Geen visvakantie, maar wel vissen op vakantie | Blog Hank Perrée

13 april 2018 | Hank Perrée

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Geen visvakantie, maar wel vissen op vakantie. Wat is dat nu weer voor een vraag? Dat is toch precies hetzelfde? Nee dus. Als je een week naar Noorwegen gaat met een stel maten is dat een visvakantie. Aan het einde van de winter, als de vis paaineigingen heeft en ons Wies ze niet echt goed meer kan vinden, dan is het tijd voor de Odetteke-vakantie. Maar dan wél met het daaraan onlosmakelijk verbonden ‘Vissen-op-vakantie’.

 

De eisen aan deze winterontvluchtingsvakantie zijn dat er een lekker strand is, goed weer, leuke terrasjes, marktjes en vooral ook de mogelijkheid tot contact met de lokale bevolking. Dit jaar koos de Boss-Lady (zo werd Odette steevast genoemd) voor Gambia in West-Afrika en dat is volledig uit de klauwen gelopen…

 

Nadat de zonlocatie is gekozen, stijgt het gebruik van onze PC met ontelbare Gigabytes, want het zou leuk zijn als er ook een visje te vangen is. Je kunt uit een wat verder verleden wel leuke vissige dingen vinden van Gambia, maar nu lijkt het er toch op dat Senegal en Guinee-Bissau meer in the picture staan. Om echtelijke spanningen te voorkomen werd een eventuele switch al snel verworpen en ploegde ik door op het wereld wijde web op zoek naar wat Gambiaanse visavonturen.

 

Zo kwam ik in contact met Alieu Mbye. Kapitein op mv. Saint Helena Yellow Boat. Een Rana. Ik heb iets met Rana’s. Zelf heb ik ooit de (volgens mij) enige volledig open 17 voets in Nederland gehad. Op Curaçao heb ik later diverse avonturen beleefd met Deckie Dirks eveneens open Rana en ook mv. Saint Helena bleek van het voornoemde type. Dat moest dus wel goed zijn.


De Yellow Boat paste precies in het vakantievissen. Afspreken om een uur of negen ’s ochtends en dan om een uur of één weer terug op het strand, zodat na het vissen de marktjes, excursies en het lekkere zeer betaalbare eten beter pasten bij de Boss-Lady. Ik geloof dat ik uiteindelijk in de twee weken die ons ter beschikking stonden een keer of vijf mee ben geweest. Ook, erg leuk, de boot nog gedeeld met Brian, die hier nota bene vlak bij mij in de buurt woont en ook met Nico en Laura uit Garderen. Laura die eigenlijk niet hoefde te vissen, bleek aanzienlijk beter tegen zeeziekte bestand als haar Nico. Ergo: Nico was vooral met zichzelf en de vloek van Neptunus bezig en Laura viste de sterren van de hemel. Over het zwakke geslacht gesproken!

 

geen visvakantie 02

Ons van alle gemakken voorziene Big Game Yacht ligt klaar…

 

Alleszins betaalbaar was het een avontuur om met dit wel geëquipeerde Big Game jacht het ‘ruime’ sop te kiezen. Zoals in deze contreien gebruikelijk is, was ook dit schip voorzien van alle gemakken die een visserman zich maar kan wensen. Boot, anker met touw, buitenboordmotor met tank. Dat is het. Moderne apparatuur is ver te zoeken. Geen GPS, geen dieptemeter, geen marifoon. En dat is handig, want als die er niet opstaat kan het ook niet nat worden… In het hoofd van Alieu bleken alle plekjes en dieptes in geprogrammeerd en dat bleek uitermate goed te voldoen.

 

De tewaterlating van ons jacht was een belevenis op zich. Op een trailer die in Nederland in geen honderduizend jaar meer de weg op zou mogen, staat de Yellow Boat fier te pronken op het strand. Waar Alieu ze vandaan haalt, weet niemand, maar op het moment suprême duikt er uit het niets een achttal Gambianen op die hulp bieden. De trailer wordt door het mulle zand naar het water geduwd, de boot in zee gekieperd en omgedraaid en dan klauter je erin terwijl de boot nog bijna op het droge ligt. Alieu erbij en de acht helpers duwen de boot naar dieper water. Dat is nogal een exercitie, want er staat een, laten we het voorzichtig zeggen, behoorlijk brandinkje. Elke zichzelf respecterende Nederlandse strandbootvisvereniging zou de wedstrijd onverbiddelijk afgelasten, maar daar in Gambia denken ze er anders over. Loerend over de zee naar de golven geeft Alieu op een bepaald moment het sein en met de Yamaha 15 pk op full throttle knalt het door de hoge maar korte branding. Na een meter of 50 zijn we er doorheen, de hulptroepen zeiknat in het water achterlatend.

