Horsmakreel als no. 88 op de Nederlandse lijst – blog Sjors Waterschoo

21 september 2018 | Sjors Waterschoot

Sjors Waterschoot

Gepassioneerd sportvisser op zowel zoet als zout en als soortenjager altijd op zoek naar een nieuwe vissoort op zijn voortdurend groeiende lijst.

Alweer een hele tijd geleden raakte ik in gesprek met collega-blogger John Willems. Al snel draaide dit gesprek uit op de vissoorten die ik nog miste op mijn targetlist van in Nederland gevangen (en gefotografeerde!) soorten. Toen ik mij lijstje met targetvissen opsomde, merkte John vrijwel meteen op dat er nogal wat 'gangbare' bootsoortjes ontbreken! Zo heb ik nog geen mooie foto van een schol (Pleuronectes platessa) kunnen maken en nog altijd geen grote steenbolk (Trisopterus luscus) gevangen... 


John stelde me voor om eens samen met zijn visbootje op pad te gaan. En om mij dan zoveel mogelijk te helpen, zouden we een paar stekken af gaan, zodat we kans hebben om zoveel mogelijk van de doelsoorten op de foto te krijgen... Nadat die afspraak in principe was gemaakt, moesten we nog wel de juiste tijd afwachten... In de maanden nadien overlegden we nog een paar keer, waarna de keus uiteindelijk viel op 18 juni.

 

Omdat John die dag al heel vroeg wil uitvaren, nodigt hij me uit om te blijven slapen, zodat we rond 6.00 uur op de in de Seaport Marina van Ijmuiden afgemeerde visboot  kunnen staan. Wanneer ik uitstap op station Castricum, staat John al op mij te wachten. We rijden naar zijn huis, waar we voor we onder zeil gingen nog even de plannen voor de volgende dag bespreken. 

 

Wanneer ik ’s ochtend wakker word, hoor ik John al op de gang. Hij vraagt of ik er uit kom. Zo'n anderhalve minuut later sta ik beneden; ik smeer vlug de broodjes, terwijl John het aas bij elkaar zoekt. De variëteit aan aas ziet er ronduit imposant uit: kweekzagers, steekzagers, mesheften en zandspiering. Dit kan bijna niet fout gaan!

 

De fraaie Seaport Marina aan de voet van de Zuidpier van IJmuiden.

 

Eenmaal in de auto merkt John op, dat de wind toch niet helemaal ideaal zal zijn vandaag. We besluiten om er het beste van te maken... Zo'n twintig minuten later staan we in de grote jachthaven aan de voet van de Zuidpier. We maken vlug de boot 'vaarklaar' en dan zijn we los. John vaart om te beginnen richting het dichtstbijzijnde wrak en het valt me op dat dat helemaal niet zo ver weg is! Met behulp van de dieptemeter(s) bepaalt John de perfecte plek om het wrakanker vast te leggen. 

 

Wanneer we in positie liggen, laat John mij zijn favoriete onderlijn zien om hier te vissen. Die blijkt heel simpel: een drieweg wartel, met onderaan een dunnere lijn waar het lood aan komt te hangen en aan de zijkant een stevigere wapperlijn met een flinke haak. “Alleen de haak pas ik aan, aan de soort die ik wil vangen.”, geeft mijn gastheer aan.

 

  

We blijken helemaal niet zo ver te hoeven varen.

 

Omdat horsmakreel (Trachurus trachurus) hier het makkelijkst te vangen moet zijn, kies ik voor een haakmaat no. 4. John is eerder klaar om te vissen dan ik en heeft al snel twee horsmakrelen te pakken. Wanneer ik mijn aas laat zakken, duurt het ook niet erg lang voordat ik beet heb! Op het 40 grams spinhengeltje, blijkt dat best een leuke vis ook... Mijn eerste horsmakreel! Of eigenlijk…  de eerste die ik op de foto zet, sinds ik ben begonnen met soortenjagen. Dat is mijn 88ste in Nederland gevangen vissoort, exclusief betaalwater, want dat is nu eenmaal een andere categorie.

 

Mijn nummer 88 op de lijst en voor de zekerheid gaan ze allemaal op de meetlat…

 

De golven sterken alleen maar aan en daardoor wordt het nogal hobbelig. Tijdens het vissen, komen de klapstoeltjes af en toe los van de boot, zo hard golft het Gelukkig hebben John en ik echter precies dezelfde gedachte: “Nu hebben we de kans en dus zetten we manmoedig door!

 

Gastheer John beheerst het spelletje duidelijk beter dan ik…

 

Met een beetje zoekwerk, krijgen we gelukkig genoeg aanbeten. We vangen allebei een heel stel horsmakrelen, maar al snel komen ook de eerste gulletjes. John weet ze duidelijk beter te vangen dan ik. Hij zoekt het wrak af, door steeds op andere plekjes te werpen. Als hij ergens beet krijgt, dan werpt hij nog een paar keer in op precies dezelfde plek. Ik probeer hetzelfde, maar hij heeft hier duidelijk veel meer ervaring mee dan ik. John weet ook nog twee steenbolkjes te vangen, die ik er maar niet aan krijg...

 

  

… en vangt op het wrak de nodige gulletjes en steenbolken.

 

Nadat John zijn vijfde gul heeft gevangen, besluiten we om het wrakanker omhoog te halen en nog even te gaan driften. Helaas blijkt dat met de hoge golven niet te doen op de beoogde stek... Daarom kiezen we voor de luwte van Zuidpier. Met het lostrekken van het anker, begin ik me toch een beetje wiebelig te voelen van al die golven. Maar zodra we weer aan het vissen zijn, is dit zo over. We maken hier enkele lange drifts, met platte gekleurde loodjes, maar we krijgen allebei geen aanbeten. 

 

Enkele drifts in de luwte van de Zuidpier leveren helaas niets meer op.

 

De laatste drift maken we extra lang, in de hoop dat we toch nog een visje tegen komen... Helaas, geen beet. Het is ondertussen al drie uur en daarom varen we maar terug naar de haven. Daar aangekomen, schrobben we de boot goed schoon. We drinken allebei een blikje fris en besluiten dat we het best goed gedaan hebben. De deining die er stond was echt niet mis en desondanks heb ik tóch weer een Nederlandse vis op mijn lijst kunnen bijschrijven.


John: heel erg bedankt voor deze kans! Je hebt echt het allerbeste van deze dag gemaakt, geluk moet je hebben en dat hadden wij niet echt... Maar wel genoeg vis! Daarbij vond ik het erg leuk en leerzaam om je te leren kennen. Hopelijk tot snel!

 


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.