Down Under (deel 8) | Blog Michel van Spankeren

21 juli 2017 | Michel van Spankeren

Michel van Spankeren

Student MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit en gepassioneerd zee- en roofvisser.

Van alles wat er op deze blauwe planeet te doen is, moet vissen wellicht hét voorbeeld zijn van een hobby die zich uitstekend leent om te delen. Sterker nog: je beleeft het vissen naar mijn mening stukken beter als je deze belevenissen kunt delen met een gepassioneerd lotgenoot. Daarom besloot ik na mijn ongelooflijke kantvangst een medestudent en visser uit Denemarken uit te nodigen voor een serie vissessies. Het mag voor zich spreken dat ons gezamenlijke doel was om de nodige giganten in de wacht te slepen. Bovendien zou het geweldig zijn voor Jesper, de Deen, om vóór zijn huiswaartse reis ook kennis te mogen maken met de kracht van een prehistorisch monster…


Tijdens de zaterdaglunch kwamen de verdwaalde Viking en ik bij elkaar en namen we de opties door. Met een gigantisch estuarium op loopafstand en een nog veel grotere oceaan op een uurtje rijden, was het lastig beslissen waar wij neer zouden moeten strijken in de hoop een visje te verschalken.

 

Mede-Neerlander, bioloog en visser Pieke was toevalligerwijs niet lang geleden in deze regio op vakantie geweest en had ook een aantal schitterende roggen gevangen. Hij tipte om eens te kijken op een strand in de buurt van Kingston, een plaats ten zuiden van Hobart. Met die informatie op tafel besloten Jesper en ik een gokje op dat ‘nieuwe’ strand te gaan wagen en niet terug te keren naar de zo succesvolle stek waar ik de avond voordien mijn grote rog had gevangen.

 

Down Under deel 8 2

Platkoppen genoeg.

 

Jesper zat al in Tasmanië voor ik überhaupt wist dat ik er heen zou gaan. Hij wist daarom ook exact waar we op Kingston Beach moesten zijn. Met het volste vertrouwen in de stek zaten de stukken inktvis binnen vijf minuten na aankomst op de haken en was het wachten op de eerste stootjes. Ik viste wederom met een grote cirkelhaak op een schuifloodsysteem aan mijn zware hengel en met een paternoster met kleinere haken no. 4 aan mijn lichtere hengel. Stiekem hoopte ik op een adelaarsrog of pijlstaartrog, in de wetenschap dat deze soorten hier regelmatig werden gevangen. Jesper viste met een handig telescoophengeltje dat een gewichtje van 80 gram met beaasde paternoster zonder moeite een goed eindje uit de kant kon helpen.

 

Down Under deel 8 3

Ook Jesper wist doubletjes en tripletjes flatheads (Platycephalus bassensis) te vangen.

 

Reeds na een klein half uurtje kwamen de eerste stootjes door op de zware hengel en steeg het adrenalinegehalte bij de gedachte aan een nieuwe soort. Toen de vis zowaar wat lijn van de molen begon te strippen, riep ik Jesper en vroeg hem of hij de eerste vis van de avond wilde landen. Nog voor hij kon antwoorden, sloeg zijn telescoophengeltje krom onder een oorverdovend gezoem van de molen. Ik greep snel mijn hengel en begon deze binnen te halen in de hoop dat onze lijnen niet zouden kruisen door de vluchtende vissen. Aan mijn hengel zat duidelijk geen vleet van 38,5 kilogram en daarom kwam de vis zonder al te veel moeite mee.

 

Jesper had echter een vis gehaakt die absoluut niet met zich liet sollen. Meter na meter vloog door de ogen van het goedkope reishengeltje en het was ‘buigen of breken’. De slip ging compleet dicht en de vingers werden gekruist.

 

Ondertussen landde ik mijn vis, en hoewel deze vis eigenlijk makkelijk mee kwam, bleek het te gaan om een hartstikke mooie Australische zwelhaai (Cephaloscyllium laticeps) – zie de opmaakfoto! Ik besloot het haaitje te ontdoen van de haak en het in een diepe poel in de rotsen te bewaren tot Jesper zijn monster op de kant zou hebben, om zo deze dubbel te kunnen fotograferen.

 

Na een minuut of tien bleek Jesper met zijn lichte materiaal geen meter meer te winnen op de vis en werd het toch echt wel tijd om mijn haai terug te zetten in zee. Sterker nog: toen ik de hengel voor eventjes van Jesper overnam omdat ik de enige met een waadpak was en van de rotsen het water in liep, zag ik een schim van een groot plat gevaarte dat zich achter een richel grote stenen had ‘ingegraven’. Ik keerde daarom terug naar de kant en nam een serie foto’s van mijn zwelhaai, terwijl Jesper met open slip richting de strekdam 100 meter verderop liep om de vis onder een andere hoek weg te dirigeren van de rotsen.

