Gepen met de Boonmannen | blog Michel van Spankeren

18 mei 2018 | Michel van Spankeren

Michel van Spankeren

Student MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit en gepassioneerd zee- en roofvisser.

Tijd! We hebben er nooit genoeg van in ons leven. Na mijn laatste keertjes ontspannen langs de waterkant vloog de tijd voorbij en zonder dat ik een hengel aanraakte zaten we alweer in mei... 

 

De afgelopen maanden rondde ik mijn tijd als student af en trok ik om de kosten wat te drukken weer in bij moederlief in Zeeland. Meeuwen die op de vroege morgen in de verte discussiëren over de prachtige zonsopkomst, golven die vanuit de achtertuin hoorbaar uitrollen over de machtige dijk en hun zilte aroma door de lucht verspreiden en zware scheepsmotoren die zwoel en rustig het ritme van de dag aangeven. Het is heerlijk om weer even ‘thuis’ te zijn en hoogtijd voor een lekker potje hengelen.  

 

Zo halverwege mei begint de beet voor wat betreft de welbekende ‘meivissen’ (de diverse zomergasten die steevast zo’n beetje in mei arriveren; niet te verwarren met de elft (Alosa alosa) en de fint (Alosa fallax)  die van de riviervissers ooit de naam meivis mee kregen…) er flink in te komen. Bij de steigers en sluizen is het al een paar weken schouder aan schouder haring takelen en vanaf dijken en pieren zien de eerste gepen van het seizoen zich vergezeld raken door het zilveren peloton. Vooral die snavelbekjes, de visuele visserij en de acrobatische vechtstijl van de geep is waar ik na zo’n tijd ‘droog staan’ naar uitkijk. Het ontbrak mij echter aan de tijd om er eens goed op uit te trekken. Vrijwel het enige moment dat ik beschikbaar had, zou de middag van 15 mei zijn. De getijdentabel gaf aan dat het hoog water om drie uur ‘s middags zou vallen en dat zou met een beetje geluk precies goed uit kunnen komen voor een potje gepen. Ik vis namelijk het liefste met het opkomend water en dat betekende in dit geval dat ik op zijn laatst rond een uur of twaalf naar de waterkant wilde vertrekken. 

 

Jammer genoeg had ik mijn planning wel heel optimistisch in elkaar gezet en toen ik eindelijk de voordeur binnenliep, gaven de wijzers op de klok al 13.00 uur aan. Ik was dus eigenlijk al aan de late kant en twijfelde daardoor of ik er nog op uit zou trekken. Eer ik mijn spullen bij elkaar had en opgetuigd aan de waterkant stond zou ik zeker al een uur verder zijn. Verzonken in gedachten vervaagde mijn blik op de klok en hoorde ik ergens in de verte alleen het getik van die onstopbare secondewijzer. “Tik, tak, gaan, niet-gaan, gaan, niet-gaan…“ 

 

Ik twijfelde, ook al omdat ik de volgend dag voor een weekje op vakantie naar Italië zou gaan en daardoor wéér een weekje vissen zou moeten missen, de hengels gingen immers niet mee. Na een minuutje brak ik los van het hypnotiserende getik van de secondewijzer en liep ik naar zolder. Ik pakte de spullen bij elkaar, maar zeker van mijn beslissing was ik nog steeds niet. Zelfs tijdens het inladen van de auto twijfelde ik nog: ”Ga ik wel genoeg kunnen profiteren van het opkomend getij?” Die misselijkmakende twijfel was nergens voor nodig en uiteindelijk vermande ik me. “Kom nou, niet zo moeilijk doen, gewoon gaan!” 

 

gepen met de boonmannen 02

Het lentezonnetje had méér geepvissers naar de dijk getrokken!

 

Eenmaal aangekomen bij het gepenstekje stond er al een autootje of tien file geparkeerd in het hoge gras. Ik maakte mijn weg langs de wagens naar het water en het viel op dat ik maar één Nederlands kenteken spotte tussen de bolides van onze zuiderburen. Had men daar in België toevallig een vrije dag? Toen ik boven op de dijk stond, bleek inderdaad dat alle auto’s bij vissers hoorden. Een grote groep Belgen had zich rond het puntje aan de dijk geschaard en trachtte die lekkere vette gepen vanaf daar te belagen. Ze hadden vast te letterlijk gelezen dat veel stroming gunstig was voor de geep en waren afgegaan op de kolkende watermassa die zich bij het puntje manifesteerde. Gelukkig maar, want mijn favoriete plekje lag aan het veel minder interessante stukje rechte dijk dat er daarom bijna helemaal verlaten bij lag. 

