Kinderdag - Blog Hank Perrée

05 oktober 2018 | Hank Perrée

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Ha, die skipper, gaat het je inderdaad lukken om mij vandaag het materiaal van je nieuwe blog van vrijdag a.s. te mailen? Dan kan ik dat morgen laten vormgeven.” Het mailtje van onze in staat van pre-pensioen verkerende hoofdredacteur valt me rauw op het dak. Gaat die man zijn nieuwgevonden overvloed aan vrije tijd nu inzetten om mij achter de broek te zitten? Aaaaaaarghhhh…….!

 

 

In mijn tomeloze vissersbrein dat wordt gekenmerkt door een volslagen gebrek aan opslagcapaciteit is er dus iets faliekant misgegaan. Dat is neo-Hollands voor: straal vergeten! Gelukkig loeit er een dikke west 6 Bft rondom ons stulpje en dus is het vissen van vandaag opgeschoven naar aanstaande vrijdag. Het moet nog nét kunnen, blog-technisch gesproken dan. Sjeng aan de geng.

 

Geholpen door de gelukkig zeer recent binnengekomen schar en de gebeurtenissen van afgelopen zondag, hoef ik over het onderwerp slechts een viertal milliseconden na te denken. Ook al maakte ik van de afgelopen keer al een schrijfseltje, dit is een te dankbaar onderwerp om te laten liggen. Kindervisdag!

 

In mei jl. organiseerde Wiesje er al eentje en na de aankondiging op de diverse sociale media destijds waar ‘het concept’ nader werd uitgelegd, kreeg ik amper de tijd om van Vlissingen naar Ellesdiek te komen. Ramvol in nog geen uur. Smekende ouders met op de achtergrond schreiende juveniele vissermannetjes en -vrouwtjes deden de toorn van de vrouw des huizes van bizarre hoogte op mij neerdalen. “Wat ben je toch een koekenbakker. Dat kun je toch niet maken voor die ukkepukken. Organiseer er nog maar één!

 

Tja, 30 september, dat leek toen nog zo ver weg. Zou er op die termijn wel animo zijn? Naja, proberen maar. Allereerst de in een shock verkerende ouders van de in alle staten zijnde kinderen maar gebeld met het heugelijke nieuws dat er nog een vader-opa-moeder-kind-dag zou gaan plaatsvinden. Nadat op de achtergrond de diverse huizen joelend en gillend zowat afgebroken werden, was alles min of meer gerust gesteld. Nu was de boot nog niet op een aanvaardbaar liquiditeits-niveau gevuld en dus nog maar even een berichtje op het wereld wijde web gezet. Bam, weer binnen no time vol. Wie zegt daar dat de hengelsport aan het vergrijzen is? Wat een animo. Geweldig!

 

Nou is een kindervisdag anders dan alle andere bootvisdagen. Allereerst is het nu niet echt sympathiek om torenhoge bedragen uit de portemonnee van de vissende ouderen te trekken. Vandaar dat de financial manager van het bedrijf (Odetteke doet de boekhouding…) heeft verordonneerd dat de begeleidende opa, oma, vader, moeder het reguliere tarief betaalt en de ter vissing meegebrachte turf voor een bescheiden en voor iedereen op te hoesten bedragje aan kan monsteren op het schip. Zie het als een diepte-investering voor ons oudste kind Jerom. Mocht hij ooit het onzalige plan opvatten om het schip te zijner tijd te gaan exploiteren, dan is het wel handig dat de vergrijzing met de jonge aanwas opgeheven wordt en hij er ook zijn nering mee kan verdienen… Maar dat geheel terzijde.

 

Zo gaan we de vergrijzing tegen!

 

Een kindervisdag kan alleen doorgang vinden onder (bijna) ideale omstandigheden. Zeker gezien het feit dat de kinderen vaak onbekenden zijn, dient het zeetje er vlakjes bij te liggen. Het heeft totaal geen zin om met Noordwest 4 tot 5 ergens te gaan liggen honkebonken, waarbij de jonge garde als een lichtgroene kanarie overboord hangt te kitsen. Mooi weer dus. En vis…

 

En juist dat laatste kon afgelopen zondag wel eens een ietsiepietsie een probleempje worden. Ze zaten eraan te komen, dé inkomstenbron van het vaartuig, maar het was nogal wat wisselvallig met onze grote vriend schar de laatste week.

 

Desondanks afgelopen zondagochtend om 8.00 uur de in een hoge mate van extase verkerende kinderschaar voorzien van begeleidende aanhang opgepikt bij de sluis. Prachtig, al die jonge koppies die vol spanning wachten op de dingen die komen gaan.

 

Het sluizen is al een belevenis op zich. “Gaat de boot omhoog of omlaag mijnheer?” “Waar komt al dat water nou vandaan?” “Mag ik het touwtje vasthouden?” Alles drentelt over het dek, terwijl de opa’s en vaders in een soort afschermende serene rust het hengelmateriaal voor die dag aan het klaarmaken zijn. Wanneer de sluisdeuren opengaan, worden we aangenaam verwelkomd door een rustig zeetje dat vermoedelijk zeeziekte-technisch voor weinig problemen gaat zorgen. Op naar de heilige visgronden.

 

Amber.