 

Down Under deel 8 4

Bloedstollende actie in het duister!

 

Lang nadat ik een aantal foto’s had genomen en het haaitje weer het ruime sop had gekozen, riep Jesper enthousiast dat ik snel moest komen! Het plan de vis onder een andere hoek ten opzichte van de kant binnen te halen, werkte. Zodra het beest begon te zwemmen, kon Jesper snel een paar meter winnen tot het weer besloot te gaan liggen. Toen het platte monster parallel aan de strekdam voor het strand lag, liep Jesper wederom met open slip een stuk verder, ditmaal richting het vlakke strand. Vandaar zou het landen een stuk makkelijker gaan, zo was het idee.

 

Na een uur drillen met de vis op enkele luttele meters van het strand vroeg Jesper of ik iets kon zien en de vis wellicht met de hand kon landen. Aarzelend liep ik tot mijn borst het water in. Aarzelend omdat ik het vermoeden had dat wij te maken hadden met zo’n messentrekkende pijlstaart- of adelaarsrog…

 

Jesper won nog enkele meters op de vis en vervolgens kwam er inderdaad een gigant van een adelaarsrog in zicht. Onder geen mogelijkheid ging ik dat beest in zijn domein proberen te pakken! Ik had tot nu toe al méér dan voldoende dwaze acties uitgehaald, die maar ternauwernood goed waren afgelopen… Ik zag het al voor mij: de lange zweepstaart rond mijn oren of de dolkachtige stekel in mijn lijf.

 

Logischerwijs blies ik dus de aftocht en vertelde ik Jesper dat hij de vis toch echt in ondieper water moest zien te krijgen, voor ik er ook maar aan zou denken de lijn vast te pakken. Jesper zette daarop wat meer spanning op de lijn en… KLAP! Een compleet gerafelde Amnesia 6,8 kilogram hing als treurig aandenken na een bloedstollend uur aan de drie-haaks dwarrellijn. Wat had dat rode Nederlandse haaklijntje het lang uitgehouden…

 

Down Under deel 8 5

De bezemsteeltjes zorgden voor leuke vangsten, al namen de roggen geregeld een lijntje mee de diepte in…

 

Wat wij toen (gelukkig…) nog niet wisten was dat dit droevige voorval de rest van de ‘avond-vis-week’ zou gaan typeren. Dag na dag ‘losten’ we giganten op de zware stok, waarvan zelfs één vis die zonder een schijntje moeite 50 meter lijn van een toch best ver dichtgedraaide 25K Saragossa deed verdwijnen. Jesper kreeg het bovendien steeds weer voor elkaar om roggen te haken op zijn lichte materiaal met drie-haaks paternoster en haakjes maatje no. 4, uiteraard bestemd voor de kleinere vissoorten die we op het oog hadden. Met alle rotsen en keien aan de kustlijn bij locatie ‘X’ maakte hij uiteraard geen schijn van kans… Gelukkig kregen wij het aan ons lichte materiaal wél voor elkaar om kleinere vis te landen en werden wij beloond met een heel scala aan gave soorten, waaronder zelfs een Maori octopus (Octopus maorum)!

 

Down Under deel 8 6

Voor het eerst een levende octopus vasthouden is een aparte gewaarwording. Het poseert veel beter op een bordje!

 

Na een paar dagen bikkelen, leek het tij te keren en kreeg ook Jesper het voor elkaar om wat leuke vissen te landen. Zo wist hij als beloning na een spannende dril een fraai zwelhaaitje door de branding te dirigeren en dat op zijn eigen lichte materiaal.

 

Down Under deel 8 7

De inspanningen zijn niet voor niets geweest en ook Jesper ving zo’n mooi zwelhaaitje!

 

De laatste gezamenlijke trip voor zijn vertrek lukte het ons wederom niet een gigant te landen. Jesper wist daarentegen wel een soort vis te vangen die ik al sinds mijn tijd in Noorwegen hoop te haken, een heuse conger! Dit exemplaar is naar alle waarschijnlijkheid het Zuidelijke broertje van ‘onze’ conger en heet dan ook niet verassend, Southern conger, oftewel Zuidelijke conger (Conger verreauxi).

 

Down Under deel 8 8

Dan mag ik eerder het geluk hebben gehad een gigant te landen, deze conger is minstens zo gaaf!

 

Met het terugzetten van deze flinke zeepaling eindigde voor Jesper en mij een visweek vol bloed, zweet en tranen. Een week vol missers, maar desondanks gigantisch gezellig, want vissen is véél leuker als je het kunt delen!

 

Volg mijn actuele visavonturen op Instagram:
@chasing_scales


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.