Simpele oplossing voor een rotsvaste driepoot

08 april 2018 | Jan Willem Wijnstroom

Leve de checklist! Alle spullen ingeladen, het schemert al en over een half uur staan we aan het strand. Dan toch voor alle zekerheid nog de gebruikelijke vraag of we alles wel hebben: hengels, aas, box, strandkar, handdoek, thermosfles…. S(..)t - de strandsteunen! Even stoppen dan maar en ja hoor, ze liggen gewoon achterin. Daar gaan we weer, op naar het strand…

 

Iets vergeten betekent in het slechtste geval niet vissen of min of meer gehandicapt, afhankelijk van wat er onverhoopt thuis is gebleven. Gehandicapt zou ik mij zeker voelen als ik mijn strandsteun (tripod oftewel driepoot) of twee essentiële onderdelen daarvan zou vergeten. Als ik mijn driepoot nu zou vergeten is er maar één optie: terug naar huis en opnieuw beginnen. En toch maar weer de checklist gebruiken. Nooit zou ik namelijk ook met een andere dan mijn eigen tripod willen vissen. Ik wil de absolute zekerheid hebben dat die hengelsteun niet omgaat en dat ik rustig even weg kan lopen tijdens het vissen of kan beazen of onthaken zonder dat onbestemde gevoel van: staat ie er nog? Die zekerheid heb ik wel, maar dat vraagt wel om wat knutselwerk. Daarover gaat deze bijdrage. 

 

Stukje historie 

De naam zegt het al: een strandsteun is een onmisbare hulp. Vis je met bodemhengels vanaf de kant, dan is enige vorm van steun van de hengel(s) een voorwaarde om deze hoog en vrij van de golven te kunnen houden, om relaxt te kunnen staan (of zitten) en je handen vrij te hebben voor het beazen, onthaken en werpen als je – zoals bijna iedereen - met twee hengels vist. Daarnaast is die steun de meest voor de hand liggende kapstok voor aas, tools, handdoek en extra onderlijnen. Hoe anders ging dat vroeger. Mijn allereerste zeehengel, een volglas ééndelig stokje, kon ik aan het strand overeind zetten in de bekende witte plastic steun met een ronde ijzeren punt. Stabiel was anders, maar we hadden niet anders toen. Sinds ik serieus ben gaan strandvissen – rond 1979/80 – ben ik, na enkele jaren diverse verbeterde versies van de priksteunen (Engels: sandspike) te hebben gebruikt, net als ontelbare collega strandvissers, overgestapt op de overbekende aluminium driepoot (tripod) van 180 cm lengte. 

 

Simpele oplossing voor een rotsvaste driepoot 02

 

Aluminium tripod

Voordat die alu tripod verscheen heb ik een paar jaar een voorloper daarvan gebruikt: een dun, telescopisch driepootje van Efgeeco. Dat ding was oké voor het pier- en rotsvissen in Ierland, maar onbruikbaar aan het strand. Daar gebruikten we verbeterde priksteunen van stalen (en later: rvs) hoeklijn. De Efgeeco tripod was te kort en had geen cups onderop, zoals bij de huidige aluminium tripods. Met goed weer en weinig wind en stroom ging het wel, maar steeds bleef er het risico van omvallen. Vooral met zijwind. Dat probeerde ik tegen te gaan door een loodtas aan het haakje onder aan de bovencup te hangen, maar stabiel was anders. Het gewicht van die tas of zoals ik later deed, een emmer water, zat op een verkeerde plek onderaan de bovencups en was niet in staat om de poten te blokkeren.

 

Wil jij het complete artikel uit deze Zeehengelsport 358 graag als eerste lezen?
Neem dan nu meteen even een voordelig abonnement en klik hier.


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.