Bifi-worstjes, klapankers, hagel en botten in Roptazijl

29 oktober 2018 | Redactie

Nathalie van den Berg en moeder Jet van den Berg begaven zich afgelopen zaterdag naar de dijk bij Roptazijl voor het Open Frysk Kampioenschap Kustvissen 2018. Deze zeeviswedstrijd voor Friezen en niet-Friezen is een jaarlijkse traditie. Ditmaal met 51 deelnemers aan de start. Hoe zou het moeder en dochter Van den Berg vergaan? Nathalie vertelt het in onderstaand verslag.

Moeder en dochter Van den Berg vóór de wedstrijd aan de Waddendijk...

 

Open Frysk

Het ‘Open Frysk Kampioenschap Kustvissen 2018’. Dát is dus een hele mond vol. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik eigenlijk helemaal niet zo van de wedstrijden ben. Laat mij maar gewoon lekker ‘pomtiedommen’ op plekjes en tijdstipjes naar eigen keuze. En toch; op één of andere manier was dit er eentje die ik wilde beleven. Het eerste wat ik dacht: mijn moeder moet mee! Want ze houdt van kustvissen en ze is Fries! En ik dus half Fries. Het tweede wat ik dacht was: waar ligt Roptazijl en kan ik daar met euro’s betalen?

 

Het uitzicht aan de linkerzijde...

 

Roptazijl

Kort en goed: natuurlijk ging m’n moeder mee, ik geloof dat ze er precies twee seconden over na heeft moeten denken. That’s the spirit, gezellig. En dat Roptazijl? Even opgezocht: het ligt nog net niet om de hoek: een stukkie omhoog, dijkje over en hopla, je bent op je bestemming.

Afegelopen zaterdag 27 oktober was het zo ver. Om 8.00 uur deelnemerskaart ophalen, om 10.00 uur start van de wedstrijd en om 14.00 uur einde wedstrijd, waarna alleen de uitslag en de prijsuitreiking nog zouden volgen.

 

Zowaar een klein regenboogje; zou het geluk brengen?

 

Klapankers

Oké. we gingen vissen op de Waddenzee, vanaf een dijk. Wat nemen we mee? Ik weet niet wat ik dacht, maar ik zat er nogal naast, want het stroomt dus wel degelijk daar! Allemachtig, ik had dus flinke klapankers nodig. En daar begint het: ik naar m’n linkerbuurman, ietwat gegeneerd uiteraard. De beste man is extreem goed voorbereid op alle extreem mogelijke situaties en hij heeft van alles minstens tien stuks. Ik mag z’n zware klapankertje wel houden, gratis en voor niks. Nee, hij hoeft er echt geen Bifi-worstje voor - want dat zit wél in mijn standaarduitrusting. Hij zal wel gedacht hebben…

 

Yes, een bot!

 

Game on

Oké, ankers, check! Het ingeworpen ankertje ligt en het blijft liggen. Game on! Vervolgens komt er een complete wolkbreuk, met hagel, regen én een halve tornado. Van die druppels die je gezicht écht hard raken, snap je wat ik bedoel? M’n halve set-up waait van de dijk af. Ik ook trouwens. Deze strandvrouw  vindt het maar lastig manoeuvreren tussen de stenen. Middenin de wolkbreuk komt zonnestraal Tamme Smit even gedag zeggen. Correctie, hij komt ‘even schuilen in mijn luwte’. Great, da’s nieuw: een man die mij als stormparaplu gebruikt. Als hij vrolijk aan me vraagt hoe het gaat, antwoord ik rustig en weloverwogen: “Het is een moeizame start, maar ik ben niet van suiker”. Zonnestralend wenst hij me succes en vervolgt zijn pad. Richting een warme auto. Dit was dus niet zoals ik het bedacht had.

