Blog: Somalische piraten en ander gespuis…

15 maart 2019 | Hank Perrée

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Net één dag terug van een al dan niet verdiende vakantie kon er gelukkig gevaren worden. Eerst dacht ik een verslagje te maken over onze visavonturen in den verre maar de horde die Wiesje bevolkte afgelopen vrijdag is zo’n dankbaar onderwerp van gesprek dat die wahoo-tarpon-snapper-rainbow-runner-king mackerel verhalen maar effe in de ijskast gaan voor een volgende keer.

 

Een zootje ongeregeld bij de kade...

 

Ook wel fijn want terwijl de dakpannen hier van het huis komen waaien, de boten los liggen in de haven en de weerberichten erom vechten wie er het eerst met een code pimpelpaars gaat komen zit ik hier met een wattenkop van de griep achter de kompjoetert. Iets wat korter geleden gebeurd is, kan nou eenmaal gemakkelijker uit die zieke prutselpot die brein heet opgelepeld worden. Oud-Hollandsche Wiesje verhalen aldus.

 

 

Dat begint al lekker...

 

Op de inderdaad tot nu toe enige visbare dag van de na-vakantie-periode (Detteke zegt dat we nog niet failliet gaan...) meldde zich een bont gezelschap ’s ochtends aan de kade. Onder leiding van Victor bijna allemaal collega’s van Bayards Aluminium. Die maken opbouwen van aluminium voor jachten die in de prijscategorie ‘In geen honderdduizend jaar’ vallen. Mooi, zo mooi, maar volledig onbereikbaar voor de gemiddelde charterbootkapitein. Een bedrijfsuitje dus. Johan vulde het gezelschap als ex-Caterpillar-monteur en nu besturingsdeskundige aan. Op mijn opmerking dat het altijd handig is om iets van aluminium te laten maken kreeg ik gelijk het deksel op mijn neus. ‘We zijn wel duur hoor…’ Voorlopig dus maar geen aluminium catamaran...

 

 

Adil met een mooie wijting...

 

Kijk nou, er hangen er drie aan...

 

Na een korte doch grondige inventarisatie bleken 7 van de 9 opvarenden gebruik te willen maken van een leenhengel. Normaal gesproken geeft dat een idee over de visnamige capaciteiten van de bemanning maar gelukkig had het merendeel wel eens een hengel in de hand gehad.

 

 

Groente en vis, nu alleen nog aardappelen schillen...

 

Het was echter maart, en maart is nou eenmaal een overgangsmaand. Je kunt het verschrikkelijk goed treffen maar je kan ook pech hebben met de visvangst. Al snel werd duidelijk dat het best wel leuk was dat er een visje gevangen werd maar dat de gezelligheid en het samenzijn voorop stond. Ja, ja, dat zeggen ze altijd. Maar als ze heel de dag zitten te kijken naar een hengeltop waar niks mee gebeurt gaat er de lol snel af. Denk je dan als schippert.

 

 

Dikke wijting voor Victor...

 

Na eerst op de kop van de Spijkerplaat het anker gedropt te hebben leverde dit niet echt het gewenste resultaat. Ook nog midden in de kentering dus maar even geduld hebben. De bemanning had duidelijk veel meer geduld dan de gek aan het stuur. Na een goede tip van Jeroen van de Zeearend het anker gelicht en een flink stuk naar binnen gevaren. We lagen zowat bij Ellewoutsdijk. Had ik ze onderhand net zo goed bij mij in de achtertuin op kunnen laten stappen. Naja, kleinigheidje hou je altijd. Daar gebeurde in ieder geval iets. Geen joekels, best wel wat wijting, ook wel klein maar altijd nog veel beter dan niets.

 

 

Wijting in meervoud...

 

Onder het genot van een inderdaad wat maartse visserij (er kwam vis maar het hield niet over) vermaakte de bemanning zich opperbest. Dat werd overigens licht in de hand gewerkt door het feit dat men op een gegeven moment had uitgevonden waar de licht alcoholische dranken zich bevonden. Keurig netjes vragend, dat moet gezegd, is de zelfbediening zonder ook maar één onvertogen woord doorgegaan tot het onvermijdelijke laatste flesje in het krat stond. De sigaren heb ik zelf maar in de hand gehouden maar laten we het erop houden dat er niet echt veel geheelonthouders aan boord van het vaartuig waren.