 

Terwijl ik over het pad liep, tuurde ik naar het water en de hengels en zag tot mijn verbazing maar weinig actie. Geen springende gepen, geen dansende dobbers, geen vis, misschien was ik nog te vroeg. De laatste vissers die ik passeerde, stonden hun hengels ook nog maar net op te tuigen en stonden al verdacht ver van de mensenmassa die zich rond het puntje had geschaard.

 

Verdorie, het bleken vismaat Jeffrey Boonman en zijn opa te zijn! Ook Jeffrey dacht na zijn werk nog even te genieten van het heerlijke zonnetje en had daarom zijn opa meegenomen om een paar geepjes te vangen. Ik schaarde mij onder het mom van gezelligheid bij de Boonmannen en tuigde ook mijn hengels op. 

 

Gepen met de boonmannen 03

De eerste Groene Samoerai van het jaar!

 

Direct bij de eerste worp van zowel Jeffrey als mij, melden de eerste snaveltjes zich en werden we getrakteerd op een knap staaltje Zeeuwse acrobatiek. De gepen proberen zich tevergeefs al springend en schuddend te ontdoen van de haken, een ware lust voor het oog van de sportvisser. Beide vissen werden weer aan het ruime sop geschonken, omdat de mijne in mijn ogen te klein was en Jeffrey überhaupt niet van plan was om vis mee terug te nemen naar huis. 

 

De volgende gepen die zich aan mijn zalm reepje vergrepen, waren echter van beter formaat en gingen mee naar huis om op een later moment gerookt te worden. Daarnaast kreeg ik van Jeffrey de vissen mee die hij onfortuinlijk diep had gehaakt en dus een lagere overlevingskans hadden dan hun minder beschadigde soortgenoten. Na een tijdje had ik zo een paar mooie vissen in de ton en gooide ik met een beetje pech mijn oude voorslagknoop aan het zware materiaal door midden. Tja het zat er aan te komen… 

 

Gepen met de boonmannen 04

Een perfect moment om van hengel te wisselen

 

Het bleek een perfect moment om van hengel te wisselen omdat er op dat moment wat dichter onder de kant wat roering in het water ontstond. Die beweging bracht de vis binnen werpbereik van het lichtere materiaal. Mijn spinhengeltje met een opstelling à la forelvissen in de vijver stond klaar om zich te meten aan een zilte zomergast. Op hoop van zegen wierp ik het lichte materiaal zo ver mogelijk uit en zette ik voor de gein de GoPro op mijn hoofd eens aan; je weet maar nooit. Na de eerste paar halen dreunt een lekkere tik door op de hengeltop en sta ik met een dikke grijs een mooie geep te drillen aan mijn sportievere opstelling. 

 

Na een paar uurtjes stond ik stiekem toch al een tijdje in het afgaande water te vissen en ging de beet er compleet uit. Ik ruimde daarom voldaan mijn spullen op en maakte mijn weg terug naar de auto. Dat de Boonmannen (die al eerder vertrokken waren) lekker hadden staan te vissen, was niet onopgemerkt gebleven en ik werd tijdens het inpakken daarom aangesproken door Walter, een Belgisch medevisser. Hij zag dat wij de ene na de andere geep het water uit toverden, terwijl zijn teller bij één verspeelde geep bleef hangen. Logischerwijs vroeg Walter mij naar wat tips, die ik hem maar al te graag gaf. Als bedankje kreeg ik van Walter een koud blikje cola dat hij in de auto bewaard had. Dat ging er wel in na zo’n middagje bakken in de zon, wat een topgozer die Walter! 


Bovendien had hij mij op het idee gebracht om in mijn volgende blog op deze website wat meer informatie uit de doeken te doen over mijn manier van geep vissen. Stay tuned!

 

Gepen met de boonmannen 05

 

Zie ook Instagram:
@chasing_scales


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.