 

Na een 400 - 500 meter stopt het vaartuig. Als echte Hollander vermoedde ik een onvermijdelijke motorstoring, maar niets bleek minder waar. Anker eruit en vissen maar. Zoals van tevoren al netjes meegedeeld zou het bodemvissen worden. Het water was door de vele wind van de voorgaande periode veel te bruin en dus was trollen geen optie. Dat was overigens helemaal niet erg. Ik geloof niet dat je deze visserij 50 keer achter elkaar moet doen, maar door de soortenrijkdom is het verschrikkelijk amusant om te beleven. 

 

geen visvakantie 03

geen visvakantie 04

De soortenrijkdom maakt de visserij verschrikkelijk amusant om te beleven. 

 

De visserij is erg eenvoudig. Alieu zorgt voor aas; overwegend grote garnaal en soms een bongavisfileetje als aanvulling. De onderlijn is een technisch hoogstandje waar menig Nederlands onderlijnenbouwer jaloers op zou zijn. Men neme een anderhalve meter 50/00 waarin vier lussen worden geknoopt. De twee middelste lussen knip je door, zodat haaklijntjes ontstaan. De bovenste gaat aan de hengelwartel en aan de onderste komt 80 gram lood. That’s it. Garnaal op de haak en gaan met die banaan.

 

Het hoofddoel (voor Alieu dan toch) is Butterfish, een wat raar magoggel dat tot wel 10 à 12 kilo zwaar kan worden. Het lijkt wel een beetje op een ballonvis maar dan langgerekt. Het voornaamste kenmerk is een stel papegaai-achtige tanden waar je écht niet met je fikken tussen moet komen. De 50/00 lijn wordt bij tijd en wijle moeiteloos afgebeten en ook een niet gesmede rvs haak verliest het soms van de vervaarlijke bek. Krijg je alleen een oogje van de haak en een stukje steel terug. Ook leuk…

 

geen visvakantie 05

De dagvangst klaar voor de verkoop op het strand.

 

Op dit vrij ondiepe water is het gewoon leuk vissen, want die butterfish doet echt zijn best. Het is een zeer smakelijke vis en Alieu verdient er dan ook een extra zakcentje mee door de vis meteen vanaf het strand te verkopen. Naast die vrij algemene butterfish heb ik er allerlei kakeluuten gevangen in een variëteit die het avontuur extra leuk maakte. Ladyfish, Angelfish, pijlstaartroggetjes, Croaker, Catfish en nog meer van al dat fraais, waarvan ik de naam al weer vergeten ben. Ideaal plekje voor de soortenjagers om hun aantallen wat op te schroeven. Zelfs (kleine) barracuda’s wisten de garnaal op de bodem (ja, ja) moeiteloos te vinden.

 

De terugvaart heeft wel wat weg van de heenreis. Op een 100 meter van het strand steekt Alieu zijn vuist omhoog en de acht voor mij volstrekt onzichtbare helpers maken zich her en der los van het strand en vangen de door de branding surfende Rana op. De reeds klaargezette ‘trailer’ wordt onder de boot geschoven en in no time staat alles weer hoog en droog op het strand. Werkelijk knap hoe vlot dit gaat. In nog geen drie minuten is heel de actie afgerond. 

 

geen visvakantie 06

Brian met een lievvv baracudaatje.

