Zalige onwetendheid… | Blog Hank Perrée

15 juni 2018 | Hank Perrée

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Ik word er nu al een beetje kierewiet van. Op 8 juli komt er een gezelschap op haai vissen en reeds geruime tijd zoemt het in de rondte : “Ik wil een haai, ik wil een haai, ik wil een haai.” Met licht bravoure krijg ik regelmatig een berichtje voorgeschoteld waaruit zou moeten blijken dat het haaienbestand in de Noordzee wel eens eventjes (figuurlijk dan toch) gedecimeerd gaat worden op deze 100% zekere haaienorgie van Neptunus. Als dat maar goed komt…

Het kon nu al niet meer stuk!


Aan boord zie je het ook elke keer weer. Kees zit met megazagers, speciale onderlijnen, heremietkreeften en met vismousse à la Sergio Herman gelardeerde zachte krabben te spinzen op die o zo gewilde haai en Pietje Puk die gewoon lekker un daggeske is gaan vissen (en niet zit te wachten op haai, want: “die kan je toch niet eten…”) lepelt er met zijn driehaaks paternostertje voorzien van een haffeltje pieren een Noordzee Kanjer uit waar je U tegen zegt.

 

Gewoon lekker gaan vissen en Gods water over Gods akker laten stromen, dat werkt het beste. Simpelheid troef : die gevlekte gladde haaitjes vreten heel de dag, komen ze voorbij gezwommen dan vang je ze, komen ze dat niet dan moet je hopen dat het in ieder geval mooi weer is…

 

Een wat rare inleiding voor een kindervisdag, maar bovenstaande sloeg de spijker die dag bovenop zijn kop. Omdat de Deltavissers dit jaar om organisatorische redenen besloten geen speciale visdag voor kids te organiseren, hebben we zelf maar het een en ander in elkaar geflanst. Dat ging voorspoedig. Eigenlijk dacht ik geen weekenddagen meer beschikbaar te hebben, maar Bas en Cas brachten me op het spoor. Tweede Pinksterdag was nog vrij en dat moest hem worden. Er was erg veel animo en dus zat de vader-moeder-kind-dag in een wip vol.

 

Er stond die Tweede Pinksterdag een behoorlijk windeke uit het oosten, maar je kunt dan geweldig liggen voor de kustlijn van zeg maar Dishoek tot Westkapelle. Een plat zeetje is een must, want die kleine brakken moeten op hun vaak eerste zeeviservaring natuurlijk niet zeeziek worden. Dat platte zeetje was er. En de vis?

 

Opa Klaas en opa Wim die als deckhands mee waren had ik op voorhand ingeprent dat het H-woord niet gebezigd moest worden. Daarvan worden namelijk niet alleen lieden uit de omgeving van Castricum aan Zee heel sssenuwachtig, maar ook onze zeevissertjes in de dop. Terwijl we aan het varen waren en de kinderen genoten van het boottochtje langs de Boulevard van Vlissingen, hebben we ook de aanwezige ouders stiekempjes in de oren gefluisterd dat ze absoluut het woord haai niet in de mond moesten nemen, want dat schept maar verwachtingen…

 

zalige ontwetendheid 02

zalige ontwetendheid 03

 

zalige ontwetendheid 04

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De eerste scharren en wijtingen vlogen onmiddellijk aan dek…

 

Aangekomen op de plaats des oordeels ging om circa 9.00 uur het anker er in en werden alle hengels klaar gemaakt. Aas eraan en huppekee - alle onderlijnen vlogen in rap tempo de plomp in. Ik ben dan zelf na ál die jaren altijd een beetje gespannen. Gaat de vis het doen? Extra zenuwachtigheid is aanwezig bij de kinderdag, want als de boys en girls de hele dag naar een volstrekt stille hengeltop zitten te kijken, is dat een dodelijk saaie toestand.

 

Maar zie, nergens voor nodig, al die spanning! Nette, Cas, Charissa, Lyndsey en mijn allergrootste maat Poy kregen eigenlijk niet eens de tijd om rustig even te wachten, want de eerste scharren en wijtingen vlogen onmiddellijk aan dek. Gegil, gedoe, meten, fotograferen en een lichte vorm van grootheidswaanzin begon zich rap meester te maken van de matrozen. De dag was eigenlijk nu al goed. Bijna iedereen had in no time vis.

 

zalige ontwetendheid 05

zalige ontwetendheid 06

Stoere Poy had het er maar druk mee!

 

De hengel van Charissa bleef de eerste 10 minuten echter angstig stil. “Ik denk dat ik beet gehad heb, maar ik weet het niet zeker.” “Nou kind, draai maar eens in dan.” “Ik zit vast…” Na wat getouwtrek kwam het ‘vast’ in beeld. Een prachtige volwassen gevlekte gladde haai van 93 cm voor Charissa. Terwijl de meute de boel zowat afbrak, werd de haai in volstrekte chaos gemeten, het geslacht bepaald en na het nodige fotowerk voor het nageslacht én de reklaam voor Wiesje ging de mooie gladde dame weer retour in haar element. De jonge euforie was compleet en vooral Cas kon je overal bovenuit horen kirren. Prachtig om te zien. Binnen 10 minuten al een haai. Toe maar!

 

zalige ontwetendheid 07

Een prachtige volwassen gevlekte gladde haai van 93 cm voor Charissa.

