‘Teach a man to fish and you feed him for a lifetime’ - blog

04 januari 2019 | Hank Perrée

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

In de naïeve ouderlijke veronderstelling dat onze eerstgeboren telg wel stond te trappelen om mettertijd de marginaal winstgevende rederij over te nemen (lees: krijgen) werden mijn dromen ruw verstoord. Het in onze ogen vrij wilde plan om een wereldreis te beginnen begon steeds vastere vormen aan te nemen. Langzaam maar zeker begon iedereen aan het idee te wennen. Jerom en Bente die voor onbepaalde tijd zouden vertrekken. Zouden ze over drie weken terug zijn? Of over drie maanden? Of over drie jaar?

 

Barracudaatjes...

 

Nou is afscheid nemen niks voor mij dus ik was maar al te blij dat ik op 11 oktober ‘gewoon’ vaart had met Wiesje en Odette het volledig ‘ge-back-packte’ tweetal naar Charles de Gaulle ging brengen. Ik begreep dat mijn laatste berichtje een volledige snotterbui teweeg bracht. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik verrekte blij was dat mijn hoogsteigen Samsung ook waterdicht was. Maar dat terzijde.

 

Verder zal ik maar niet op al te intieme familie aangelegenheden ingaan, het is per slot een hengelsport blog, maar dan weet je in ieder geval hoe het onderstaande verhaal de wereld in komt. Het kind lijkt in kleine details min of meer op zijn vader dus als je dan toch op wereldreis gaat dan kun je als eerste pleisterplaats maar het beste iets uitkiezen waar je kunt duiken en vissen. En dat hebben ze gedaan. Overigens werd in de weken voor het vertrek het gehele hengelsportarsenaal van de pappert geplunderd. “Hengelsportmateriaal is duur daar, heb jij nog iets???”

 

Kokospalmen en witte stranden...

Mahi-Mahi!

Na een vliegreis die qua rommeligheid je haren te berge zouden laten reizen is ons tweetal op het eiland Roatan voor de kust van Honduras in Midden-Amerika terecht gekomen. Zeg maar kokospalmen en witte stranden. Een eiland; dus rondom water waar de hongerige vissen op de loer lagen om te vechten voor je aasje. Niet helemaal zeg maar.

 

Als je voor een korte visvakantie naar zo’n oord gaat kun je niet zonder visgids. Dat is ondertussen geheel duidelijk. Toch is de manier waarop je langzaam maar zeker het gebeuren ontdekt iets wat zeker zijn charme heeft. Geen gespreid bedje, geen local die je helpt , geen dure charterboot die je regelrecht naar het viswalhalla vaart, niets van dat al.

 

Na vistechnisch taal noch teken te hebben ontvangen de allereerste dagen, druppelden er wat visavonturen binnen. Het eerste was een volledig geslaagde expeditie van een struinpartij die een weliswaar verspeelde barracuda opleverde maar de manier waarop het beest op een zelf gekozen plek, op een zelfgekozen popper het water liet exploderen moet magistraal geweest zijn. Het leek of ik er zelf bij was.

 

Na wat, enige verwaandheid uitstralende, berichten; ‘Barracudaatje, geep en snapper gevangen, eten we vanavond...’ en de aanschaf van een werpnet voor de broodnodige aasvisjes kwamen er ook berichtjes over nachtelijke visserijtjes die naar mesjeu zijn zin niet helemaal volgens plan verliepen. In het donker werd het halve eiland overgecrosst en daarna nog een half uur in het pikkedonker naar een rotspunt geklauterd. Was weliswaar leuk maar om nou met zelfgevangen garnalen heel de nacht aan de gang te zijn voor vier ondermaatse kakeluten. Dat was ook niet alles….

 

Wat wel alles was is het struinen met een superlicht spinhengeltje en een Tobylepel bij het krieken van de dag. Barracudaatjes van 30 centimeter tot een meter en van die mega-gepen met een gebit waar een paard de hik van krijgt zijn super. Als die op een high speed ingedraaide lepel knallen gaat het vissermannenhart echt sneller kloppen.

 

 

"Red is 53, heeft ervoor gezorgd dat zijn zoons een baan hebben en uit verveling en om in zijn levensonderhoud te voorzien vist ie un bietje..."

