Pantoffels en andere gekkigheid

12 januari 2018 | Hank Perrée

Hank Perrée

Hank Perrée is schipper op een eigen charterboot en schrijft maandelijks een blog over zijn avonturen aan boord.

Natuurlijk gebeurt er ook in een brillenwinkel wel eens iets leuks, in een supermarkt zal best wel eens iets aardigs voorvallen en op een gemiddelde fabrieksvloer gebeuren eveneens dingen die de moeite waard zijn om als anekdote te verhalen. Mocht je echter daadwerkelijk verlegen zitten om bijna dagelijks iets wat niet van deze planeet af lijkt te komen mee te maken, dan is een charterboot de aangewezen werkplek…

 
Aan de hand van zonder enige twijfel de grootste gek die deze aardkloot rijk is, neem ik jullie graag mee in de Wondere Wereld van de charterbootopstappers. Het zijn zomaar wat losse flodders, kris-kras door het afgelopen jaar, met het ultieme doel een glimlach op jullie gezicht te toveren. Je kunt immers maar beter lachend door het leven stappen. En varen…

 

We schrijven 30 november. Zoals een keer of wat per jaar maakt de familie Thys zijn opwachting. Niet zonder slag of stoot, want het weer was niet alles. Een week voordien goed weer en de week na de heilige datum goed weer, maar juist op de dag des oordeels werkten de weergoden op zijn zachtst gezegd niet echt mee. Goede kleding vereist dus.

 

We gaan het niet hebben over het zelfgebrouwen ‘Murder Russian Imperial Stout’ van 10% (!!) bier dat in overvloedige hoeveelheden was meegebracht van de huisbrouwerij Crow Mountain. Dat er voor half 11 een niet te zuinig aantal flessen Maison de la Vilette Chardonay soldaat gemaakt waren, bleek slechts een minieme bijkomstigheid. De overheerlijke hardgekookte ‘Poelepetaten’ eieren die als lekkernij steevast door Jan Tullepetanen-eieren genoemd worden  en met smaak werden verorberd, zijn slechts kleine schermutselingen vergeleken bij dat wat ik meemaakte bij het aanmonsteren…

 

Pantoffels-en-andere-gekkigheid-02

Pantoffels-en-andere-gekkigheid-03

 

Wat je noemt kleine schermutselingen…

 

Op bovengenoemde novemberdag kwam de regen met bakken naar beneden (Niet erg we doen wel een jas aan…), stond er een vrolijk west 5 tot 6-je te toeteren (ook niet erg, want het is toch opkomend water Hank….) en min of meer op het juiste tijdstip meldde de horde zich aan de kade.

 

En inderdaad: ze bleken ordentelijk gekleed. Goede regenkleding, veel laagjes voor de kou, petten op, etcetera, etcetera. Normaal gesproken staat leider Jan als een joelende luchtsirene als eerste bij de trap om de afdaling naar het heilige der heiligen te maken. Wild als een juin worden dan de eerste moppen verteld en wordt het dek al bij voorbaat veranderd in een nog ongeorganiseerdere bende dan het normaliter al is. Dit keer niet.

 

Terwijl neven, broers en schoonzonen reeds wild gesticulerend het dek bevolkten, hoorden we in de verte wat gefoeter en gedoe. Onze vader in de hemel werd aangeroepen op een wijze die in dit kader zeker niet voor herhaling vatbaar is en morrend en tutterend klauterde uiteindelijk ook het voornoemde opperhoofd naar beneden. Niet de verwachtte laarzen kwamen eerst, maar wel een paar pantoffels…

 

Potverdorie, het was zo donker in die bezemkast vanochtend dat ik per ongeluk de laarzen van mijn vrouw mee heb gebracht!” Nou is Jan gezegend met een schoenmaat 45 en de lieve kleine laarsjes van zijn echtgenote kwamen de 37 nauwelijks te boven. Iedereen stond ondertussen tot aan zijn enkels in het overvloedig neerplenzende hemelwater en de eerste uitdaging van de dag was een feit. Ach, zei Jan nog, dan vis ik wel op mijn pantoffels. Dat leek de overige opvarenden niet zo’n bijster goed plan.

