Toffe gasten - Blog Hank Perrée

16 november 2018 | Hank Perrée

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Het hoogseizoen voor Wiesje is in volle gang. Vandaag waait het tot volledige tevredenheid van ons Detteke eens een keer. Een lekker dagje thuis voor de kapitein dus. Ons Wiesje hangt, zo lijkt het wel, puffend aan de steiger en schijnt iets te hebben van: “Hè hè; effies lekker niets vandaag!”…

 

Na enige strenge vermaningen van de bijna pensionado uit Soest moet er echter wél weer een blog komen, vandaag. Al twee keer moeten verzaken en gered door mede-bloggers John en Cor én het mededogen van bovengenoemde eindverantwoordelijke, is het dit keer toch echt D-day voor de kapitein.

 

In het hoogseizoen is het erg druk. Iedereen boekt dat het een lieve lust is. Vroeger stopte ik bij 10 opstappers, omdat ik dat eigenlijk ruim voldoende vind op de boot. Toch bleek dat tactisch niet helemaal correct, want om de haverklap stonden er uiteindelijk slechts zes of zeven vissers aan boord. Alles, maar dan ook werkelijk alles aan smoezen is daarbij de revue gepasseerd. Schoonmoeders die opgegraven moeten worden, de aap die ontsnapt is, de vismaat wiens auto kapot is enzovoort. Er zijn zelfs mensen die melden dat ze een ziek kind hebben en dan later vertellen dat hun opa een hartinfarct heeft gehad…

 

Als je dan al een smoes verzint, zorg er dan in ieder geval voor dat hij hetzelfde is. Ik heb een instinct voor smoezen. Raar en waar kunnen op een of andere duistere wijze feilloos van elkaar onderscheiden worden. Bellers hebben in deze een veel hogere geloofwaardigheidsfactor dan een appje vlak voor afvaart. Doe het ook maar niet meer. Het is veel fijner dat je zegt: “Ik durf het niet aan, want ik ben bang dat ik ziek word.” Dat werkt voor iedereen veel beter en is eerlijker bovendien.

 

 


 

Het is veel fijner dat je zegt: “Ik durf het niet aan, want ik ben bang dat ik ziek word.”

 


 

 

Het is overigens bijzonder opvallend dat er nooit schoonmoeders opgegraven behoeven te worden bij windkracht 1 Bft en een knallend wintersportzonnetje. Nee, die activiteiten vinden in zijn algemeenheid plaats bij Zuidwest 4 tot 5 en kans op een bui.

 

Heilige Antonius is overigens nu ook weer niet mijn bijnaam, zullen we maar zeggen, en zeker in het hoogseizoen zijn de op het laatste moment opduikende dubbele boekingen die steevast een keer of drie voorkomen in de periode oktober-januari een ware plaag voor het stressgehalte van schrijver dezes. Gelukkig worden deze spookboekingen immer opgelost zodat de horde die in eerste instantie in verslagen staat na het telefoongesprek waarin deze onheilstijding wordt achtergelaten, uiteindelijk in alle gevallen verblijd kan worden dat er tóch gevist kan worden.

 

02

03

04

05

Lekker de ruimte aan boord!

 

Ik vind het niet erg en ben er aan gewend. Ik maak me er ook maar niet meer druk over. Om een nakende doorstart bij een onverhoopt faillissement voor te zijn, boek ik maar gewoon 12 opstappers. Ik vaar in de praktijk bijna NOOIT met 12 man. Er is altijd wel iemand met of zonder geldige reden afwezig.  En als er dan één of twee keer per jaar toch met 12 man wordt gevaren, hebben die het in ieder geval lekker warm. Soit.

 

Dit is geen zielig verhaal; ik klaag niet en ik hoef zeker geen medelijden, want verder loopt het als een zonnetje. Het voorgaande is wél een kleine inleiding tot het verhaal van Glenn.

 

Ik stuurde Glenn een berichtje om even te weten met hoeveel personen hij de volgende dag zou zijn in verband met het aas. Trrrrringgg. Meteen gaat de telefoon. Glenn. Met een zalig Essen’s Vlaams accent krijg ik een uitzonderlijk vrolijk mens aan de lijn. Want ze kwamen morgen vissen.

 

 “Maaarrre, doeme, we zijn maar met zijn drieën. Die andere pannenkoeken hebben me laten zitten. Dan belde die af, dan belde die af en van de acht die mee zouden gaan, hebben we er nog drie over!”

 

“Tjemig Glenn. Blijf dan thuis! Het is wel een beetje duur om met zijn drieën heel de boot af te huren, of moet ik kijken of ik er nog een paar bij kan krijgen?” 

 

“Nee hoor, het is prima zo, hebben we lekker plek en we hebben gewoon zin om te vissen. Hou het maar zo.”

