Down Under | blog Michel van Spankeren

12 mei 2017 | Michel van Spankeren

Michel van Spankeren

Student MSc Aquaculture and Marine Resource Management en MSc Animal Sciences aan de Wageningen Universiteit en gepassioneerd zee- en roofvisser.

Ergens in de afgelopen 25 jaar was de droom ontstaan om ooit eens naar Australië te gaan. Als student zit ik niet vast aan werk of een gezin en dat zijn op zich prima randvoorwaarden voor een uitstapje naar de andere kant van de wereld. Bovendien was ik voor de afronding van mijn studies op zoek naar een stageadres.

Een droom ging in vervulling: trollen langs de hoge kliffen van het Tasmanschiereiland vanuit het beroemde tonijnwalhalla Eaglehawk Neck…

 

Het vinden van een geschikte stageplaats bleek echter makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn situatie maakte die zoektocht bijzonder moeilijk, doordat ik één stage voor twee masterstudies wilde laten mee tellen. Met andere woorden: de stage moest zowel te maken hebben met de studie visteelt (Aquaculture and Marine Resource Management) als de studie diervoeding (Animal Sciences). En net in dié combinatie vis-voeding, bleken er slechts enkele bedrijven actief in héél Australië… Er gebeurde lange tijd dan ook niet veel, tot ik de juiste persoon aansprak. Via-via kwam ik in contact en na wat over en weer schrijven en bellen is het moment dan eindelijk daar: voor de gezamenlijke afronding van mijn masterstudies heb ik het voor elkaar gekregen om mijn vaardigheden te toetsen aan de praktijk bij Skretting Australië.

 

Skretting is wereldleider in de visvoederindustrie en produceert hoofdzakelijk voor de commerciële visteelt. Daarnaast wordt er op sommige locaties ook aas voor de hengelsport geproduceerd, al is dat op veel kleinere schaal. Qua hengelsportaas kun je denken aan pellets of brokken voor witvissen en karpervissen, maar wie zegt dat dergelijk aas niet uitermate geschikt is als lokvoer voor het zee(wedstrijd)vissen. Gebruik maar eens een voerkorf. Zeker op plekken waar de stroming minder invloed heeft, of bij een zwak getij. Het is immers niet voor niets dat er in Ierland, Noorwegen en andere plaatsen waar zalm op zee in kooien wordt opgekweekt veel vis rond die kooien zwemt, opzoek naar een korreltje dat door het net glipt. 

 

own-Under-02
Geen vis maar korreltjes in de buik, wie had gedacht dat het witvissen en zeevissen elkaar in Noorwegen zouden ontmoeten…

 

Skretting Australië is gevestigd nabij de stad Hobart op het eiland Tasmanië, ten zuiden van het Australische 'vaste land'. Daarmee biedt de stage mij niet alleen een geweldige leeromgeving, maar ook beeldschone natuur op loopafstand. Bovendien ligt de stad aan de monding van de rivier Derwent in de Zuidelijke Oceaan en heb ik dus ook vooruitzicht op een prachtige visserij, want de hengels gaan vanzelfsprekend mee… 

 

graag Down-Under-03
Aan de voet van de prikker zal ik de komende vier maanden verblijven!

 

Qua voorbereiding ben ik “typisch een man”, zoals mijn vriendin Roosmarijn altijd zegt. Alles op t laatste moment, behalve wanneer het om vissen gaat. Gelukkig heb ik al wat 'visreiskilometers' op de teller en kan ik lering trekken uit voorgaande avonturen. Zo zal ik nooit meer vergeten dat ik samen met Roosmarijn naar Kopenhagen afreisde. Zij zou een half jaar studeren aan de universiteit aldaar en ik zou de doordeweekse (les)dagen van de eerste twee weken achter snoek, zeeforel en zalm aangaan. Bewapend met een koffer vol kleding, een koffer vol vismateriaal en een koker met maar liefst vijf verschillende soorten hengels ging ik op reis. Met die hoeveelheid spullen had ik –ongelooflijk, maar waar!- meer spullen mee dan Roosmarijn, die voor een half jaar aan kleding en dergelijke had ingepakt (erg hé). Zoveel materiaal meenemen was alleen maar haalbaar omdat wij reisden per trein en zoals achteraf bleek was al dat gesleur uiteindelijk totaal overbodig.
 
graag Down-Under-04
Links de veel te volle koffer en backpack en niet te vergeten de koker rechts…

 

De reis naar Australië ging logischerwijs per vliegtuig en zo'n hoeveelheid spullen zou mij honderden euro’s aan extra kosten voor overgewicht bezorgen. Ditmaal was ik dus beperkt in de hoeveelheid materiaal die mee kon en daarom was een goede planning vereist. Om te beginnen verheerlijkte ik mijzelf allereerst aan de afbeeldingen die bij zoekresultaten op internet en sociale media voorbij kwamen. Zo kreeg ik niet alleen een idee van wat ik kon verwachten, maar versterkte ik mijn motivatie om meer onderzoek te doen...