 

Tot zover de kantvisavonturen. Nou heeft ons kind goede oren en een van de weinige door vaders geadviseerde dingen die hij daarmee heeft onthouden is; ‘Kennis is niks, kennissen, dat is het….’ Om deze volkswijsheid in de praktijk te brengen hier en daar wat aangepapt met diverse locals. Een daarvan is Red. Een vreselijk aardige, iets of wat eigenwijze, inboorling die er met zijn Panga op uit trekt. Red is 53, heeft ervoor gezorgd dat zijn zoons een baan hebben en uit verveling en om in zijn levensonderhoud te voorzien vist ie un bietje. Zeg maar for breakfast, for lunch and for dinner. Kortom Red zit heel de dag op het water. Voor wat benzinekosten kan Jerom mee en als het meezit en ze vangen wat vis die ze verkopen kost het gratis. Ook als ie een chartertje regelt voor Red ‘moet’ ie mee als deckhand. Om wat te vissen natuurlijk.  Mooi. Ook in den verre blijkt dat het bezit van een drijvend gemotoriseerd object toch beter is voor de vangst en het ego van de visserman.

 

Al snel kwamen via het wereld wijde web de foto’s binnen. Schandalig eigenlijk. Red met een colafles met daarop een tros nylon en onze koter met sjieker materiaal. Zeker in het begin bleek dat een gepokt en gemazelde local met een colafles vol nylon geen partij is voor een goed uitgeruste ‘groene’ visser in dat gebied. Goed opletten hoe de meester het doet en gewoon nadoen. En dat lukte. Leuke bonito’s, skipjack en andere tonijnen passeerden de revue. Zo leip als zijn vader dus met veel te licht materiaal op tonijntjes. Dan hoeven ze geen anderhalve meter te zijn voor veul leut.

 

Als de balorigheid toe begint te slaan dan weet ik wel hoe laat het is. Het onzalige plan werd opgevat om een oudhollandse enigszins aangepaste verenpaternoster te water te laten. Volgens zeggen waren er drie haken bezet met minitonijntjes en toen diende er zich een grotere blauwwatervis aan die de onderlijn probeerde leeg te rissen. Na een run van ik weet niet hoeveel meter was het ‘Pang!!!’en klapte ‘het’ door 80/00 nylon heen. En dat was vet. Op mijn vraag hoe hij nou wist dat er drie tonijntjes aanzaten was het alleszeggende antwoord; “Red zei dat er drie tonijntjes aanzaten en als Red het zegt is het zo.” Einde discussie...

 

 

 

De beer is los...

 

Nou is dat ‘Kennis is niks’ verhaal blijkbaar erg goed blijven hangen en om de het visgebied met enige zeemijlen te vergroten werd er contact gelegd met een Amerikaans-Nederlands echtpaar Tim en Michelle die in het heuglijke bezit zijn van Ruthless Charters. Zo’n bietje de top of the bill op charterbootgebied. Twee megavette 42 voets vintage Hatterassen liggen prie en paraat voor suncruises, snorkeltrips en…vooral vissen. Google maar eens op Ruthless Roatan Charters, de moeite waard. Nou is contact leggen niet de allerslechtste eigenschap zeg maar, dus er kwam een enigszins verdwaasd berichtje waarin kond gedaan werd van het volgende: ‘Ik mag morgen mee met die Hatteras, voor nop!!’

 

De beer bleek los want de daarop volgende avond een loeiend enthousiast appje dat ze zo enthousiast waren bij Ruthless Charters en of tie niet bij hun wilde werken. Keurig netjes verteld dat ie ook kennis had aan Red en hem ook mee hielp. Prima. Kleine chartertjes gingen naar Red en de beter in de slappe was zittende Amerikanen kwamen op de Ruthless en de Reel Action terecht. Deal.

 

Ik dacht nog bij mezelf: ‘Daar wil ie wél op een charterboot werken.’ Maar ja, in de zon met knalblauw water op tonijnen en ander gespuis is inderdaad iets anders als in de kou de ene na de andere schar boven zien komen. Ook leuk maar toch anders…

 

 

Superstoer...

 

 

Een mooie vrouw met een megaglimlach en haar eerste tonijn, zeg nou zelf... 

 

Na het thuisfront volledig gefrustreerd achtergelaten te hebben met de eerste Mahi-Mahi voor mijnheer (wil ik ook !!!!!),  bleek dat Bente zo’n vispartijtje ook wel zag zitten. Er zijn van die dagen dat alles meezit en Bente kon puffend en kreunend haar eerste tonijn binnen draaien. Later op de dag heeft ze zelf de vis gefileerd. Superstoer. Dat charteren in de tropen spreekt wel aan want zeg nou zelf, een mooie vrouw met een megaglimlach en haar eerste tonijn geeft toch een geheel andere indruk als een kerel met een berenpak en een poolmuts. Toch???

