Down Under (deel 19 en slot) | blog Michel van Spankeren

07 maart 2018 | Michel van Spankeren

Michel van Spankeren

Student MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit en gepassioneerd zee- en roofvisser.

Voldaan na een geweldige paar uur vissen met gave vangsten en met het vooruitzicht op een heerlijke culinaire ervaring had ik extra veel zin in het vervolg van de dag. Martin en ik zouden een ruim 30 kilometer lange wandeling gaan maken langs de kliffen van het Ben Boyd National Parc. Als ‘eindbestemming’ zouden we de ‘Boyd Tower’ gaan bezoeken, een niet heel spectaculaire toren, maar hopelijk maakte de wandeling dat meer dan goed! Na de prettige kennismaking met de rotsen van New South Wales eerder die ochtend moesten de hengels uiteraard mee, want wie wist wat voor mooie plekjes we onderweg tegen gingen komen…

Wordt het nog Australischer dan dit?!

 

Het begin van het pad zou iets ten noordoosten van het Saltwater Creek kamp moeten liggen, vlak achter het strand dat het kamp van de rotsen scheidt. Aangezien we iets later vertrokken waren en geen werkend koplampje meer hadden, maakten we voorts over het mulle zand om onderweg nog wat te kunnen vissen en niet door het donker terug te hoeven lopen. Nog op het strand kruiste onze weg zich al met dat van een groepje kangoeroes. Hoe Australisch wil je het hebben?!

 

Terwijl de zon door de wolken brak en wij begonnen aan het beklimmen van het duin en het kliffenrijke pad, opende een leger aan cicaden vanuit de bomen heel romantisch hun liefdeslied. Jammer genoeg is dat voor cicaden zwoele geluid voor de meeste mensen niet meer dan afgrijselijke herrie. Je zou het niet verwachten, maar afhankelijk van de soort kan dit gevleugelde orkest meer dan 100 decibel aan lawaai produceren. Zoals je wellicht kunt begrijpen, was het geluid een aanslag op onze oren en zonder oordoppen waren we genoodzaakt onze T-shirts uit te trekken en als zweetbanden ter hoogte van onze oren rond ons hoofd te knopen.

 

down under 19 02

Een moeder speelde ‘staartje klap’ met haar jonge telg. Nadat moeder het een paar keer voor deed was de kleine niet te stoppen, wat een fanatiek kalfje!

 

Als een stelletje clowns bleven we door marcheren langs de duinen en rotswanden, tot we op een klif stuitten met uitzicht op de Pacifische Oceaan. Een groep van ongeveer tien pensionado’s bleek daar neergestreken op de rotsen en hield ogenschijnlijk pauze. Ik besloot ook even te wachten op de achtergeraakte Martin en zag plots in de verte een wolkje water de lucht in schieten. Het wandelgezelschap op leeftijd begon nog harder te kibbelen dan ze al deden en de camera’s werden tevoorschijn gehaald. Ik bleef uitkijken over het water en zag nóg een walvis, en nog één, en nog een moeder met kalf, twee moeders met kalveren… Een, twee, drie, vier - ik telde walvissen tot ik bij 30 walvissen de tel kwijt raakte! Wat een prachtig en bijzonder zicht, zo’n grote kudde walvissen. Zo zie je er eentje en zo zie je er wel 30.

 

Iets verderop boog het pad weer de begroeiing in en nam ik even de tijd om onderaan de klif een kunstaasje te water te laten. Tijdens het doorzoeken van mijn tas naar wat voorslagmateriaal, viel er een stuk kunstaas naast de tas… Ja! Die groene! Ik dacht dat ik tijdens het belagen van de morwongs al mijn gifgroene vangertjes was verloren, maar één aasje was blijkbaar de dans ontsprongen. Vast omdat ik hem aan een wat zwaardere loodkop had gemonteerd, loodkoppen die op de stek in de ochtend niets opleverden.

 

Met perfect zicht op de bodemstructuur en het onderwatergroen door het kraakheldere water smeet ik nauwkeurig door de bevisbare zones zonder vast te raken en tikte ik na een paar worpen wederom een leuke vrouwelijke blauwkeel lipvis (Notolabrus tetricus) binnen. Martin tuigde zijn materiaal niet op en wilde na een snelle foto weer verder lopen; we hadden immers nog een stevige afstand af te leggen.

 

Down under 19 03

Opnieuw een vrouwelijke blauwkeel lipvis (Notolabrus tetricus) op mijn teruggevonden gifgroene vangertje.
 
