Weinig gevist, toch veel geleerd

07 december 2018 | Cor Juffermans

Cor Juffermans

Cor Juffermans is als specialist op het gebied van onderlijnsystemen vast auteur van Zeehengelsport magazine.

Ik constateer net dat ik tussen mijn vorige blog en nu, maar twee keer gevist heb. Dat is voor mijn doen heel weinig. Eigenlijk probeer ik in een weekend altijd wel ergens een keertje te vissen. Meestal op mijn eigen strand van Castricum aan Zee, maar je zou me ook zomaar op de Noordpier van Wijk aan Zee kunnen aantreffen. De kans dat jij mij daar aantreft, is in de winter vele malen groter dan in de zomer, en dat heeft een reden.

Vissen vanaf de Noordpier, als de vis dieper water opzoekt...

 

Zolang de watertemperatuur boven de 7 graden Celsius blijft, ga ik naar het strand. Vis zit dan redelijk dicht onder de kant en om dan toch te kiezen voor de Noordpier is voor mij niet noodzakelijk. Komt de temperatuur van het water echter onder de 7 graden Celsius en het is een mooie dag, dan kan het zomaar voorkomen dat ik op de Noordpier sta. Je bereikt daar veel makkelijker het wat diepere water en dat is de plek waar de vis heen gaat als de temperatuur van het zeewater zakt. Bij zulke lage watertemperaturen heeft de ervaring mij geleerd dat je niks, uitzonderingen daargelaten, te zoeken hebt op een strand. Je bent dan gewoon aas aan het verspillen.

 

Vis als er vis zit, ga geen aas verspillen...

 

Er zijn overigens wel redenen te benoemen waarom ik zo weinig heb gevist. En sommige zijn ook best wel leuk, maar daar kom ik later op. Laten we eerst het weer van de afgelopen maanden september, oktober en november, eens kritisch bekijken. Wat opvalt is een wind die over het algemeen met iets van ‘oosten’ in de naam overkwam. Noordoosten, oosten, zuidoosten en ook nog combi's als noordnoordoost en ga zo maar door. Noordwest kwam ook veel voor. Laat ik voorop stellen dat als bij ons de wind met iets van ‘oosten’ in de naam, of vanuit het noordwesten komt, we bij voorbaat al weten dat de vangsten tegen zullen vallen. Westzuidwest, zuidwest zijn superwinden, maar die waaiden bij ons alleen doordeweeks en dan zit ik dus net als de meesten van jullie op mijn werk.

 

Ik heb een zwager, laten we hem voor het gemak Peter noemen, die niet meer naar zijn werk hoeft. Die heeft iedere dag vakantie. Iedere dag! Goed, zover ben ik nog niet en dus ben ik afhankelijk van de weekenden. En in de weekenden zat de wind vaak verkeerd en als ik bij voorbaat al weet dat de vangsten tegen zullen vallen, ga ik niet vissen. Mijn zwager Peter heeft daarentegen hartstikke leuk gevangen in genoemde maanden. En tot laat in november wist hij nog mooie maatse zeebaarzen te vangen. Allemaal aan de Pennel rig met als aas mesheft.

 

Mooie zeebaars, op de mesheft...

 

Een andere spelbreker de afgelopen periode is het apenhaar. Man, man, man wat is dat irritant lang aanwezig dit jaar. Ieder jaar is er wel een periode van apenhaar, maar voor zover ik nu kan overzien is die zooi er al van begin september en pas dit weekend hoorde ik van een vismaat dat hij geen last van apenhaar had. Dit weekend is dus het weekend van de beurs in Utrecht. Eind november! De afgelopen drie maanden was dat apenhaar soms in mindere mate, maar over het algemeen zeer dominant, aanwezig. Ik weet het, je gaat je visstijl er op aanpassen, maar wat je ook bedenkt, je blijft er last van hebben. Om een tipje van de sluier op te lichten, ik vis als er veel apenhaar is zonder voorslag. Mijn lijn loopt dan ook wel vol, maar de last zit dan niet op negen tot tien meter van mijn onderlijn af, maar meer bij de overgang tussen hoofdlijn en onderlijn. Kan je net even langer door vissen.

 

Wanneer komt er eens een einde aan dat apenhaar...

 

Ik heb dus welgeteld twee keer gevist. De eerste keer was tijdens een clubwedstrijd van Zeevisvereniging De Salamander. Geheel tegen mijn gevoel in heb ik toen een plek gekozen die mij was aangeraden. De dagen ervoor waren op die plek mooie vissen gevangen. Maar toen ik er ging staan, zei mijn verstand dat dit waarschijnlijk niet de plek was waarmee ik de wedstrijd zou kunnen winnen. Toch gaan staan! Aan het eind van de wedstrijd had mijn verstand gelijk, maar omdat ik stug heb doorgevist op die aangeraden plek, moest ik het doen met maar een schamel aantal visjes.

 

Nog geen vijftig meter bij mij vandaan, een plek waar mijn verstand van ging glunderen, viste mijn vismaat Ben zich een slag in de rondte. Aan het eind van de wedstrijd zat hij verdomd dicht in de buurt van de vier meter aan vis en onze plaatselijke topper Hielke kwam met ruim acht meter vis op de meetlat naar huis. Dat zijn mooie vangsten en dan ben je lekker aan het vissen. Toch? Die dag waaide er een wind waar het woord ‘oosten’ niet in zat, maar we hadden wel apenhaar.

 

Mesheft, het kan geen kwaad om die bij je te hebben...