 

De eerste vis

Ondertussen denk ik aan m’n moeder. We staan een flink eind uit elkaar, niet in elkaars zicht. Redt ze het wel, tussen die keien? Glijdt ze niet uit? Tót er een controleur voorbij komt die me weet te vertellen dat Jet van den Berg zojuist de eerste vis van het vak heeft binnen gedraaid. Tuurlijk! In één keer zijn al mijn zorgen voorbij.

 

Twee van de zes in totaal...

Chanouk, de jongste deelnemer...

 

Knallen

Met mijn zorgen vertrekt ook de hagel. En de harde stroming. De natte gezichten van de deelnemers staan allemaal op standje zwaar-serieus. En toen kwamen de botten! Derde man links van me, bot. Tweede man links van me, bot. Klapankerman links, bot! En ik ook! Echt, hoe blij kan je zijn met bot vangen! Nou heel blij… Goed, dus vanaf nu is het gewoon knallen, tempo erin, ene onderlijn alvast klaar hangen, binnendraaien en weer door. Ik ben blij met m’n keuze in hengel en molen, wat een fijn spul, het werkt hier perfect. Een keer wat verder gooien, worpje met zagertjes, systeempjes wisselen, en alles een beetje uitproberen.

 

Botten

Ik vang zes botten in een uur en kan mijn geluk niet op. Ze zitten trouwens echt dichtbij, op 40 meter. Het is mijn eerste keer Roptazijl en ik trek vis uit het Friese water: het lukt! Met de komst van de vis verandert de hele energie op de dijk, mensen komen even een praatje doen, er wordt gelachen, gegeten, gedronken en wildgeplast: wat zo lastig begon lijkt perfect te eindigen.

 

Meneer Douma

Het blijft voor mij bij die zes botten. De stroming is op een gegeven moment zo goed als weg en het wordt een krabbenparadijs. Ik ben echter al content en happy. Ik ga zelfs even bij gezellig bij m’n rechterbuurman op visite. Meneer Douma, wat een baas, prachtige man. In 2016 werd hij derde op het Frysk Kampioenschap!  Maar vandaag heeft hij zijn dag niet, niks gevangen. Dus ik breng troost, een blij praatje en een Bifi-worstje! Conclusie van ons gesprek is dat het daar een prachtige visstek is, en dat het soms wat tegenzit en dat we toch wel heel erg dankbaar moesten zijn dat we daar waren.

 

Zeehoeve

De wedstrijd heb ik dus rustig uitgevist en volle bak genoten. Zelfs de keien krijg ik onder de knie en bedwing ik als een echt Fries. Wanneer iedereen eindelijk redelijk is opgedroogd krijgen we het laatste half uurtje nog even een plensbuitje toe om weer nat te worden, we moeten er allemaal om lachen. Opruimen, inpakken en op naar de Zeehoeve!

 

De nummer 1, 2 en 3...

 

Winnaars

Zo dan, wat is er heerlijk gevist op die dijk! Met de deelnemers ontspannen aan een drankje, warm en droog, een praatje hier en daar, volgt dan de uitslag. Er waren 51 deelnemers, met in totaal 283 vissen. Er is paling, puitaal, wijting, bot en spiering gevangen. De grootste bot was 44 cm! De drie absolute winnaars zijn André Kiewied – met 325 cm; Jaap Schreurs – met 308 cm, en Jaap Kossen met 277 cm vis.

 

Chinouk

Naast deze toppers is er ook Chinouk Roskam. Ze is 11 jaar en daarmee de jongste deelnemer. Ze vangt drie vissen en haar enthousiasme kent geen grenzen. Goud!

En mijn moeder? M’n moeder heeft me uiteraard verslagen, da’s niks nieuws. Mama heeft acht vissen en dat vind ik fantastisch. Zo moet het gaan: in het begin wat gestuntel, gevolgd door het genieten als je het doorhebt. Zoals de leukste vissessies: om te bewaren in het hartje.

Een woord van dank tenslotte en groot compliment aan de organisatie van Sportvisserij Fryslan! Ook voor het stukje bewustwording met de loodvervangers trouwens, gewoon goed bezig.

 

Het was een dag met glitters! Oant sjen!

 

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.