 

Iedereen vol verwachting, maar zoals gezegd: de schippert met samengeknepen billen in verband met de wisselvalligheid van de afgelopen week. Gelukkig via de tam-tam nog wat up-to-date stekkeninformatie gekregen en met een “Hoep, zei de chauffeur, we gaan ervoor!” voer ons Wies richting de Sluische Hompels.

 

Altijd leuk om tijdens het varen het verwachtingspatroon naar een absoluut dieptepunt te krijgen. “Tja, misschien vangen we wel helemaal niets vandaag.” Of: “Je weet maar nooit of ze wel azen of er misschien nog niet zijn.” Dat was vandaag overigens niet alleen om de vreugde wat te temperen, maar ook omdat de man aan het stuur nog niet helemaal zeker was en zich alvast wat wilde indekken…

 

Bruce en Celeste.

 

 

Dit keer had ik geluk dat alle begeleiders goed konden vissen (is wel eens anders) en aangekomen op de beoogde locatie behoefde er dus weinig tot niets uitgelegd te worden. Pieren eraan en gaan met die banaan.

 

Amber, Bruce, Celeste, Seppe en Joey gooiden zich met verve in de strijd, maaaaarrrrr… het begon wel erg rustig. Het was nog niet meteen zakken, hangen zeg maar. Toen echter een van de jongelingen onder een kakofonie van geluid de ban had gebroken, begon het langzaam maar zeker beter en beter te lopen. Bot en schar kwam er boven in formaten die er niet om logen. Vooral de schar is momenteel erg mooi van formaat en zit goed in het vlees. Er ontwikkelde zich een erg leuke visserij. Opa’s en vaders blij, kinderschaar volledig ‘over the moon’ en uw schippert slaakte stiekumpjes een zucht van verlichting. Hé, hé, ze zijn er weer. Het loopt.

 

Seppe.

 

Odette zorgt altijd voor wat lekkernijen en snoep om de hopelijk niet verwachte dode momenten op te vangen. En na het wat trage begin was het gelukkig niet nodig om de snoeppot in de rondte te laten gaan. Zelfs tripletten schar dienden zich belangeloos aan. Daarnaast liet moeder natuur zich van haar beste kant zien. Een viertal bruinvissen trok rustigjes langs en iedereen kon mooi de beestjes zien als ze adem kwamen halen. Gratis en voor niets een faunatentoonstelling.

 

Ter verhoging van de feestvreugde trokken er zelfs enkele bruinvissen langs.

 

Net na de middag was er één matroosje die de enigszins aanwakkerende wind, gecombineerd met het dwars op de golven liggen, niet echt een succes vond. Vooral het zeer bereidwillig verorberde broodje worst zal hieraan ongetwijfeld mede debet zijn geweest. Huppekee, pil erin en de kippensoep werd zorgvuldig gezeefd geserveerd, waardoor er uitsluitend wat lekkere zoute bouillon over bleef. Het slachtoffer trok redelijk rap bij, maar de verder toenemende wind bracht de crew ertoe vlot in te stemmen met een kort bezoekje aan de veel rustiger Spijkerplaat. Niet in de laatste plaats omdat de schippert van dienst erg graag wilde weten of er al fatsoenlijk vis zat. Altijd handig…

 

Joey.

En - vooruit - nog een keer Celeste, nu met een tong.

 

Aangekomen op de Spijkerplaat voor het laatste uurtje het anker erin en zie:  binnen een kwartier drie prachtige tongen, wat schar en wat wijtingen voor Meeuw. Maar daarna: gebeurde er niets meer….. We hebben er nog zalig gelegen waarbij de snoeppot leger en leger werd, maar veel vis leverde dat niet meer op. Geen enkel probleem. De kudde had vis waar menig vissermens in november een beetje jaloers op is.

 

Om 16.00 uur het anker eruit voor het korte vaartje terug. In de buitenhaven de boot nog even schoongemaakt, waarbij de boot zowat naar voren duikelde van alle bemanningsleden die zich op het voordek repten. Schoonmaken was niet aan deze jonge krijgertjes besteed en dus wierpen Opa Klaas, pappa Hank en Rinaldo zich op deze zware taak, de rest van het gepeupel nagenietend van deze hele fijne dag. Alles weer veilig op de kade afgezet en na een in koor uitgesproken wel zeer welgemeend “tot de volgende keer” lekker weer rozig in de auto naar huis.

 

Wijting moet ik hebben, wijting!

 

Bij de steiger aangekomen werden we reikhalzend verwelkomd door niemand minder dan Meeuw. Die moet ook gevoeld hebben dat de wijtingen ondertussen aan het binnenkomen zijn. Het in eerste instantie geoffreerde kadetje werd minachtend terzijde geschoven, want ons trouwe gevleugelde adoptiekind had zijn gele emmertje al op de bank zien staan. Na, roetsj, vijf wijtingen binnenboord gewerkt te hebben, trippelde onze vriend nog een kwartier verwachtingsvol rond waarbij het kadetje volledig werd genegeerd. “Wijting moet ik hebben, wijting!

 

Ook ondergetekende heeft samen met zijn eega genoten van de vers gebakken eerste scharren van het seizoen, die door de kinderen, zij het enigszins knarsetandend, ter beschikking werden gesteld.

Topdag. Zo moet ik er volgend jaar meer inplannen. Als ik het niet vergeet tenminste…..

 

Zo, dat was het weer. Op naar de volgende.

www.wiesje.net

 

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.