 

Nog voordat het net weer was opgeborgen en de hengel van Charrissa was ingegooid, werd Poy tot de orde geroepen door ome Arian, want ook aan de andere kant van zijn lijn meldde zich een haai. Tsjongejonge, beter kun je het voor die kinderen niet hebben. Nadat ook Poy piepend en krakend en iets of wat geassisteerd door ome Arian op de foto ging met het beest keerde de rust kortstondig weder in ons nederige houthakkersstulpje (vrij naar Hans Teeuwen).

 

zalige ontwetendheid 07

Ook Poy raakte aan de haai!

 

Het duurde vervolgens wel een uur voordat de volgende zich meldde (ze begonnen een beetje, bijna blasé, Noord Hollandse neigingen te krijgen). “Tjemig, het duurt wel lang voordat de volgende er is zeg.” Als bijna opa heeft de Skipper van Dienst de horde vermanend toegesproken dat ze niet moesten meutefleuten want er kwam een partij vis binnen waar iedere rechtgeaarde novembervisser bijzonder blij mee zou zijn. Wijting, schar, horsmakreel, wat baars en zelfs een scholletje kwam kijken. “Oeps, die muneer met het stuur in zijn handen zal het wel weten dus we houden ons maar rustig.”

 

Toch konden ook Nette en Lyndsey kort na elkaar poseren met hun haai. Het ging dus ook op haaiengebied als een trein, want Opa Klaas kreeg diverse beten en verspeelde er nog eentje die zo keihard aanbeet, dat de hengel bijna niet uit de steun te krijgen was. Roetsch, 11,5 kilo haaklijn dwars af. Dus maar een nóg steviger haaklijn gemonteerd en opnieuw ingegooid. Zo langzamerhand een beetje tegen beter weten in, want de koek zou nou toch wel op zijn?

 

zalige ontwetendheid 09

zalige ontwetendheid 10

zalige ontwetendheid 11

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Haaienavonturen om nooit te vergeten…

 

Terwijl de Maitre de cuisine van dienst volledig in beslag werd genomen door het verwarmen van het water voor het broodje worst, ontstond er een wild tafereel in de buurt van opa Klaas. Iedereen stond aan stuurboord over de railing te gluren wat er daar nou allemaal aan de hand was. Nou ligt Wiesje al wat scheef van zichzelf, maar als er 11 man (en vrouw) aan de verkeerde kant staan, ziet het er helemaal niet meer uit. Onder deze hellende omstandigheden ontspon zich een gevecht met een loebas dat zijn weerga niet kende. Tsjongejonge, wat ging dat beest te keer. Minutenlang werd er door de slip geraasd. Was de rover bijna in zicht, nam ze weer een spurt naar de bodem. En dat keer op keer. 

 

Na verloop van tijd werd er een enorme massieve schim zichtbaar onder de boot en na wat laatste strubbelingen kwam er een gigantische dame eerst in het net en daarna kortstondig aan dek. Zo’n big had ik nog niet eerder gezien. En dan niet zo zeer de respectabele lengte van 115 cm, maar vooral het (voorzichtig) geschatte gewicht van een kilo of 10 à 11 deed deze mevrouw er monsterlijk uitzien. Met dergelijke afmetingen mag je toch reppen van een ‘specimen’ waarvan ze zelfs aan de overkant van de plas toch even stil worden!

 

zalige ontwetendheid 12

Ook Opa Bas en Pappa Klaas droegen bij aan de feestpret. En zeg nu zelf: een ‘smoothy’ van dát formaat zou ook aan de overkant van de Noordzee leiden tot blije gezichten!

 

Alsof we in een ongeloofwaardige Disney-film beland waren, riep tijdens de fotomomenten Bas van achterop: “Ik heb er ook een!” Dat gevecht verliep echter duidelijk anders en na een mooie dril kwam er een prachtige baars van bijna 60 cm boven. Als dat geen mooi plaatje opleverde, dan weet ik het niet meer. 

Om de ongeloofwaardigheid nog wat extra kracht bij te zetten, kon even later Cas ook op de foto met nog een haai, waren de broodjes worst ondertussen steenkoud en lag de complete bemanning nog na puffend aan dek. 

 

zalige ontwetendheid 13

Ook de trotse Cas mocht nog worden vereeuwigd met een prachtige haai, de zesde van deze bijzondere dag!

 

Met recht een topdag dus. Veel gewone eetvis, zes haaien aan boord en nog een stuk of vijf verspeeld. Zo’n dag heeft echter wel ook een nadeel. De zalige onwetendheid is verdwenen en de verwachtingspatronen van het jong gespuis zijn naar een te hoog niveau getild. Je hoort de Echo van Castricum stilletjes rond zoemen : “We zullen de volgende keer die emmers nog eens gaan vullen en er wat haaien uit gaan trekken…” Ach, het voordeel is dan weer dat ze bij een mindere dag goed leren dat vissen en vangen twee andere gezangen zijn!

 

Als muneer van de boot ben je dan trots en blij dat de puzzelstukjes zo mooi in elkaar gevallen zijn en op de terugweg kon ik het niet laten zachtjes het liedje van André van den Heuvel en Leen Jongewaard te neuriën: “Op een mooie Pinksterdag, samen in de zon…”
  
Zo, dat was het weer. Op naar de volgende.
www.wiesje.net


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (1)

 

Jan van Heugten

Weer een leuk verhaal schipper Hank..