Effe buurten bij de zoute wedstrijdtop | blog Cor Juffermans

24 november 2017 | Cor Juffermans

Cor Juffermans

Cor Juffermans is als specialist op het gebied van onderlijnsystemen vast auteur van Zeehengelsport magazine.

Memorabele momenten moet je gewoon delen! Daarom wil ik dan ook beginnen met onze op één na laatste clubwedstrijd. Deze was alweer een tijdje terug, op 15 oktober 2017 en ik weet het, mijn vorige blog dateert van 20 oktober, maar die had ik al klaar gemaakt op 14 oktober. Ik deed toen al wel kond van die wedstrijd, maar wist toen nog niets van de resultaten. Vandaar dat ik er nu nog even op terugkom…

Dat is wat je noemt vissen met je rug tegen de muur!

 

Laat ik voorop stellen dat ik niet lullig stond te vissen en halverwege de wedstrijd al een aardige voorsprong op mijn buurmannen had weten op te bouwen. Zij hadden een of twee visjes en ik had er al zeven. Ik viste met een voor mij nieuw soort werpgewicht en mijn onderlijn was, vind ik, bijzonder experimenteel. Over dat werpgewicht gaan jullie in de volgende aflevering van ons Zeehengelsport magazine meer lezen en die onderlijn wil ik jullie vervolgens in het daar weer op volgende papieren magazine presenteren. Maar goed, dat experimentele onderlijntje en dat ‘nieuwe’ werpgewicht hadden mij al op een aardige voorsprong gezet en ik waande mij al een van de dagwinnaars. Komt nog bij dat ik tijdens deze wedstrijd bijzonder weinig last van apenhaar had. En, niet geheel vervelend: het was heerlijk nazomerweer.

 

We visten met opkomend water en het water verdreef ons uiteindelijk van de bank. Geen probleem, de juiste diepte was goed aan te werpen en de vis bleef binnen komen. Allemaal bot. Tenminste bij mij! Mijn buurmannen daarentegen, je weet wel die een of twee visjes hadden, draaiden nu ook de ene na de andere vis de kant op. Allemaal zeebaars. Niet normaal en nog van een mooie maat ook. Naast het vangen van die schitterende zeebaarzen, vloog hun totaal aantal gevangen centimeters met iedere vis die op de meetlat kwam omhoog en al gauw was mijn voorsprong omgezet in een dikke achterstand. 

 

Effe buurten bij de zoute wedstrijdtop - blog Cor Juffermans 02

De botten kwamen bij mij lekker binnen, maar dat bleek niet voldoende!

 

Ook ik kreeg wel van die mooie zeebaarsaanbeten, doch ik wist er slechts enkele te verzilveren. Zelf denk ik dat dat komt omdat ik ankerloos aan het vissen was. Zeebaars komt, grijpt je aas en zwemt door. Vis je geankerd, dan haakt de zeebaars zichzelf, vis je daarentegen zonder ankers, dan heeft de zeebaars bij het voelen van het werpgewicht nog de tijd om het gegrepen aas, inclusief haak, uit te spugen. Naar mijn idee gebeurde dat dus bij mij. Nu had ik natuurlijk kunnen overstappen op een werpgewicht met ankers, maar dan hadden jullie niet in de volgende Zeehengelsport kunnen lezen over dat ‘nieuwe’ werpgewicht. Naast mijn ervaring met de zeebaars in combinatie met dit werpgewicht, lees je dan ook waar dit werpgewicht wél in uitblinkt.

 

Effe buurten bij de zoute wedstrijdtop 03

M’n buurmannen pakten de ene baars na de ander en de meters vlogen op de wedstrijdkaarten…

 

Helaas dien ik nu volmondig toe te geven dat ik uiteindelijk met ruim drie en een halve meter aan vis als een van de laatste ben geëindigd. Beide buurmannen ging ruim over de vier meter heen en de nummer één deze dag, Peter Mourits, had ruim 14 (!) meter. Ik was houder van het clubrecord met ruim 11 meter aan vis tijdens een wedstrijd van drie uur, maar dat record is bij deze dus helemaal verpulverd. Wel weer iets om mijn tanden in te zetten. Kort samengevat: deze wedstrijd zal nog lang in ons geheugen gegrift staan vanwege die absurde hoeveelheid vis die werd gevangen. Oh..., enne… Peter viste ook met dat ‘nieuwe’ werpgewicht…

 

Effe buurten bij de zoute wedstrijdtop 04

Het ‘nieuwe’ werpgewicht. Hier nog een beetje vaag, maar de lezers van ons magazine kunnen binnenkort alle informatie lezen.

