Waar blijft die zeebaars toch? | blog John Willems

01 juni 2018 | John Willems

John Willems

Onze ‘Panvisser’ John Willems verzorgt de vaste visreceptenrubriek in Zeehengelsport magazine.

Mijn vorige blog eindigde ik vol bravoure: “De zeebaars is in aantocht…” Nou dat valt, tot de derde week van mei, in ieder geval bij ons in IJmuiden best wel tegen. Na twee sessies blanken kan ik gerust stellen, dat ze nog niet erg aanwezig zijn. Toegegeven: cracks als Mourat Akkouh vangen al wel zeebaarzen (jaloers; hij had ook een mooie zeeforel), maar geen aantallen en daar staan wel heel wat visuren tegenover. Daarvoor ben ik toch wel een beetje te lui en zodoende heb ik toch maar weer een wrakje opgezocht om een gul te vangen. Dat is wel heel goed gelukt.   
 
Eerste Pinksterdag was ik te gast bij Marco Haarmans, een gekende zeebaarscrack. Je hoort niet veel van hem op social media, maar ondertussen vangt-ie in alle rust zijn gestekelde vrienden. Hij nodigde mij uit op zijn boot, waarop hij recent een elektromotor heeft geplaatst. Bijna sneaky hebben we alle goede stekken afgevist met diverse soorten kunstaas. (Marco keek een beetje zuinig, toen ik voorstelde zijn boot om te dopen naar Sneaky). 
 
Wat een genot overigens, zo’n aan de gps gekoppelde elektromotor met ankerfunctie. Vrijwel geruisloos benader je de stekken en op ankerfunctie houdt de elektromotor je keurig op de juiste stek. Heel langzaam driften hoort ook tot de mogelijkheden. Je zet daartoe simpelweg een koers uit  en die wordt door die slimme elektronica ook onthouden. Daarnaast is zo’n elektrometer ook veilig, want ze zijn zo krachtig, dat zelfs je na een dag vissen nog veilig thuiskomt mocht je hoofdmotor uitvallen. Zo’n elektromotor wil ik ook op mijn boot; zeker weten! 
 
waar blijft die zeebaars 02
Het forteiland levert altijd wel vis op, voor Marco dan!…
 
Helaas, helaas; ondanks alle inspanningen kregen we, op een paar kleine stootjes na,  geen leven. Ten einde raad zijn we toen maar gaan slepen met zagers. Normaal gesproken vang je dan volop scholenbaars, maar nu moesten we het doen met twee botten en een krab. Heel eerlijk: dat was de vangst van Marco - ik had helemaal niets. 
 
waar blijft die zeebaars 03
Angstaanjagend groot, maar het water komt ook lekker in beweging…
 
Terwijl het bij ons in het noorden nog erg rustig is met de zeebaars, lijkt het in Zuidwest Nederland helemaal los te gaan. Goede berichten bijvoorbeeld uit het Europoortgebied. Lees er de Facebook postings van Mehmet Buyukyilmaz maar eens op na. Ook op zowel de Ooster- als de Westerschelde wordt zo relatief vroeg in het jaar opvallend veel zeebaars gevangen. 
 
waar blijft die zeebaars 04
In Europoort werden ze wel gevangen, maar dan toch vooral ’s avonds.
 
Tijd om medeblogger  en schipper van ms. Wiesje Hank Perée te bellen. Op Facebook zag ik al dat zijn gasten vrijwel iedere dag tussen de scharren en gevlekte gladde haaitjes door ook zeebaars vingen en dat kon hij bevestigen. Zelfs gewoon op het zand, tijdens het vissen op schar, is zeebaars bijvangst. “Waarmee vissen jullie Hank: zagers, of zeepieren? Gebruik je speciale onderlijnen?” “Maakt geen ene flikker uit!” (woorden van Hank hé) “We vangen ze gewoon aan scharonderlijnen!” Hoeveel zeebaarzen moet je daar dan wel niet kunnen vangen als je gericht op die stekelridders gaat vissen?
 
Onwillekeurig leg je dan toch een verband met de zeebaarsmaatregelen, die sinds twee seizoenen van kracht zijn. Zou de natuur zich zo snel kunnen herstellen? Die conclusie zou je inderdaad kunnen trekken, maar op de Westerschelde vangt Hank al jaren goed zeebaars van een formaat tot een centimeter of 50. Laten we de gegevens van ICES, die naar verwachting deze maand zullen worden gepubliceerd, maar eens afwachten. Waarschijnlijk geven die meer duidelijkheid. 
 
waar blijft die zeebaars 05
Aan boord van ms. Wiesje kwamen ze gewoon tussen de scharren door aan boord.
 
Ik hoop echt dat de cijfers gunstig zijn, want dan zit de kans erin dat de door de Europese Commissie opgelegde baglimit voor de sportvisserij toch weer wat wordt aangepast. Al is het maar dat liefhebbers dan in ieder geval één maatse baars per visdag mee naar huis mogen nemen.  In dat geval kunnen we weer ongestraft genieten van deze heerlijke vis en dat zal het draagvlak voor de huidige én toekomstige maatregelen beslist verbeteren. Veel zeevissers zijn nu eenmaal van het principe Catch & Enjoy. En wees nu eerlijk: als je op zee vist, is en blijft het eten van je zelf gevangen zeevis van toegevoegde waarde…
 