Vanuit de bosjes op de top van de kliffen kwamen we op een grazige vlakte terecht, die bezaaid lag met ‘dropjes’ van een of meerdere soorten herbivoren. Hier en daar schoten wat beestjes weg het hogere gras in, waar deze gekke biologen dan weer vol achteraan gingen. We kregen het niet voor elkaar om een van deze dieren goed te zien, maar we konden met zekerheid stellen dat de dieren niet groter waren dan een haas en zeer getraind waren in het zich schuilhouden voor wandelaars. Door de begrazing lagen tussen de bosjes langs het pad open plekken die een fenomenaal uitzicht boden over de rustige oceaan en de ruige rotsformaties. Net zoals wij genoten van het heerlijke zonnetje lag in een verscholen grasveldje een gigantische bonte varaan comfortabel op te warmen in het gras.

 

down under 19 04

Deze bonte varaan genoot ook van het lekkere weer.

 

Na een paar uur lopen kregen Martin en ik trek en besloten we even pauze te houden aan Mowray Beach, waar we langs moesten lopen om naar de toren te komen.

 

Martin grabbelde in zijn tas en vroeg mij of ik het eten bij had. “Nee, dat had jij toch mee genomen?” antwoordde ik. Blijkbaar hadden we in alle haast beiden vergeten onze lunch mee te nemen en stonden we op iets meer dan een kwart van onze grote wandeling met lege maagjes… Er zat niets anders op dan die hengels te gebruiken waar ze voor waren meegenomen en een verse lunch te verzorgen. Terwijl ik de zuidelijke kant van de baai vanaf de rotsen beviste, beproefde Martin zijn geluk vanaf het zand. Onderweg naar de rotsen kreeg ik een aantal Australian salmon (Arripis trutta) binnen, maar jammer genoeg stuk voor stuk te klein om te kunnen eten. De rotsen aan de zuidelijke kant van de baai leverden niets op en terwijl ik het water afspeurde naar vissige plekjes, riep Martin om mijn aandacht. De geluksvogel had een vis van beter formaat gehaakt en ik adviseerde hem geen risico te nemen en de vis simpelweg het strand op te slepen. Ik haastte mijzelf naar Martin en zag dat hij een tailor oftewel blauwbaars (Pomatomus saltatrix) had gevangen.

 

Down under 19 05

Zelfs zo’n mini tailor (blauwbaars) is uitgerust met een setje scherpe tanden.

 

Martin ging alvast hout verzamelen voor een kampvuurtje, terwijl ik een zwaarder pilkertje monteerde om wat verdere worpen te kunnen maken. Ik viste door omdat tailor, ook bekend als bluefish vanuit Amerika of blauwbaars in het Nederlands, een scholenvis is, zeker visjes van dit formaat. Ik speurde de stek af naar tekenen van leven en zag tot drie keer aan toe op precies dezelfde plek wat roering in het water. Ik liep door naar de rotsen aan de noordkant van de baai om met een verre worp nét aan achter het kleine rif te gooien, waar de actie was.

 

Direct na het landen van de eerste worp greep een gretige blauwbaars mijn pilkertje, die zich ook nog eens flink verzette! Mijn lichte visgerei zorgde voor leuke sport, al had ik de vis liever binnen een paar seconden op de kant aangezien ik ondertussen behoorlijke trek had gekregen… Na wat spannende momentjes voor de rotsen trok ik de vis voorzichtig uit het water en had ook ik wat lunch gescoord. Omdat we nog een stevige tocht voor de boeg hadden, bleef ik nog even door vissen en ving ik nog drie blauwbaarzen terwijl ik er net zo veel verspeelde. Het vuur stond aan toen ik weer op het strand kwam met de kakelverse blauwbaarzen en daarmee was het slechts een kwestie van schoonmaken en bakken!

 

down under 19 06

In mijn optiek toch wel de ultieme viservaring.

 

Omdat de heerlijke vette vis smaakte naar meer, maakten we op de terugweg nog even een stop in de baai en tikten we wederom een paar blauwbaarzen van het rif af. Deze gevinde lekkernijen gingen na een snelle reiniging ons plastic tasje in en werden later die avond samen met de morwong op de barbecue in een beetje folie met zout en peper tot feestmaal verheven. Toen we ‘s avonds dan eindelijk genoten van ons zelf gevangen zeebanket, moest ik denken aan wat een goede vriend van mij altijd zegt: “it’s not how to catch, but how to enjoy”. En dat is wat mij betreft de perfecte samenvatting van deze onvergetelijke dag!

 

Met deze 19e aflevering van de serie Down Under is mijn serie over mijn visavonturen tijdens mijn stageperiode in Australië teneinde gekomen.

 

Inmiddels ben ik weer terug in Nederland en houd ik jullie nu dus verder op de hoogte van mijn actuele visavonturen in eigen land.

 

Zie ook Instagram:
@chasing_scales


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.