 

Pak ik nu meteen ook de clubwedstrijd van 29 oktober er nog even bij. Opkomend water, windkracht 8, stoten 9 Bft en...? Inderdaad heel veel rotzooi. We stonden met ons rug tegen de muur, lees de duinen, en er werden zelfs enkele deelnemers door het water ondersteboven getrokken. Gelukkig alleen een paar natte sokken en een brilletje dat een beetje scheef op het hoofd van een van de onfortuinlijke vissers stond. Geen ernstige akkefietjes. Vis? Er stonden 19 mafkezen die het wel even zouden doen. Twee van die mafkezen hadden ieder één vis. Alle overige deelnemers zijn die dag derde geworden. Geloof dat ik dit jaar nog niet zo'n resultaat heb gevist. Heeft dus ook zijn voordelen, zo'n storm.

 

Op zaterdag, 4 november, viste de NFB, Nederlandse Federatie van Brandingwatersportverenigingen, een van zijn vier wedstrijden bij ons in de buurt. Vanaf het strand van Egmond aan Zee om precies te zijn. Wie mij een beetje volgt, weet dat ik (meestal) niet mee doe aan dergelijke wedstrijden. Ik vind ze te lang duren. Begrijp mij niet verkeerd: de wedstrijd op zich, drie soms vier uur lang, vind ik geweldig en ik zou niet liever doen dan daar aan mee te doen, maar de hele happening er omheen, een lange reistijd, aankomen, melden, naar je plek, eindelijk de wedstrijd, terug naar de auto en/of clubgebouw, de tombola, de prijsuitreiking en uiteindelijk de lange reistijd naar huis, duren mij te lang. Vroeg je bed uit en in het donker weer thuis komen. Ik heb diep respect voor de vissers die dit er allemaal voor over hebben, maar ik wil niet met ze ruilen.

 

Effe buurten bij de zoute wedstrijdtop 05

De aasbak van een topwedstrijdvisser: vijf aassoorten!

 

Maar goed, daarover wil ik het verder helemaal niet hebben. Zo'n wedstrijd hier in de buurt is namelijk wél een mooie gelegenheid om effe lekker te buurten. Veel van de deelnemers aan deze wedstrijd volg ik op Facebook en dit is dan ook een uitgelezen mogelijkheid om ze eens in het echt te ontmoeten. Daarbij moest ik dan wel een beetje uitgekiend aan de gang gaan. Er stonden immers 170 deelnemers te vissen en om een praatje te maken met hen allemaal, gaat mij dan een beetje te ver... Ik had op voorhand al een afspraak met Dennis Zwiers van het Ahoy Yuki Team en die stond dus op mijn wishlist. Onderweg naar hem toe, zou ik wel zien wie ik nog meer tegen kwam. De eerste was Ab Kok, die is volgens mij geen prostaffer, maar hij stond wel lekker te vissen. De tijd dat ik even een praatje maakte, ving hij toch al gauw een paar mooie zeebaarzen. Tuurlijk ben ik vol lof over zijn zeebaarzen, maar stiekem sta ik ook even te kijken naar de onderlijn waar hij mee vist. Moet dat stiekem? Nee, want als ik er wat over vraag, vertelt hij honderd uit.

 

Effe buurten bij de zoute wedstrijdtop 06

Ab Kok stond lekker te vissen en pakte terwijl ik bij hem stond de nodige baarzen.

 

Bij Dennis aangekomen, hoor ik van hem dat hij hartstikke lekker gaat en bot nummer zeven al in de emmer heeft liggen. Dennis is dus wel prostaffer en hij en zijn team Ahoy Yuki vissen veel wedstrijden langs de gehele Noordzeekust. Weten jullie dat rijtje nog? Het begint met een lange reistijd en het eindigt ook met een lange reistijd en hij doet ook alles wat daar tussen staat. Voor hem is het puur een daggie uit en hij geniet van iedere minuut. Neem van mij aan: zo lopen er nog een zooitje rond in Nederland. En zoals gezegd, ik heb een diep respect voor die ‘mafkezen’. Want we moeten niet vergeten dat zonder deze gasten de innovatie in de hengelsport ver te zoeken zal zijn. Hengelsportfabrikanten kunnen echt niet zonder deze praktijkmensen. Ze zijn de ambassadeurs van hun merk en daarnaast bedenken ze ook steeds weer nieuwe dingen. Nieuwe dingen, die wij, de niet wedstrijdvissers, na een gedegen test en goed bevinden uiteindelijk terug vinden in de winkel.