 

Dat vissen op tonijn gaat er schijnbaar erg goed met de welbekende muppets - al dan niet voorzien van een egg-sinker. Dat is een olijfvormig loodje met centraal gat wat in de kop van de muppet gefoefeld wordt.  Er wordt dan trollend gevist met een snelheidje van een knoop of 5 a 6. Niet alleen tonijnen vinden dat onweerstaanbaar maar ook de Rainbow Runner vind die dingen erg leuk. Overigens worden die Rainbow beesten in zijn algemeenheid gevangen met chum-sporen. Een minitonijntje op de roeispaan (je moet op alles voorbereid zijn…) in stukjes snijden en om de 2 a 3 minuten een stukje tonijn in het water floepen. Tussendoor stiekem aan een lijn zonder lood met alleen een haak een stripje vis laten zakken zorgt in zijn algemeenheid voor het gewenste resultaat. Met lood komt het gebeuren snel op diepte waar trekkervissen huizen. Ook leuk.

 

 

Ilanders...

 

Voor het grotere wild met tanden gaat er een tonijnfilet voorzien van een haak 12/0 overboord. Meestal is dat wild een barracuda maar de lyrische verhalen over drie meter grote haaien waar een kwartier aan gehangen is doen het ook altijd leuk. Daarnaast gaan er vooral op de Ruthless en de Reel Action ook ‘Ilanders’ overboord aan zeer zware hengels. Ilanders zijn een soort felgekleurde barbiepop-pruiken met een loden kogel ervoor. Als er een minitonijntje binnenboord komt wordt er onmiddellijk een buikfilet afgesneden die in die barbiepruik gehangen wordt. Schijnt ook goed te werken.

 

En omdat verslaggeving uit de eerste hand nou eenmaal beter werkt dan een ‘long-distance-blog’ hierbij een kort stukje ‘live’ van onze razende reporter in Roatan:

 

“Deel van het aanbod van Ruthless Charters is de trip naar Cayos Cochinos. Dat betekent zoiets als eiland van de zwijnen, omdat piraten er vroeger biggetjes loslieten en dan na hun rooftocht volwassen varkens ophaalden. Tegenwoordig zijn de eilanden vooral bekend van de Italiaanse Expeditie Robinson die daar opgenomen wordt . Leuk om rond te kijken; bounty reclames ten top. Op weg daar naartoe, ‘t is een mijl of 30 varen, wordt er altijd even gevist rond een onderwaterberg. Zo ook gisteren. Het was een bietje bewolkt, er stond een fluks windje en een evenredig kabbeltje zeg maar. Desalniettemin de kunstaasjes, waaronder een Yo-zuri Bonita, da's zo ongeveer de grootste plug die je ooit gezien hebt, te water gelaten. Die Bonita viel blijkbaar in de smaak, want nog tijdens de uitleg hoe je zo’n beetje een vis moet vangen hiero begon de 50 ponds Penn International te gillen dat het een lieve lust was. Tering wat werd daar in no time een kluts lijn vanaf getrokken. Snel iemand in de vechtstoel gezet en droaie hugodver! Zo'n beest trekt nogal, en voor de nietsvermoedende zonaanbidster bleek dit nogal een opgave. Uiteindelijk hebben er vier of vijf mensen aan dat ding  lopen sleuren voordat er een bietje kleur naar boven kwam. WAHOO!! Zo heet zo'n vis maar het is ook de krachtterm die je gebruikt al je hem ziet. Het schijnt de op drie na snelste vis in de zee te zijn met het uithoudingsvermogen van een Belse knol. Prachtig om te vangen. En ze smaken nog eens lekker ook.”

 

 

No bananas!...

 

Zo passeren er fototechnisch allerlei tropische bananen de revue. Natuurlijk zijn er ook mindere dagen want er was een dag bij dat er slechts een barracuda binnen kwam. Dat ie dan aan het zelfgemaakte wapen van Jerom kwam hangen maakte natuurlijk wel goede sier. Over bananen gesproken. Hier in Nederland krijg ik het ze maar niet aan d’r verstand gepeuterd. NIET wijzen, EERST vis in de emmer en DAN pas water en GEEN bananen aan boord. Meewarig word je er in Nederland op Wiesje voor aangekeken. Deze drie diepgewortelde bijgelovigheden zijn op de Blue Water Charters een vanzelfsprekendheid. Bananen bij? Opzouten of weggooien, anders komt het geheid niet goed die dag. Ze hebben er zelfs stickers voor die op een zeeeer zichtbare plek aangebracht worden. Mot ik ook hebben, zo’n sticker!!!!

 

Ons Detteke wil in het voorjaar altijd naar de zon dus lezer dezes mag één keer raden waar we ons verlof gaan besteden. Zal vast wel een vervolgverslagje van komen…

 

Zo, dat was het weer. Tot de volgende.

 

Hank Perrée / www.wiesje.net 

 

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.