 

Even een zijstapje. Alieu is arm. Gambia is echt nog een derdewereldland. Ze hebben daar namelijk niets aan natuurlijke grondstoffen. Geen olie, geen tin, geen goud, niets. Buiten wat uitvoer van Mango’s naar Senegal is er geen export. Ze hebben alleen de toeristen. En doordat ze ook nog een regenseizoen hebben van een maand of vier (van juli t/m oktober) zijn die toeristen er dan ook niet. Zo verdient ‘de gewone Gambiaan’ dan ook slechts 30 euro. Per maand wel te verstaan. Mocht er nog eens iemand zijn die zich verontwaardigd uitspreekt over de verhoging van het eigen risico van de zorgverzekering, dan nodig ik hem of haar graag uit om op mijn kosten een weekje bij een arbeidersfamilie in Gambia te verblijven. Wordt er nooit meer over ziektekosten gepraat…

 

Omdat er vóór onze vakantie al een leuk contact was ontstaan met Alieu, hadden de Boss-Lady en ik voor onze vakantie besloten om een inzamelingsactie voor de mensen daar te houden. Vooral dankzij de Facebook-vrienden is dat een succes geworden. Beetje te groot succes soms wel. In huize Ellewoutsdijk leek het wel een uitdragerij en nadat de stofwolken waren opgetrokken, bleken er 57 bananendozen in de vrachtwagen van de Stichting Goods for Gambia te staan. De onvermijdelijke stress die soms ontstond als ik weer eens met de oude Volvo Station vol met fietsen, naaimachines, gereedschappen, visspullen het erf op kwam scheuren, werd volledig teniet gedaan door de blije gezichten van de mensen ter plekke als ze de spulletjes in ontvangst namen.

 

Hoewel dit werkelijk geen pepernoot te maken heeft met vissen, wil ik toch een klein stukje van dit blog wijden aan de soms desperate houding van de mensen. De rillingen lopen nog over mijn rug.

 

We waren uitgenodigd om te komen lunchen bij Ousman. Een beetje gek was het wel.  Het gezin bestaande uit vader, moeder en zes kinderen vertrok uit de ‘woonkamer’ en alleen Mariama, de vrouw van Ousman bleef bij ons, terwijl wij aten. Twee ovale megaborden rijst met een visschotel . Rijst in een hoeveelheid waarvan het gezin gemakkelijk twee dagen kon eten.

 

geen visvakantie 07

Die ongelooflijke gastvrijheid doet je je haast schamen voor de welvaart die wij zo voor lief nemen…

 

Nadat we totaal uit elkaar ploffend nog even op het piepkleine buitenplaatsje zaten, kwam de een na oudste dochter van Ousman er eventjes bij zitten. Tien jaar oud en werkelijk een snoepie om te zien. Voor de grap zei ik in het Engels, zodat Ousman en Mariama het ook konden volgen, tegen Odette ; “Dat is een prachtig meisje, die nemen we mee naar Nederland.” We schrokken werkelijk van het antwoord van Ousman en wisten ons er geen raad mee. “Dat is goed, zei Ousman ik bespreek het even met Mariama en dan kan ze mee…” Moet je eens even over nadenken. Zo arm dat ze in twee minuten hun kind zouden afstaan omdat de toekomst van die kleine in Nederland gegarandeerd beter is dan in Gambia. Dan word je toch even met de neus op de feiten gedrukt en de enorme verschillen die er in de wereld zijn. Verschillen die alléén te maken hebben met wáár je per ongeluk bent geboren!   

 

Terug naar het vissen. Ook vanaf het strand is het gewoon leuk. Ik had een zware karperreishengel meegenomen, waarmee met een beetje goede wil een 100 grams ankerloodje weggeslingerd kon worden. De aasaanbieding vertoont opmerkelijke overeenkomsten met het bootvissen. Ook hier de welbekende lussenonderlijn. Niet te moeilijk dus. 


Het fijne van het strandvissen was dat ons hotelletje aan het strand lag met een klein barretje bijna op de waterlijn. Kon Odetteke lekker een glaasje wijn drinken, terwijl haar stoere visserman na tot zijn oksels in het water gestaan te hebben terug ploeterde door de branding. Na terugkomst op het strand lekker kwebbelen met elkaar. Zo krijg je dus echt geen heibel omdat je gaat vissen...

 

geen visvakantie 08

geen visvakantie 09

Zo krijg je dus echt geen heibel omdat je gaat vissen...

 

Hier weliswaar wat minder aantallen dan bij het bootvissen, maar zeker niet minder leuk. Als je zo’n Butterfish 130 meter door de branding moet sleuren of een pijlstaartroggetje vangt onder een lekker warm avondzonnetje, heeft dat zeker zijn charme.