 

Pantoffels-en-andere-gekkigheid-04

Pantoffels-en-andere-gekkigheid-05

Op een slof en een oude schipperslaars…

 

Gelukkig had collega-schipper John van ms. de Zeearend zijn reservelaarzen aan boord staan en na het verlaten van de sluis ging de schipper van dienst dus maar effetjes langszij bij John, om het zeer gewenste schoeisel van hem over te nemen. Eigenlijk had ik over deze dag een blog kunnen schrijven dat in vier delen geplaatst had moeten worden, maar om de andere gekkigheid hier nog in te kunnen persen, laten we het maar bij deze constatering: het was een memorabele dag…

 

Ergens in het voorjaar. Het was retegoed met de visserij en als er ook maar eventjes naar buiten gepiept kon worden, vlogen de scharren in razend tempo over de railing. Dat is leuk. Niet alleen voor de opvarenden, maar ook voor de schipper. Om een uur of 2, half 3 in de middag, is dan in de regel de helft van de hengels al opgeborgen en met deze overkill zitten de overige opvarenden somtijds enigszins verveeld in hun neus te boren en je ziet ze denken: “Tjemig, weer drie!”

 

Pantoffels-en-andere-gekkigheid-06

“Tjemig, weer drie!” 

 

Verkassen is in deze toch gezegende omstandigheden volstrekt onnodig, maar op de vraag of we nog een verkasje moeten doen of misschien alvast maar terug naar de haven moeten varen, is deze vraag het startsein tot een enorme stofwolk waarin iedereen niet weet hoe snel hij of zij de hengel ingepakt moet krijgen. Op naar huis. En dat is ook zo. Het is vaak veel leuker om een leuk husseltje vis te vangen waarvoor je echt je best moet doen dan alleen maar te hoeven ingooien, waarna het lijkt of dat onze geschubte vrindjes met een jakobsladder op het dek worden gestort. Daarnaast is het ook beter voor de liquiditeit van de onderneming dat de vriezer niet helemaal volgeplempt is met schar of wijting. Dan duurt het veel te lang eer ze weer eens komen…

 

In dit kader moet je je goed voorbereiden, maar sommigen maken het wel heel erg van eieren. In bovengenoemd scharrenspektakel dat op Facebook dagelijks te volgen was, is die goede voorbereiding dan ook het halve werk. Er zijn matrozen die het maar niet genoeg kan zijn. Soms vraag ik me af hoeveel straten ze in de buurt van schar willen voorzien, maar dat terzijde.

 

Wiesje heeft van die 10 liter mayonaise emmers aan boord. Als zo’n emmer per man behoorlijk gevuld raakt, ben ik gewoon stiktevreden. Op hoogtijdagen zoals omschreven komen er echter ook van die grotere 20-liter-bakkersemmers aan boord. Er zijn zelfs gasten die vergezeld van een 30 liter emmer het dek betreden en met verbeten trekken op hun gezicht opmerken dat ze die wel eens effetjes vol gaan jassen.

 

Het klapstuk van de veiling, de creme de la creme, the never seen this before, deed echter uw scribent die al veel meegemaakt denkt te hebben vol verbazing en met openvallende mond het volgende aanschouwen. Een babybadje. We gaan een dagje op schar en we hebben gehoord dat het goed is dus we nemen mee: een babybadje. Sodeju, denk je alles al gehad te hebben, komen ze met een babybadje aan. Met zijn tweeën, dat dan weer wel…

 

Pantoffels-en-andere-gekkigheid-07

Je zult toch te weinig ruimte hebben in je meegebrachte emmertje!