 

graag Down-Under-05
Het is wat onwaarschijnlijk dat ik de ‘Tassie trifecta’ (tonijn, zwaardvis, makreelhaai) ga binnen takelen maar zonder dromen kom je nergens… 
Bron: Locki Nichols Fishing op Facebook 

 

De beste informatie komt naar mijn idee vooral van de lokale bevolking en fora en groepen op sociale media zijn bij uitstek de manier om in contact te komen met die ‘locals’. Bovendien kun je er veel informatie vinden over materiaal, visbuddy’s ontmoeten en stekken ontdekken. Daarom had ik mij ingeschreven op vier verschillende fora en daar ook direct een oproep geplaatst met een kleine introductie van mijzelf. Verder volgde ik op Instagram zo veel mogelijk personen die met de zoektermen ‘fishing’ en ‘Hobart’ overeenkwamen, zodat ik kon zien wat voor visserijen zij beoefenden. Ik keek nauwkeurig naar wat er op al die foto’s te zien viel en nam stoutmoedig contact op met de vissers die ze deelden. Zo viel mij bijvoorbeeld op dat er bij de visserij op zwarte zeebrasem en forel veel gebruikt wordt gemaakt van kleine hardbaits en kreeg ik ook het advies een handjevol van deze plugjes mee te nemen. 

 

graag Down-Under-06

Direct na het landen zou ik opstap gaan met zwarte zeebrasem-specialist Arron Colgrave.
Instagram: @tacklenut

 

Daarnaast had ik het geluk dat ik een bevriende 'spion' had rondlopen in Australië. Ex-medestudent en vismaat Hugo was namelijk al een paar maanden op rondreis Down Under en voorzag mij van mooie plaatjes en supe handige tips wat betreft de visserij aldaar. Met al die vers verworven informatie in het achterhoofd speurde ik de kasten door, opzoek naar de materialen die ik van huis wilde meenemen. Als allrounder had ik het maar lastig met kiezen. Ik wilde namelijk met licht kunstaas uit de voeten kunnen rondom de Derwent, een stevig stuk lood kunnen wegzetten met een drie haaks onderlijn en tijdens de rondreis ook een XXL plug kunnen laten zwemmen. Hugo had mij al laten doorschemeren dat de zilte rovers van Australië een factor 10 (op zijn minst) verschilden qua kracht van onze zoetwater rovers. Voor een eerlijke vergelijking moeten we waarschijnlijk denken aan de kracht van zeebaars, als er al iets in de buurt komt. Mijn voor werpgewichten van 7-21 gram zoetwater rapiertje zou dus aan de lichte kant zijn voor de visserij aldaar. Anderzijds zou het naar mijn inziens alleen maar meer plezier geven om dat lichte hengeltje tot zijn maximum te testen op wat van de kleinere vissoorten die Australië rijk is. Bovendien is de gevoeligheid van zulk materiaal goed voor het lichtere soortenjagers werk. Deze hengel ging dus zeker mee. 

 

graag Down-Under-07

Vismaat Hugo Hegeman voorzag mij niet alleen van goede tips maar ook prachtig beeldmateriaal
Instagram:
@hugofishing 

 

Voor het zware werk waaronder het statisch bodemvissen had ik gekozen om een ‘popperstok’ mee te nemen. Origineel is deze Shakespeare K2 hengel gebouwd om met extreem lompe stukken kunstaas van 200-325 gram te smijten, maar met zijn drie meter lengte moet deze hengel ook bij uitstek geschikt zijn om een stuk lood een eindje uit de kant te krijgen. Omdat ik tussen 7-21 gram en 200-325 gram een hoop leuke visserij verwachtte, had ik ook mijn oude vertrouwde zeebaarsstok ingepakt die goed moet zijn voor een werpgewicht van 20-60 gram. Met deze drie hengels dacht ik zelf een aardig pakket te hebben samengesteld voor de visserij in Australië. Doe daar nog een zelfbouwkokertje bij en ik kon geheel in studentikoze stijl mijn hengels meenemen. Bovendien woog het pakket hengels plus koker maar 3,6 kg…  

 

graag Down-Under-08

graag Down-Under-09

Simpel maar effectief. 