 

Het grappigste avontuur heb ik voor het laatst bewaard. Voor een paar losse centen kun je in Gambia overal komen met de taxi. Een goed kantvisplekje is Denton Bridge. Een eigenaardige locatie. Over een uitloper van de Gambia rivier loopt een nieuwe brug over het water richting Banyul. De oude brug ligt min of meer in elkaar gestort pal naast de nieuwe brug. Blijkbaar weet de goegemeente daar dat je er niet meer overheen kunt rijden, maar een onwetend iemand zou er pardoes het water in knallen. Geen borden, geen versperring, geen waarschuwing. Gewoon uit je doppen kijken dus.

 

Vanaf die oude brug wordt met de beproefde Gambiaanse lussenonderlijn met garnaal ook van alles gevangen. Vermoedelijk mega-pijlstaartroggen meldden zich daar, edoch daartegen bleek de reishengel toch echt niet bestand. Gewoon met gruwelijke vaart door de slip raggend de vertwijfelde visser met een flodderend stukje Dyneema achterlatend. Vette pech. Naast Angelfish, baarsachtige individuen, Jellynose en de onvermijdelijke butterfish kreeg ik er een volledig niet meewerkende bodembewoner aan de haak.


Meters lijn door de slip trekkend vond onze vrolijke Frans de ingestorte brokstukken van de Denton Bridge mateloos interessant als schuilplaats. Het kreng zwom zich muurvast. Vroeger had ik een touwtrekwedstrijd begonnen, maar door schade en schande (en het vorderen van de leeftijd) wijs geworden, deed ik wat ik dacht dat goed was. Helemaal niets.

 

Dat bleek een gouden ingeving, want na een seconde of 40 (wat duurt dat dan vreselijk lang….) begon er weer wat te bewegen aan de andere kant van de hengel. Yes, hebbes. Oeps, niet dus. Na wat getrek bleek het beest er echt geen zin in te hebben en hervond zijn beschermde locatie. Alles muurvast. Geleerd van de vorige keer en zo herhaalde het spel zich nogmaals. Na enkele vruchteloze pogingen lukte het uiteindelijk om de geschubde vriend weg te krijgen van de brokstukken van de oude brug, maar de pijlers van de nieuwe brug vormden een prima nieuwe speeltuin voor onze rakker aan gene zijde van de hengel. Raspend schuurde de 13/00 dyneema langs de pijlers en toen ik dacht dat het nooit meer goed zou komen, gaf het beest zich langzaamaan gewonnen. Nou stond ik daar op een vier meter hoge brik en brak brug en dat beest lag beneden. Omlopen was geen optie en dus hard gefloten naar twee wat oudere Gambiaanse broeders in Petrus die een eindje verderop met een werpnet aan het vissen waren. 

 

geen visvakantie 10

De strijd in mijn voordeel beslecht…

 

Loeiend van enthousiasme stortte de oudste van het zeer gepensioneerde tweetal zich tot over zijn middel in de kolkende Gambia rivier en wist de Black Grouper te landen. En toen kwam er een duivels dilemma. Wat een prachtbeest. Als ik alleen zou zijn geweest, had ik hem onherroepelijk teruggezet. Er werd echter door de twee pensionado’s zo verliefd naar het aanstaande koningsmaal gekeken, dat ik hem maar weggegeven heb. Voor twee families weer twee dagen eten en wat moet je dan als bevoorrechte westerling…

 

En dat grappige dan? In ruil voor de vis moesten er natuurlijk wat foto’s gemaakt worden. Uitgelegd hoe en wat (zo’n telefoon hadden ze nog nooit gezien) werd er zeer geleerd wel een minuut overal op geklikt. Eerst maar eens kijken of het goed gegaan is. De selfie knop was moeiteloos gevonden en er bleken uitsluitend twee grijze Gambianen in allerlei poses op het apparaat te staan. Na een stoomcursus ‘Van dat knopje moet je afblijven…’ lukte het blijkbaar beter. Schaterlachend en met pret voor tien kwam als één woord uit de pensionado’s: “Oooohhhhh, now I see you…”

 

geen visvakantie 11

De selfie knop was moeiteloos gevonden…

 

Zo, dat was het weer. Op naar de volgende.


www.wiesje.net


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.