 

Voorzienigheid is een grote gave en ik help aan het einde van de dag altijd mee als de spulletjes de kade opgehesen moeten worden. Toen de bewuste Baby-whirlpool naar boven moest, heb ik me de kajuit in gespoed onder het voorwendsel dat de sluis via de marifoon opriep. Toen het ding van boord was lag de boot een halve meter hoger…

Ik heb een groep uit Bergen op Zoom die al jaren komt. Ik zal maar geen namen noemen, maar ze weten vast wel wie ik bedoel. Ze kunnen altijd en als het eens een rustig weekje is en ik zie dat de weersverwachting goed is, bel ik ze op. Onder de uitdrukkelijke waarschuwing dat de visserij niet super is, maar dat het wel fucking-retegoed-mega weer zou gaan worden, was er verder bijzonder weinig nodig om de horde aan boord te krijgen. Het moet namelijk allereerst goed weer zijn en dat er dan ook nog een visje kan worden gevangen, dat is volgens deze mannen mooi meegenomen. Op de avond tevoren doe ik altijd mijn vaste ‘Het gaat wel of niet door’- telefoontje. Het opperhoofd vroeg of ze ook een barbecue mee mochten nemen. Naja, windkracht min 1 en Costa Brava weer en ik zag daar dus geen kwaad in. Toe maar.

 

Pantoffels-en-andere-gekkigheid-08

De inwendige mens wordt steevast goed verzorgd…

 

Gewapend met een hoeveelheid vlees waar de gemiddelde kostschool een week van aan de vreet kan blijven, streken de vissermannen neer op onze Wies. Het was misschien wel een beetje te goed weer. 32 Graden, werkelijk bladstil en de eventueel al niet door de warmte omgekomen mussen vielen alsnog van het dak. De vis werkte totaal niet mee en op wat verdwaalde tongen en een ontspoorde gladde haai na, was het feitelijk Lou-lune. (Ik geloof dat dat Brabants is voor ; gin donder….)

 

Op een goed moment werd het plan opgevat om dan maar wat te gaan zwemmen. Er stond een fluks tij en ondanks het uitdrukkelijke verbod dat niet te doen, vond een der matrozen uit hoe de zijdeur van Wies opengaat. Ik was eventjes in de kajuit, maar toen ik de enorme plons hoorde die een van de opvarenden veroorzaakte, wist ik niet hoe snel ik het dek op moest. Hoe ik zo snel een touw vond, weet ik niet, maar even later hing er een half waterskiënd verzopen katje aan het touw die met ogen zo groot als theeschoteltjes en een hartinfarct nabij binnenboord gehesen werd. Het stroomt namelijk ‘nogal’ op de Schelde! Zo, dat experiment was afgelopen. Na een strenge doch rechtvaardige reprimande beloofde de bemanning plechtig alleen nog het water in te duiken na goedkeuring van de kapitein.

 

Pantoffels-en-andere-gekkigheid-09

Na de BBQ volgde uiteindelijk alsnog de grote plons!

 

Terwijl men zich onledig hield met het opwarmen van een halve koe en een kwart varken op de meegebrachte kookvoorziening, begon zo langzamerhand het tij eruit te lopen. Zeer voldaan door het copieuze maal was de bemanning in mijn beleving aan dek en zat ik in de kajuit wat in te dutten in de bloedhitte. Daar was het nog enigszins te doen. De opvarenden bleken zich echter ondertussen boven op het dak geposteerd te hebben. Ik was wat duf en kijk op een gegeven moment naar het stroompje dat verdwenen was en het slaphangende ankertouw. Brul door de deur: “Er kan gezwommen worden!” En voor ik het wist kwamen er zes of zeven bommetjes van het dak. Het was een fijne dag…

 

Zo, dit was het weer. Op naar de volgende.

www.wiesje.net


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (2)

 

Jan van Heugten

Leuk Hank .

Leo Achterberg

Fantastisch. Dit zijn leuke verhalen om te lezen, U zou er (denk ik) een encyclopedie mee kunnen vullen. Schitterend. Vooral doorgaan met deze kattekrabbels.