 

Bij de hengels moesten wat passende molens komen. Hier moet ik zeggen dat enig grondig onderzoek beslist loonde! Als passend reismolentje voor de twee lichtste hengels had ik mijn Shimano Stradic CI4+ 2500 FA ingepakt. Niet alleen is dit een supersterk molentje dat tot 9 kg kan remmen, het is ook nog eens gemaakt van een composiet materiaal en weegt daarom helemaal niets; perfect voor op reis. Voor het zware werk dacht ik mijn strandmolen, een Ultegra, mee te nemen. Deze molens zijn echter vrij lomp en zwaar en nemen daarom vrij veel bagageruimte in. Bovendien zijn de spoelen ondiep om ver te kunnen werpen bij de Nederlandse wedstrijdvisserij en dat is nu juist weer niet erg  handig als je je bedenkt dat een flinke tonijn een spoel van 500 meter 50/00 lijn zonder problemen leeg kan trekken. 

Geloof je dat niet? Kijk maar eens naar deze video van ‘Land Based Big Game’ visser Dennis Verreet:

 

 

Na een beetje rondvragen aan de lokale vissers kwam ik op een Australische webshop terecht en keek daar wat rond om prijzen te vergelijken. Het bleek dat verscheidene grote molens die wel geschikt zijn voor de jacht op groot wild hier zelfs een stuk goedkoper zijn dan in Nederland. Dat scheelt zelfs tot de helft van de prijs. Niet heel verwonderlijk als je je bedenkt dat je naar een gebied gaat waar tonijnen in de orde van grote 10-30 kg als kleintjes worden bestempeld. De conclusie was dan ook dat ik die zware molen beter ter plaatse zou kunnen aanschaffen en dat scheelt dan ook weer onnodig gesleep! Aan klein materiaal had ik het een en ander bij elkaar gepakt. Rolletjes lijn met verschillende trekkrachten en diktes variërend van 25 tot 91/00, haken van maatje no.14 tot 8/0, wat warteltjes, etc. Omdat de prijzen van deze materialen in Australië vergelijkbaar zijn met die in Nederland, had ik besloten om de selectie materialen beknopt te houden en meer ruimte te geven aan kunstaas dat in Australië schijnbaar ontzettend duur is. Kunstaas inpakken bleek ontzettend lastig enerzijds en heel makkelijk anderzijds. Ik vis in Nederland namelijk (onterecht) weinig met hardbaits (pluggen, lepels, pilkers) en daarom heb ik er weinig verstand van ofwel weinig vertrouwen in. Ik vis liever met iets oud en vertrouwds dat zich op allerlei visserijen al bewezen heeft. Neem bijvoorbeeld de SPRO Komodo softbait. Ik heb er in Nederland dankzij mijn vismaat Pascal Kik mee leren snoekbaarzen en er in Noorwegen tal van zilte rovers op weten te vangen. 

 

graag Down-Under-10
De Komodo was onweerstaanbaar voor onder andere de Noorse kabeljauw.

 

De laatste tijd ben ik echter van mening geraakt dat het qua softbaits niets uitmaakt wat je serveert wanneer de vis trek heeft, zoals ook Pascal mij keer op keer liet zien tijdens onze sessies en via zijn Instagram account. 

 

graag Down-Under-11
Pascal Kik en de kunst van het aasjes wisselen.
Instagram: @pascal.kik

 

Ik sta daarom open voor nieuwe softbaits, zowel nieuwe types als de standaard schoepstaart van een voor mij nieuw merk. In Nederland raakte ik de laatste tijd verzot op kreeftimitaties en zogenaamde ‘creaturebaits’ en ik had de afgelopen maanden dus een flinke voorraad kreeftjes en andere siliconen beestjes ingekocht. Echter, Hugo zat rond die periode al in Australië en liet direct weten dat ik beter kon inzetten op hardbaits. De rovertjes Down Under hebben namelijk geen enkele moeite met het instant slopen van de softbaits en gaan je zo al snel veel geld kosten, zeker als je in gedachten houdt dat kunstaas in Australië niet goedkoop is… 

Het grote voordeel van hardbaits ten opzichte  softbaits is echter niet alleen dat de vissen ze minder snel in stukken bijten, want daarnaast hebben hardbaits geen verzwaring in de vorm van een jigkop, dropshotlood, kogelgewichtje, etc. nodig en zijn ze dus uitermate geschikt zijn om op reis mee te nemen. Met name middelgrote tot kleine drijvende pluggen wegen bijna niets en daarvan konden er dan ook een hele hoop  worden ingepakt…
 
graag Down-Under-12
Een greepje uit het assortiment dat mee mag op zwemles.

 

Tot zover een beeld van mijn voorbereidingen. Inmiddels zit ik hoog en droog Down Under en zal ik jullie via mijn blogs graag op de hoogte houden van mijn visavonturen. Houd vooral ook mijn Instagram account @chasing_scales in de gaten voor een sneak preview op m’n volgend blog.

 

graag Down-Under-13
@chasing_scales


Reactie plaatsen

 

Uw reactie is meer dan welkom en zal bij goedkeuring door de redactie geplaatst worden.

 

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties geplaatst.