 

Nou was het - vermoedelijk als gevolg van de warme zomer en de daarbij behorende veel te hoge zeewatertemperatuur - op 13 oktober, de zaterdag des oordeels, op zijn zachtst gezegd nog niet echt stabiel met de visserij. De ene dag liep het prima en de andere dag diende ik heel de Westerschelde af te varen voor een karige beloning. Langzamerhand komt die stabiliteit er ondertussen in, maar in die periode stond ik net als de matrozen zo strak als een snaar. Zou de vis het wel doen vandaag?

Met knikkende knieën op weg naar un plekkie voor Cadzand. Naast Glenn en Dave bleek ook Kevin aanwezig en die had de laatste keer pech gehad met de visserij. Ook dat nog. Nou moest het gewoon goed aflopen vandaag.

 

Soms vervloek ik Neptunus als deze oude grijsaard ergens midden op de dag op zijn fluit blaast waardoor er onmiddellijk een ‘staakt het vreten’ afgekondigd lijkt te worden. Op deze dag was de baas van de zee opvallend mild voor de kapitein en zijn bemanning en heb ik hem wel 80 keer op mijn blote knietjes bedankt. Het liep.

 

06

07

Het liep...

 

Het ging nog niet echt keihard van start, maar gaandeweg ging het lekkerder en lekkerder. Mooie scharren, leuke wijtingen en zelfs wat tong. Dat alles onder een stralend zonnetje waarbij iedereen in zijn T-shirt lekker aan het hengelen was. Steeds meer werd er gegniffeld over die spijtoptanten die deze prima visserij misten.

 

Tijdens de kentering liep de lijn van Glenn op een wel heel eigenaardige manier onder de boot door. Het leek wel of er iets aan zat, maar het kon ook zijn dat het nylon onder de boot was vast geraakt. Het vastzittende ‘iets’ begon echter op een gegeven moment alsnog te bewegen en flink weerstand te bieden. Na een heel mooie dril kwam er een knaap van een gevlekte gladde haai aan boord. Zo eentje die zo verschrikkelijk zijn best deed, dat je bij aanschouwing van het beest zoiets hebt van “Ik dacht dat ie nog een stuk groter was!” Dat de krabbenrover op 13 oktober nog boven water kwam, was al een beetje bijzonder, zo laat in het seizoen. Hij werd ook nog eens op een pier gevangen.

 

Glenn is niet zo van de haaien, want: “die kun je niet eten en die moet je terug gooien”, maar de trots van zijn eerste haai ooit was wel van zijn gezicht af te lezen. Heel erg leuk.

 

08

Neptunus verleende zijn volle medewerking, met zelfs op 13 oktober nog een mooi haaitje.

 

Tijdens de kentering kwam er nog zo nu en dan een visje maar echt verschrikkelijk druk was het nu ook weer niet. Mooi de tijd voor een worstje en een soepje. Meestal is het afgaande water beter dan het opkomende, maar gezien de omstandigheden moest de ouwe Nep gedacht hebben “Ik doe er nog eens een schepje bovenop.” Tijdens de vloed begon het pas echt goed en de vis kwam als een razende binnenboord. Dave, Kevin en Glenn ontwikkelden zich tot een goed geoliede vismachine.

 

Nog maar wat langer blijven liggen en toen de bemanning niet meer op of neer kon van het hijsen, het anker eruit getrokken en op weg naar de haven. Onderweg koortsachtig en zeer intensief telefonisch overleg gepleegd met de Financial Manager van de onderneming over hoe dit op te lossen.  Dat gaat ongeveer zo: “Zeg, hoe moet ik dat met die mannen doen? 200 pp is wel un bietje veul voor een dagje scharren trekken.” “Och menneke, ge kekt maar. Tis altijd goed.” Geprobeerd ze op een sjieke manier iets tegemoet te komen maar daar wilden Glenn, Kevin en Dave niets van weten. “We hebben er zelf voor gekozen en we hebben werkelijk een topdag gehad. Meer dan de moeite waard!”

 

09
“We hebben er zelf voor gekozen en we hebben werkelijk een topdag gehad!”

 

Ze vluchtten, om niet meer naar de waanideeën van de schippert te hoeven luisteren,  het stuurkot uit en hebben nota bene de boot nog zo schoongepoetst dat het wel leek of er een witte tornado doorheen was geraasd. Nadat ze afgerekend hadden, heb ik nog geprobeerd ze iets van tegemoetkoming door de strot te wringen bij een volgende keer en dat werd dan weer min of meer mompelend geaccepteerd. Ik vraag me echter af of ze ooit van die geste gebruik zullen maken…
Toffe gasten.

 

Zo, dat was het weer. Op naar de volgende.
www.wiesje.net


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.