een combinatie? Pak nog een opmerkelijk feitje. De bot die wij tegenwoordig vangen, en dat zijn er best veel, lijken wel steeds groter en groter te worden. Voorheen waren botten van zo rond de 25 centimeter mooie gemiddelde botten. De afgelopen wedstrijd heb ik wedstrijdformuliertjes gezien met een gemiddelde van 33 cm! Zes botten die samen goed zijn voor 198 cm! Dat is echt bizar groot. Botten van ruim dertig centimeter doen ons niet eens meer verbazen, neen als een bot niet boven de dertig centimeter komt, hebben wij het nu, anno 2019, over een klein botje. Moet toch niet gekker worden?

 

Op dit moment, weten jullie nog, de koeien mogen weer naar buiten, vangen wij zeebaarzen die al ruim over de veertig centimeter heen gaan. Ok, ze zijn niet dik, maar wel al groot. ‘Vroegguh’ vingen we rond deze tijd alleen scholenbaarsjes, nu dus ook die grote exemplaren. Best wel opmerkelijk. Toch?

 

 

En? Gaan we hier nog veel meer van zien?

 

Dat er zo klimaattechnisch zo er en der wat verandert, zie je dus niet alleen aan de jeugd die tegenwoordig in Den Haag loopt te demonstreren, maar ook daadwerkelijk in de wedstrijdresultaten. Waar al die veranderingen toe leiden, weet ik nu (nog) niet, maar ik weet wel dat voor ons het seizoen weer is begonnen. En ik heb er onwijs veel zin in!

 

 

Ze lijken ieder jaar wel groter te worden. Prima!

 

Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.