 

Precies een week later sta ik weer op het strand. Rustig weer, rustig water, en ja een wind met het woord ‘oosten’ er in en er was ook weer apenhaar. Kort samengevat, waardeloze condities. Maar we hadden frisse lucht nodig en de wind zou eigenlijk een beetje richting een andere hoek gaan draaien. Is niet gelukt. Ik kan er ook nog bij vertellen dat het retekoud was. Steen- en steenkoud. Eigenlijk wilde je helemaal geen visje vangen, maar als je buurmannen wel vangen en je dan ook nog eens gaan uitdagen, dan moet je er gewoon aan geloven. Een tandje bijgeschakeld en verdomd, ook bij mijn broer en ik kwamen de eerste visjes binnen. Niet zo vlot als bij Gert-Jan en Hielke, onze buurmannen, maar ze kwamen binnen.

 

Aan het eind van de vissessie bleek de mesheft het allerbeste aas. Onze buurmannen hadden dat goed ingeschat en zij vingen dan ook geregeld hun visje. Mijn broer Frank en ik deden het met zeepieren een stuk minder. Vaak kwamen die gewoon onaangetast weer aan de kant. Vanwege het apenhaar was ver gooien geen optie en moesten we ze allemaal kort onder het kantje vangen. Als je mijn vangsten als graadmeter zou nemen, zat er weinig vis onder het kantje, maar als je Hielke, met zijn mesheften, als graadmeter zou nemen, dan zat er zat vis zo vlak onder het kantje. Het goeie nieuws is wel dat ik het laatste weekend van november niet heb gevist, maar de berichten waren wel heel goed en er was geen apenhaar. Volgend weekend ga ik voor zeker vissen!

 

Een schamele hoeveelheid vis, maar ze tellen wel...

 

Het is wederom koud en weer sta ik op een strand. Dit keer op het strand van Cadzand-Bad. Ik heb inderdaad een hengel in mijn handen, maar dit keer hangt er alleen maar een loodje aan de lijn. Ik doe mee aan een workshop surfcasten! De organisator van deze workshop is Sjaak Verhage, eigenaar van hengelsportzaak De Zeebaars, inderdaad in Cadzand-Bad. Hij had drie toppers op het gebied van surfcasten bereid gevonden om alle ins en outs over het surfcasten uit te leggen. Wat te denken van de 14-voudig wereldkampioen Danny Moeskops. Deze zeer sympathieke Belg weet als geen ander hoe je een loodje moet wegzetten. Naast deze topper waren ook Didier Laroy, eigenaar van Ultracast.nl, en Rob Punselie, prostaffer voor Cinnetic, aanwezig om de aanwezigen de fijne kneepjes van het surfcasten eigen te maken.

 

Voor jullie informatie, zowel Didier als Rob gooien met gemak hun loodje richting de 250 meter. Dat lukt mij alleen als mijn lijn breekt tijdens de inworp... Ik kom er eerlijk voor uit, maar het is verdomd lastig als je jezelf een bepaalde werptechniek hebt eigen gemaakt en je het dan ineens heel anders moet doen. Kan jullie vertellen, de techniek begrijp ik, maar de uitvoering behoeft nog enige oefening. Mijn lood vloog vol enthousiasme naar links en ook naar rechts, maar daar waar ik hem wilde hebben, recht vooruit, was best lastig. Lang niet alle hengels in Nederland zijn geschikt voor een sublieme surfcastworp, maar Vercelli, in de persoon van Filip Galens, was er ook met het totale Vercelli hengelgamma wat in Nederland te verkrijgen is en laten daar nou een paar pracht exemplaren tussen zitten die wel geschikt zijn. En dat voor een prijs die echt verbaast! Laat je eens voorlichten.

 

Rob en Didier, voorbereiden workshop surfcasten...

 

Wat rest is de beurs in Utrecht. Het is alweer een jaartje of wat geleden dat ik daar geweest ben. Ik werd dan ook aangenaam verrast door het aanbod, maar ook de drukte. Ik was er op de vrijdag, meestal is dat de rustige dag, maar het was een drukte van jewelste. Toch kon je overal goed bij en was er altijd wel iemand die je advies kon geven. Ik weet, er wordt ook gedumpt, maar dat is alleen maar prettig. Een hengel van het vorige seizoen is nog net zo nieuw als toen, maar nu vaak best wel leuk geprijsd. Geldt ook voor de molens en accessoires.

 

Dit zijn die kleine zakjes waar ik naar op zoek ben...

 

Naast de dumpers kom je ook merken tegen die niet verkopen, maar alleen maar laten zien wat er aan zit te komen. Die hebben altijd mijn bijzondere belangstelling. Wil altijd heel graag weten wat er aan zit te komen. Als prostaffer voor terminal tackle is mijn aandachtsgebied het kleine spul voor de zeevisser. Warteltjes, clips, luminous beads, luminous loodjes en ga zo maar door. Eerlijk is eerlijk, maar dan zijn wij als zeevissers best wel een beetje onderbedeeld op zo'n beurs. Moest best wel een beetje zoeken, maar als je weet wat de merken zijn, kom je een verdomd eind en zie je overal zakjes met allemaal mooie spulletjes. Kijk maar eens in de rekjes en zoek eens naar de merken Tronixpro, Bonebass, Midnight Moon, Turkana, Breakaway en Gemini Genie. Zoom je in, dan zal het je opvallen dat veel van die merken een beetje hetzelfde verkopen. Verschil zit hem dan vaak in de prijs. Het is aan jou om daar een mooie keus in te maken.

 

Deze laatste foto ga ik niet toelichten, die spreekt voor zichzelf...

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.