 

Effe buurten bij de zoute wedstrijdtop 07

Dennis Zwiers met, goed opletten, in zijn rechterhand een nieuwe onderlijn en in zijn linkerhand de oude met vis - Snelheid is gewenst!

 

Ook bij Dennis werp ik een blik op zijn onderlijn. Gelijmd! Ik vraag hem het hemd van zijn lijf en samen discussiëren we ook nog wat over een clip die een geweldig mooi krimpkousje heeft aangetrokken. Waar kan hij wel en waar niet? Jullie gaan het vast lezen. Ik zie ook aaspresentaties die ik nog niet eerder heb gezien en bij Dennis dus bijzonder effectief blijken te zijn. Kan ik ook alles over vragen, geen enkel probleem. 

 

Na mijn bezoek aan Dennis loop ik nog even naar Nico Tessel, die vist voor het team van Nipro Hengelsport. Ook Nico staat lekker te vissen en ook bij hem ga ik de discussie even aan over de te gebruiken onderlijn. Wat ook leuk is om te weten, is dat ze in het begin van de wedstrijd voor de bank staan te vissen, maar dat de hengel voor ver weg al klaar staat voor als het in het ondiepe wat minder wordt. De molen die op die hengel zit, is specifiek om (extra) ver te kunnen werpen en dat geldt ook voor de lijn waarmee hij is volgespoeld. Zelfs de onderlijn die al klaar hangt, is voor ver. Dat is wedstrijdvissen jongens. Op alles voorbereid zijn en snel kunnen handelen.

 

Effe buurten bij de zoute wedstrijdtop 08

Ook Nico Tessel houdt er een razend tempo op na.

 

Op de terugweg loop ik nog even langs bij Ruud van Noord van ASSO Sport Fishing. Die ging op dat moment al voor ver, omdat er dichtbij voor hem niet veel te halen viel. En als ik zeg: ‘voor ver’, bedoel ik bij Ruud écht ver, bizar ver. Ruud viste die dag met een Hiro Dream Surf van vijf meter lang. Ook ik heb zo'n hengel, de mijne is vier en een halve meter lang, maar neem van mij aan dat ik absoluut niet in de buurt kom van wat Ruud uit zijn hengel weet te halen. Doet Ruud overigens niet alleen, ook Nico en Dennis halen dit soort afstanden. Zij durven wat wij zouden willen, namelijk de grenzen van je hengel opzoeken, maar omdat aan hengels ook een prijskaartje hangt, zijn we altijd een beetje huiverig voor die ene keer dat het mis kan gaan. Vandaar ietsje minder ver. Voor de ‘merkenjagers’: die Hiro Dream Surf is niet meer te koop. Misschien is dat wel de reden dat ik er iets voorzichter mee ben...

 

Effe buurten bij de zoute wedstrijdtop 09

Ruud van Noord  haalt ze van ver, écht ver, bizar ver!

 

Ik denk dat ik uiteindelijk ruim anderhalf uur heb lopen buurten. Ik ben niemand tegengekomen die mij geen antwoord op mijn vragen gaf en ik heb mijn ogen uitgekeken bij al die mooie hengels en molens die ik heb mogen aanschouwen. Daarnaast heb ik met respect gekeken naar de werpafstanden die de echte kanonnen weten te halen. En als je echt goed kijkt, zie je zelfs de techniek die ze toepassen. 

 

Ik kan dan ook iedereen die niet aan dergelijke wedstrijden mee doet, maar wel graag wil bijleren, aanraden om eens een dergelijke wedstrijd te bezoeken. Bekijk de onderlijnen eens, er hangt er altijd eentje klaar aan een standaard, en als je wat wilt vragen, moet ik de eerste nog tegen komen die je geen antwoord geeft. Geef zo'n wedstrijdvisser wel de ruimte en loop niet in de weg. Voor mij waren die anderhalf uur echt genieten. De eerste kans doet zich morgen al voor: zaterdag 25 november 2017, Petten. Ook een NFB wedstrijd.

 

www.onderlijnenvooropzee.nl

 

Effe buurten bij de zoute wedstrijdtop 10

Sneak preview van een speciale onderlijn, waarvan ik de details later graag zal onthullen in ons Zeehengelsport magazine.


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.