 

 

Goed kijken, twee wijtingen in mijn handen...

 

Een van de (wel) geheelonthouders was Adil. Volgens zeggen een Somalische piraat. Of dat helemaal klopte weet ik niet maar hij kwam in ieder geval uit die contreien. (Aluminium-lasser van beroep dus die moeten we te vriend houden.) In eerste instantie dacht ik dat er een vader en zoon in het gezelschap waren want ik hoorde regelmatig : ‘Pappa.’ Dit bleek echter de bijnaam van Adil.

 

Adil was één van de weinigen die nog nooit een boothengel bestuurd had. Er waren sporadische momenten dat dit duidelijk was. Met de meest fantastische en vooral zeer ondoorgrondelijke worpen demonstreerde Adil heldhaftig zijn kunnen. Op een of andere duistere wijze kreeg hij het toch blijkbaar voor elkaar dat de aanwezige vissen zijn aaspresentatie wel heel erg lekker vonden. Naast de nodige wijtinkjes die onder luid gejoel aan boord gehesen werden kwam er een prachtig doublet van een forse wijting en een mooie bot naar boven. En alsof dat allemaal nog niet bijzonder genoeg was pikte Adil er wel een erg vroege maartse tong uit. De rest van de bemanning in verbijstering achterlatend.

 

 

Ja hoor, een vroege tong voor Adil...

 

De visserij was zoals gezegd niet ‘himmelhochjauchzend’ maar er kwam met regelmaat vis naar boven. Op een bepaald moment was er nog maar één aan boord die zich zorgen maakte over de hoeveelheid vis. Juist, de schippert!!!

Schippers moeten dat leren en kunnen dat ook vaak leren.  Mensen vinden het veel belangrijker dat ze een plezierige dag hebben, gezelligheid en net zoals die dag mooi weer. Als het kan un viske vangen want het is natuurlijk niet leuk als er heel de dag gin donder gebeurt maar wanneer leren wij nou eens af dat dat absoluut niet het belangrijkste is.

 

Ik denk dat wij het wel weten maar het nooit afleren. En dat moet eigenlijk ook niet. Elke dag moet je je uiterste best doen om, rekening houdend met de omstandigheden, zo veel mogelijk vis aan boord te krijgen. Maar ook, zeker ook, moeten we leren om in te spelen op de mensen die je aan boord hebt en als je je stinkende best doet om de vis te vinden wat soms niet lukt, niet te gaan sikkeneuren.

 

Wat voor de een un bietje is, is voor de ander veel. Wat voor de een un mooie schar is, is voor de andere maar lala.

Voor de groep van Victor was het in ieder geval heel duidelijk. 1) Gezellige dag. 2) Veel lol. 3) Ook nog wel wat vis. Ik heb er in ieder geval weer veel van geleerd…..

Waar ik ook veel van geleerd heb is dat Meeuw zich over dagen als deze totaal niet druk maakt. Terwijl de collega’s Arian, Jack, Freddy en Jeroen zich over het wel en wee van mijn huisdier hebben ontfermd gedurende de vakantieperikelen, heeft het beest zich manmoedig staande gehouden. Gevoerd met kadetjes, gevulde koeken, wijtingen en overgebleven worsten heeft het object zich door deze, normaal gesproken voerloze, periode heengeslagen.

 

 

Voer, voer, voer...

 

Toch bleek ’s ochtends al dat hij me gemist had want de eerste kadetjes zitten er al weer in. Toen Victor en consorten zich ’s middags uit de voeten gemaakt hadden keek er een hongerig meeuwenkopje over de kade bij het trapje. Voer, voer, voer… 

Zo, dat was het weer. Hopelijk zonder griep tot de volgende.

 

www.wiesje.net

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (1)

 

Jan van Heugten

Hank je hebt weer een mooi verhaal in mekaar gezet leuk om te lezen.
Ik wacht op het volgende, en beterschap...........