Nu het met de zeebaarsvisserij nog niet zo liep, hadden we in ieder geval wél wat meer tijd om andere dingen te proberen en is het bijvoorbeeld gelukt om met de eigen boot richting de wrakken te gaan. Targetvis was ‘zomergul’ en dat is goed gelukt. Hoewel de visdag slecht begon… ’s Ochtend aangekomen in de Marina Seaport van IJmuiden is het eerste wat ik doe het starten van de motor. Dan kan die alvast enigszins warm lopen. Dit keer was er echter helemaal geen beweging in te krijgen. Daar sta je dan met je goed gedrag. Vroeg opgestaan. Volop aas mee. En een teleurstelling voor Mourat, die een dagje met me mee kon…
 
Na bestudering van de accu’s en de bedrading bleek een en ander slecht vast te zitten. Waarschijnlijk onvoldoende gecontroleerd na het opladen van de accu’s een week voordien. Gelukkig heb ik het op kunnen lossen en daarna klonk het verlossende starten van de motor. We keken al weer wat blijer. Helaas kreeg ik vervolgens de plotter en dieptemeter niet aan de gang. Op zich niet zo’n probleem, want sommige wrakken kan ik vinden door te kijken naar de wervelingen in het water. Tja, op het moment dat we ter plekke waren was er nauwelijks stroming en dus ging die vlieger ook niet op. Mede dankzij hulp van een ander visbootje lagen we uiteindelijk toch op het wrak. Kijk: zo kan het dus ook en nogmaals bedankt voor jullie hulp!
 
Een uurtje later was aan de wervelingen te zien dat we ondanks alles toch precies op de hotspot lagen. Mourat begon toen meteen ook leuk te vangen met zijn beaasde muppet. Ongelooflijk, wat waren de gullen ‘hongerig’. Zelfs bij relatief kleine gullen was de muppet bijna niet meer te zien. Dat mag je gerust aasdrift noemen. Ook op het buurbootje met de behulpzame vissers liep het lekker. 
 
waar blijft die zeebaars 06
De actie is heel verleidelijk, vooral als je ermee dropshot.
 
Toen de stroming er wat uitging ben ik mijn favoriete vistechniek gaan toepassen: dropshotten met aas. Daarvoor gebruik  12/00 gevlochten lijn, voorzien van een stukje 35/00 nylon als onderlijn met daarop een kort haaklijntje 55/00 fluorocarbon met haak Gamaktsu F314 nr 1. Als aas een cocktail van twee- drie zeepieren en een mesheft, die ik alleen door de kop aansla om een soort octopus effect te krijgen. Om het spulletje op het wrak te krijgen gebruik ik een peerloodje nr. 3. Klopt, dat is heel licht, maar dat kan omdat mijn hoofdlijn weinig stroming pakt. Bovendien wil ik dat de aasaanbieding over het wrak danst, op zoek naar een gat in het wrak. Dat lukt niet met zwaardere gewichten. Nou dat gat in het wrak heb ik gevonden en toen ging het helemaal los. De koelbox raakte zo al snel gevuld met heerlijke gullen van 40 tot 60 cm. Mooi maatje om lekkerbekken van te snijden. 
 
Wil je ook goed kabeljauw leren snijden? Meer informatie lees je op www.visling.nl voor praktische en gezellige workshops.
 

 

 

 

waar blijft die zeebaars 07

waar blijft die zeebaars 07

Wat waren die gullen ongelooflijk gulzig…

 
Wel jammer dat er gedurende de hele maand mei zoveel oostenwind heeft gestaan. Die windrichting heeft namelijk echt een nadelige invloed op het strandvissen. Het kustwater wordt één dikke drab. Desondanks heb ik een in de derde week van mee een heel leuke visdag gehad met de mannen van het korps Sonik De Egmonden. Samen met een vismaatje werd ik uitgenodigd om te gaan vissen met Portugeese onderlijnen. Een techniek die ik absoluut niet beheers en graag wil leren. 
 
 
“Als jij en je maatje je nu om halfdrie uur in de middag melden bij onze loods in Egmond aan Zee, dan verzorgen wij het vervoer en als bonus een barbecue aan het strand.” Geweldig toch!
 
waar blijft die zeebaars 09
In alle vroegte een medebezoeker op de parkeerplaats aan het strand.
 
Veel te vroeg waren vismaat Peter en ik bij de loods. Eigenlijk kun je dat geen loods noemen (en zeker geen schuur), maar betreft het een heuse man cave. Tot aan de nok toe gevuld met hengels, molens en materialen te kust en te keur. Allemaal geïmporteerd en verzorgd door Jeroen van ‘t Veer, consultant van de ‘Weekend Warriors’. Het koffieapparaat en de gezellige korpsleden maken het tot een ultieme man cave. Werkelijk een zoete inval, waar iedereen welkom is. Hier bespreken de mannen de uitslag van afgelopen wedstrijden en maken plannen voor komende uitdagingen. Hier ontstaan nieuwe ideeën voor onderlijnen en vistechnieken. 
 
waar blijft die zeebaars 10
Dat mag je toch met recht een ultieme ‘man cave’ noemen…
 
Wil je hier meer over weten? In Zeehengelsport Magazine nr. 361 doe ik uitgebreid verslag van deze bijzondere visdag, de technieken en een ‘heul leuk’ nieuw feedertje van DAM. Om alvast een tip van de sluier op te lichten: Er zijn twee soorten vis gevangen, waarvan de naam begint met een t…
 
waar blijft die zeebaars 11
En dan toch eindelijk mijn eerste zeebaars gepakt.
 
En dan toch……. Eindelijk mijn eerste zeebaars gepakt. Aan een witte shad en hij was nog aan de maat ook. Wat een geluk, want je gaat toch aan jezelf twijfelen na twee keer blanken. Mijn eerste stekel dit jaar en deze zwemt uiteraard weer. Volgens Marco keek ik er een beetje zuinig bij…
 
Tot de volgende keer.

Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.